Nooit (Pica)

‘Tom is altijd afhankelijk van anderen. Van ons of van zorgverleners. Dat vind ik een moeilijke gedachte. Hij zal nooit helemaal voor zichzelf kunnen zorgen.
Hij zal nooit een eigen gezin hebben. Hij zal nooit zelfstandig door de stad fietsen. Hij zal nooit zijn diepste gevoelens onder woorden kunnen brengen.’

 

Lees HIER mijn nieuwe blog voor Uitgeverij Pica.

 

 

Advertenties

Herfst

Tom kijkt naar buiten. Het regent hard. Zijn meest favoriete bezigheid, trampoline springen, is niet mogelijk. En dat is vaker zo, de laatste tijd. Ook zijn de korte broeken verruild voor lange, en is zijn zomerjas vervangen door zijn winterjas. Op de fiets gaan zijn handschoenen weer aan, soms na wat tegenwerken. Het valt allemaal niet mee, maar hij lijkt het nu wel te accepteren. De zomer is voorbij. Lees verder

Precies zoals hij is

“Nog voordat jij bestond, kende Hij je naam.” We zongen het zondag in de kerk.

Altijd als ik het hoor, moet ik terugdenken aan het kamp met de tienerclub waar ik samen met een groep leuke mensen jarenlang leiding van was. Om de week op vrijdagavond maakten we er een gezellige avond van, en eens in het jaar gingen we een paar dagen op kamp. Sporten in de bossen, droppings, kampvuren tot diep in de nacht. Het zijn mooie herinneringen. Lees verder

De toekomst (Eva)

Deze week is het Autismeweek, en gisteren, 2 april, was het zelfs wereldwijd Autism Awareness Day. Een dag  waarop overal ter wereld op verschillende manieren aandacht en begrip wordt gevraagd voor autisme.
In het kader van deze week werd ik door Eva gevraagd een blog te schrijven over hoe ik de toekomst zie van Tom. Een heel moeilijk en confronterend onderwerp. Ik kan er bijna niet gedetailleerd over nadenken.
Als we over het terrein rijden van de plek waar Tom logeert, en waar ook veel woonlocaties zijn, gaan mijn gevoelens vaak van hot naar her. Van de flarden die dan door mijn gedachten spelen is amper een zin te vormen. Zal hij hier ooit? En hoe? En dan? En als … wat dan? Snel stuur ik mezelf dan weer naar het hier en nu. Want van dag tot dag leven werkt toch echt het beste.

Ik schreef 500 woorden. Niet al te gedetailleerd, maar toen ik klaar was voelde het goed. De tekst staat hier → KLIK

 

Logeergedoe

We waren er erg aan toe, een logeerweekend. Het waren pittige weken, waarin we steeds vaker hardop verzuchtten: “Dit kan toch niet…” “Hoe moet dat nou…”
Tom die zo dwingend wordt. Alle lichten aan óf alle lichten uit. Een middenweg is er niet. De meubels verplaatsen, waar we uiteraard onze grenzen aan stellen, wat weer strijd oplevert. Het gegil, de onzindelijkheid, de korte nachten. Lees verder

Bewuste keuze

“Is het een bewuste keuze, om je kind ergens te laten logeren waar ze een uitluistersysteem hebben?” vroeg de journalist.

We waren er net aan gewend, aan dat logeren. Al blijft het moeilijk om de zorg uit handen te geven, en voelt het de ene keer weer anders dan de andere, afhankelijk van je eigen stemming en hoe lekker je kind in z’n vel zit op het moment dat je hem brengt. Nog steeds word ik een paar keer wakker ’s nachts, als hij daar is, en dan bid ik dat hij rustig slaapt. Na 7:00 uur ’s ochtends keert de ontspanning terug. Dan is er weer vertrouwde begeleiding aanwezig op de woning.

 

Mijn nieuwe blog voor het Kenniscentrum voor Kinder- en Jeugdpsychiatrie staat HIER