Uit liefde

Als je moeder of vader wordt neemt dat vaak onzekerheid met zich mee. Overweldigende liefde. Beschermingsdrang. Angst. Schuldgevoel. Geluk.
En, je doet maar wat. Toch? Je zorgt, je hebt lief, je doet wat je denkt dat (waarschijnlijk) het beste is voor je kinderen.

Er bestaat geen opleiding voor. Ook niet voor ouders van kinderen met autisme en een verstandelijke beperking. Je wordt het, zomaar.

Maar hoe doe je dat dan? En hoe weet je dat je het goed doet?

Doe je het goed als je je kind steeds een stapje voor bent en zo veel mogelijk beschermt tegen alles wat gevaar en verdriet kan opleveren?
Doe je het goed als je je kind na het douchen met een handdoek laat staan bibberen, in de hoop dat hij zichzelf toch ooit eens gaat afdrogen?
Doe je het goed als je je huis volhangt met picto’s en Time-Timers?
Geef je medicatie of niet? En door wie laat je je adviseren?

Zomaar wat dingen die je kunnen bezighouden.

En faal je, als blijkt dat de schoenen van je kind misschien al een tijdje te klein zijn?
Faal je, als anderen aangeven dat ze het echt anders zouden doen?
Faal je, als je kind niet lekker in zijn vel lijkt te zitten?

Gedachten die door je hoofd kunnen blijven malen.

Doe je het eigenlijk goed als je alle mogelijke therapieën aangrijpt om zo de ontwikkeling van je kind -misschien- te stimuleren?
Doe je het juist goed als je zo veel mogelijk rust en structuur biedt, of juist als je je kind leert wennen aan de waan van de dag, aan plotselinge veranderingen, aan teleurstellingen? Wordt je kind op die manier flexibeler of juist niet?

Hoe hard strijd je om goede hulp? En wat is goede hulp?
Hoeveel weekenden laat je je kind logeren? Laat je hem met kerst thuis zijn, of is het beter als de rest van het gezin even wat rust heeft, zodat het over het algemeen wat lekkerder blijft lopen allemaal?

Nachtenlang kun je hierover piekeren.

Blijf je nieuwe activiteiten ondernemen terwijl ze bakken vol energie kosten en vaak eindigen in een drama? (Maar soms ook succesvol verlopen …?)

Hoe ver in de toekomst kijk je? Wat is beter voor je kind, waardoor wordt hij waarschijnlijk overvraagd, waardoor ondervraagd?
En, al die beslissingen die je voor hem moet nemen, omdat hij het zelf niet kan … Hoe doe je je kind recht? Waardoor voelt hij zich geliefd? Hoe zorg je ook goed voor jezelf en de rest van het gezin?

Er is geen opleiding voor. Soms doe je maar wat. Aarzelend zet je stappen. Pieker je wat af. Vouw je je handen. Voer je gesprekken. Maak je keuzes. Waar je soms weer op terugkomt.

Voor ouders die dit herkennen: heb vertrouwen in jezelf. Ergens weet je precies wat je kind nodig heeft. En beslissingen die je neemt uit liefde, kunnen niet verkeerd zijn.

 

 

 

NB: Waar ‘hij/hem’ staat, kan uiteraard ook ‘zij/haar’ gelezen worden.

Advertenties

Zomervakantie en start VSO

De zomervakantie was fijn! Vooral de eerste 4 weken, met dat hele warme weer zijn ons prima bevallen. Voor het eerst voelde een vakantie voor mij op veel momenten echt als vakantie. Lees verder

Koorts (Column Sterk in Autisme)

Graag deel ik met jullie mijn nieuwe column voor het Belgische tijdschrift Sterk in Autisme,
dat wordt uitgegeven door Autisme Centraal.

Dit keer schreef ik over een bijzonder verschijnsel: het verminderen van autistische kenmerken door koorts.

Door te klikken op de afbeeldingen worden deze vergroot.

 

Naar het VSO

Onderuitgezakt zit Tom op de bank. Zijn ene been over het andere. Het is nog vroeg, maar het is al goed te voelen dat het een warme dag wordt. Tom draagt een korte broek en een mouwloos shirt. De sandalen in maat 40 worden al wat krap.

Voor Uitgeverij Pica schreef ik een stukje over het afscheid van de school en leerkrachten waar Tom zoveel goede jaren heeft gehad (Speciaal Onderwijs – ZMLK) en de stap naar het Voortgezet Speciaal Onderwijs. → Naar het VSO

Afscheid

Vandaag nam Tom na zesenhalf jaar afscheid van het SO. Het Speciaal Onderwijs. Een ZMLK-school waar hij helemaal op zijn eigen niveau mocht leren en zijn.

Zes leerlingen namen afscheid. Een indrukwekkende gebeurtenis. Tom mocht als eerste op dé grote stoel, en omdat je daar anders alleen op mag als je jarig bent, begon hij meteen luid “lang zal die leven” te zingen. Zijn stralende gezicht toen alle aanwezigen (kinderen, ouders, leerkrachten) enthousiast aanhaakten was prachtig.

De juf vertelde een paar lieve, ontroerende en herkenbare dingen over hem. Hoe intens blij, verdrietig of boos hij kan zijn. Hoe hij vol verwondering kan kijken naar de wereld om hem heen. Hoe vertederend hij soms is. Hoeveel hij heeft geleerd in de afgelopen jaren. Tussendoor humde Tom druk fladderend wat verjaardagsliedjes. De juf en ik veegden beiden een traantje weg.

Er werden cadeautjes uitgedeeld. Er was iets lekkers. Er werd geknuffeld.

Een groot deel van het programma maakten Tom en ik niet mee. Een half uur hield hij het vol, toen wilde hij echt naar huis. Een afscheid moet ook niet te lang duren, en dit was precies goed.

 

 

Na de zomervakantie start Tom op het VSO, het Voortgezet Speciaal Onderwijs. Maar eerst … zes weken vrij.

Fijne vakantie!

 

 

 

Op 24 juli verschijnt m’n nieuwe blog voor Uitgeverij Pica, waarin ik uitgebreider vertel over Toms ervaringen op het SO en hoe we tegen de overgang naar het VSO aankijken.

Lees verder

Grenzeloos (Column Sterk in Autisme)

Het tweemaandelijkse tijdschrift ‘Sterk! in Autisme’ is een uitgave van organisatie Autisme Centraal en wordt gemaakt in België.
Voor dit mooie blad mag ik een column schrijven, en de eerste is onlangs gepubliceerd. Dat deel ik natuurlijk graag met jullie …

Voor meer informatie over ‘Sterk! in Autisme’ klik je HIER.