Even spuien

Vakanties, studiedagen, feestdagen … Voor een kind als Tom is er weinig aan. Alles wat het ritme verstoort heeft consequenties. Soms zijn ze niet meteen herkenbaar. Een studiedagje -lekker bij mama!- is best leuk, maar als het de dag erna ineens de gele dag is in plaats van de groene, en de dag daarna ga je ’s middags naar de BSO, wat ook niet lijkt te kloppen … dan kan het heel onrustig worden in een hoofd met autisme. En dat kan nog weken doorslepen. Lees verder

Leren praten

We zitten te eten. Het is lekker. De sfeer ontspannen.
We praten wat, over dingen die vandaag gebeurd zijn.
Tom eet stil, zoals gewoonlijk, met af en toe een kreetje tussendoor. Ineens kijkt hij recht voor zich uit, naar een punt in de verte. Zijn gezicht licht langzaam op, en hij begint te lachen. Lees verder

Jip en Janneke

Tom slaapt weer slecht, deze week. En ik dus ook. En m’n man ook. Want Tom begint altijd met hard praten, daarna gaat hij tegen de muur schoppen, en dan gaat hij roepen. “Maaamaaa!”
Inmiddels zijn we zo geconditioneerd dat we bij het eerste gebabbel al allebei wakker zijn. Hopend dat het weer stil wordt. Wat zelden zo is. En áls het zo is, nooit voor lang. Lees verder

Kleren kiezen

“Annere trui”, zei Tom laatst ineens toen ik hem zijn kleren aangaf.

De avond van tevoren leg ik altijd alles klaar voor de kinderen. Bij Rianne in overleg, of even snel als zij onder de douche staat. Soms is ze heel stellig. “Een broek mam, morgen. En roze kan echt niet meer.” Lees verder

Hand voor je mond!

Tom is verkouden. Geen koorts, heel actief, prima eetlust, maar wel snotverkouden en hij hoest de longen uit z’n lijf. Zonder hand voor zijn mond. Hij niest en proest, het maakt niet uit waar tegenaan en overheen.
“Hand voor je mond!” roepen we in koor, als hij alleen al inademt. We doen het voor. Met zijn hand bij zichzelf, met onze handen bij onszelf, met mijn hand voor zijn mond, maar het blijft een lastig dingetje. Lees verder