Recensie ‘Hete thee en drie klontjes suiker’

Netty Dijkstra is getrouwd en moeder van drie kinderen. Haar twee zoons hebben een vorm van autisme, waardoor zij extra veel zorg nodig hebben.
In haar boek ‘Hete thee en drie klontjes suiker’ beschrijft Netty hoe zij het moederschap in een gezin met autisme ervaart, evenals de psychische problemen die zij ondervindt. Lees verder

Advertenties

Logeergedoe

We waren er erg aan toe, een logeerweekend. Het waren pittige weken, waarin we steeds vaker hardop verzuchtten: “Dit kan toch niet…” “Hoe moet dat nou…”
Tom die zo dwingend wordt. Alle lichten aan óf alle lichten uit. Een middenweg is er niet. De meubels verplaatsen, waar we uiteraard onze grenzen aan stellen, wat weer strijd oplevert. Het gegil, de onzindelijkheid, de korte nachten. Lees verder

Wanhoop der jeugdhulp

Je zou toch ouder zijn van een kind met autisme en agressieve buien, die een groot stempel drukken op het gezinsleven. Je zet eindelijk de stap naar de gemeente om om hulp te vragen, want zo kan het echt niet langer. De gemeente stuurt je door naar een vrijwilligersorganisatie, en als je dan aangeeft dat er echt professionele hulp nodig is, en snel ook, geeft de gemeente aan dat je kind hiervoor niet in aanmerking komt. Je moet het maar accepteren en zien waar het schip strandt. Lees verder

Roze gerbera’s

Dag mevrouw,

Vanmorgen zag ik u in de supermarkt. Ik was samen met mijn zoon Tom, een jongen van elf jaar.
Hij droeg een felgekleurd groen jack. ‘De gele winkel!’ riep hij af en toe.
Ik was een beetje gespannen, want het was alweer een tijd geleden dat ik het had aangedurfd om lopend met hem een winkel in te gaan.

 

Klik HIER voor de rest van dit blog dat ik schreef voor de website van Uitgeverij Pica.

 

Bewuste keuze

“Is het een bewuste keuze, om je kind ergens te laten logeren waar ze een uitluistersysteem hebben?” vroeg de journalist.

We waren er net aan gewend, aan dat logeren. Al blijft het moeilijk om de zorg uit handen te geven, en voelt het de ene keer weer anders dan de andere, afhankelijk van je eigen stemming en hoe lekker je kind in z’n vel zit op het moment dat je hem brengt. Nog steeds word ik een paar keer wakker ’s nachts, als hij daar is, en dan bid ik dat hij rustig slaapt. Na 7:00 uur ’s ochtends keert de ontspanning terug. Dan is er weer vertrouwde begeleiding aanwezig op de woning.

 

Mijn nieuwe blog voor het Kenniscentrum voor Kinder- en Jeugdpsychiatrie staat HIER