Springlevende liefde (Pica)

Mijn nieuwe column voor Uitgeverij Pica heet ‘Springlevende liefde’.
Ik schreef ‘m naar aanleiding van een podcast over levend verlies en de betekenis daarvan.
In deze podcast wordt Manu Keirse geïnterviewd, expert in patiëntenbegeleiding en rouwverwerking.

 

Klik HIER om mijn column te lezen.

 

Meer informatie over levend verlies, de podcastserie en de makers ervan is HIER te vinden.

 

 

 

 

 

Advertenties

Brus (Column Sterk in Autisme)

Vertederd kijk ik naar de vrolijke baby die tollend op de grond zit. Een maand of acht is ze. Nieuwsgierig kijkt ze om zich heen. Ineens kruipt ze doelbewust naar de peuter die verderop zit. Haar grote broer. Ze kijkt naar hem op, zoekt zijn ogen en lacht naar hem. Hij kijkt verstoord op van de twee Little People poppetjes in zijn handen. Ze legt haar handje op zijn been. Hij kijkt er even naar en duwt het weg. Ze kraait van plezier, wil hij misschien spelen? Weer duwt ze haar handje tegen zijn been. Hij staat op en gaat een stuk verderop zitten. De baby draait haar hoofdje en kijkt recht in de camera. Een vragende blik. Het filmpje stopt. Lees verder

De toekomst (Eva)

Deze week is het Autismeweek, en gisteren, 2 april, was het zelfs wereldwijd Autism Awareness Day. Een dag  waarop overal ter wereld op verschillende manieren aandacht en begrip wordt gevraagd voor autisme.
In het kader van deze week werd ik door Eva gevraagd een blog te schrijven over hoe ik de toekomst zie van Tom. Een heel moeilijk en confronterend onderwerp. Ik kan er bijna niet gedetailleerd over nadenken.
Als we over het terrein rijden van de plek waar Tom logeert, en waar ook veel woonlocaties zijn, gaan mijn gevoelens vaak van hot naar her. Van de flarden die dan door mijn gedachten spelen is amper een zin te vormen. Zal hij hier ooit? En hoe? En dan? En als … wat dan? Snel stuur ik mezelf dan weer naar het hier en nu. Want van dag tot dag leven werkt toch echt het beste.

Ik schreef 500 woorden. Niet al te gedetailleerd, maar toen ik klaar was voelde het goed. De tekst staat hier → KLIK

 

Afstand

Zijn vingertje volgt het patroon dat de traan op mijn wang achterlaat.
Een beetje verbaasd kijkt hij ernaar, en zegt zachtjes: “Nat.”
Hij veegt zijn vinger af aan zijn t-shirt, springt op en pakt zijn speelgoedhelikopter.
Lees verder