Ons vieren

The Lion King is twee minuten geleden sensationeel gestart. Ik kijk opzij in de glimmende ogen van m’n dochter.
“Dit zou Tom geweldig vinden!” fluistert ze tegen m’n wang.
Dat ze hieraan denkt, op dit moment, ontroert me.
Vijf minuten later voegt ze eraan toe: “Nee. Het is veel te druk voor hem. Hij zou weg willen.” Ik knik.

Lees verder

Even spuien

Vakanties, studiedagen, feestdagen … Voor een kind als Tom is er weinig aan. Alles wat het ritme verstoort heeft consequenties. Soms zijn ze niet meteen herkenbaar. Een studiedagje -lekker bij mama!- is best leuk, maar als het de dag erna ineens de gele dag is in plaats van de groene, en de dag daarna ga je ’s middags naar de BSO, wat ook niet lijkt te kloppen … dan kan het heel onrustig worden in een hoofd met autisme. En dat kan nog weken doorslepen. Lees verder

Moddersoep met ballen

Voorzichtig steekt Tom zijn hand onder de stromende douche, om te voelen of het water al warm is. Hij weet dat dat soms even duurt. Met een grappig stemmetje zegt hij:
Vind jij water ook zo koud?
Nou, zegt Dip. En vooral nat.
Feilloos imiteert hij Aart Staartjes, die deze filmpjes heeft ingesproken.
(Uit Dip en Dap)
Lees verder

Lekker kletsen

We liggen samen languit op de trampoline, Tom en ik. Het is maandagmiddag. Maandagmiddag is meestal niet zo fijn. Vooral als Tom het weekend ervoor gelogeerd heeft, wat nu ook het geval is.

Inmiddels snapt hij wel hoe het daar ongeveer gaat, wat hij ongeveer gaat doen, en dat hij na twee nachtjes slapen en dan nog twee keer eten weer wordt opgehaald. Op weg naar huis, en thuis, is hij meestal nogal onbereikbaar, moe en wit. Hij moet weer wennen. Acclimatiseren, ontprikkelen. Samen in het donker op zijn kamer, een poosje in bad, dat helpt vaak wel.
En dan ’s maandags weer naar school. Dat gaat meestal lastig. Hij wil niet tanden poetsen, niet naar de wc, gilt veel, laat zich op de grond vallen … Het kost veel tijd, strijd en geduld om hem zover te krijgen dat hij fris en klaar voor de dag met de begeleidster die hem -gelukkig!- komt ophalen mee kan. Niet de leukste ochtenden. Lees verder

Bijzondere talenten

Nadat mijn zoon de diagnose klassiek autisme *) kreeg, merkte ik al snel dat er een bepaald beeld bestaat over mensen met autisme.

“En waar is hij héél goed in?” of “Heb je al gemerkt wat zijn bijzondere talent is?” werd mij weleens gevraagd.
Ik wist niet zo goed wat ik daarmee aan moest. Hij was pas drie. Ik was al blij als hij naar me toe kwam als ik hem riep, als hij even lekker rustig zat te eten, of als hij een nacht redelijk sliep. En, een paar jaar later, als hij “mama” zei. Of zijn eigen trui aantrok. Lees verder

Leren praten

We zitten te eten. Het is lekker. De sfeer ontspannen.
We praten wat, over dingen die vandaag gebeurd zijn.
Tom eet stil, zoals gewoonlijk, met af en toe een kreetje tussendoor. Ineens kijkt hij recht voor zich uit, naar een punt in de verte. Zijn gezicht licht langzaam op, en hij begint te lachen. Lees verder

Regie

 

‘Pas op dat hij níet de regie in handen krijgt,’ zei een hulpverlener ooit over onze zoon. Het was kort nadat hij zijn diagnose had gekregen. In die tijd hechtte ik bijzonder veel waarde aan wat hulpverleners zeiden en klampte ik me vast aan alle adviezen. Ik wilde het graag goed doen. Ik wilde grip krijgen en houden op mijn bijzondere kind, voor wie ik zo veel liefde voelde, maar van wie ik zo weinig snapte. Met wie ik contact wilde.

Klik HIER om mijn nieuwe blog voor Uitgeverij Pica te lezen