Gitaar

Ter compensatie van de saaie herfstvakantie kocht ik gistermiddag een kindergitaartje voor Tom. Al een paar keer zag ik hem de bezem gebruiken als gitaar, dus leek dit een goed plan. Er was een paar uur een begeleidster voor Tom, zodat ik even naar de fysiotherapeut kon en naar de speelgoedwinkel.

“Voor welke leeftijd is het?” vraagt het vrolijke Bart Smit meisje. (Misschien is ze al ver in de 20 hoor, maar sinds ik 40 ben zijn dat voor mij ‘meisjes’.)
“Een jongen van 10, maar mentaal meer richting de 3”, glimlach ik, en besef hoe makkelijk en pijnloos ik dat tegenwoordig zeg.
Na een korte peinzende blik zegt ze: “Ja! Ik denk dat ik iets in het magazijn heb liggen.”
Meteen krijg ik een visioen van een magazijn vol spullen speciáál voor jongens van 10 met een verstandelijke beperking. Ik wacht rustig af.
Even later komt ze terug met een houten gitaartje.
“Dit vindt hij vast leuk, het ziet er zo ‘echt’ uit”, lacht ze blij, alsof ze mijn zoon door en door kent. Ik word er vrolijk van, en vergeet even dat ik een half uur geleden nog op diverse plekken manueel gekraakt ben. Wat heerlijk als winkelpersoneel zo enthousiast is.

Lees verder

Advertenties

Zie je er erg tegen op?

Vorig jaar hoorde ik vooral: “Lekker hè, bijna vakantie!” en “Waar gaan jullie heen?”
De laatste tijd wordt mij geregeld gevraagd: “Zie je er erg tegen op?”
Misschien komt het door m’n geblog, en door het feit dat ik iets meer praat over onze gezinssituatie. Lees verder