Logeergedoe

We waren er erg aan toe, een logeerweekend. Het waren pittige weken, waarin we steeds vaker hardop verzuchtten: “Dit kan toch niet…” “Hoe moet dat nou…”
Tom die zo dwingend wordt. Alle lichten aan óf alle lichten uit. Een middenweg is er niet. De meubels verplaatsen, waar we uiteraard onze grenzen aan stellen, wat weer strijd oplevert. Het gegil, de onzindelijkheid, de korte nachten. Lees verder

Advertenties

Wanhoop der jeugdhulp

Je zou toch ouder zijn van een kind met autisme en agressieve buien, die een groot stempel drukken op het gezinsleven. Je zet eindelijk de stap naar de gemeente om om hulp te vragen, want zo kan het echt niet langer. De gemeente stuurt je door naar een vrijwilligersorganisatie, en als je dan aangeeft dat er echt professionele hulp nodig is, en snel ook, geeft de gemeente aan dat je kind hiervoor niet in aanmerking komt. Je moet het maar accepteren en zien waar het schip strandt. Lees verder

Bewuste keuze

“Is het een bewuste keuze, om je kind ergens te laten logeren waar ze een uitluistersysteem hebben?” vroeg de journalist.

We waren er net aan gewend, aan dat logeren. Al blijft het moeilijk om de zorg uit handen te geven, en voelt het de ene keer weer anders dan de andere, afhankelijk van je eigen stemming en hoe lekker je kind in z’n vel zit op het moment dat je hem brengt. Nog steeds word ik een paar keer wakker ’s nachts, als hij daar is, en dan bid ik dat hij rustig slaapt. Na 7:00 uur ’s ochtends keert de ontspanning terug. Dan is er weer vertrouwde begeleiding aanwezig op de woning.

 

Mijn nieuwe blog voor het Kenniscentrum voor Kinder- en Jeugdpsychiatrie staat HIER

 

 

 

Afstand

Zijn vingertje volgt het patroon dat de traan op mijn wang achterlaat.
Een beetje verbaasd kijkt hij ernaar, en zegt zachtjes: “Nat.”
Hij veegt zijn vinger af aan zijn t-shirt, springt op en pakt zijn speelgoedhelikopter.
Lees verder