Logeergedoe

We waren er erg aan toe, een logeerweekend. Het waren pittige weken, waarin we steeds vaker hardop verzuchtten: “Dit kan toch niet…” “Hoe moet dat nou…”
Tom die zo dwingend wordt. Alle lichten aan óf alle lichten uit. Een middenweg is er niet. De meubels verplaatsen, waar we uiteraard onze grenzen aan stellen, wat weer strijd oplevert. Het gegil, de onzindelijkheid, de korte nachten. Lees verder

Advertenties

Wanhoop der jeugdhulp

Je zou toch ouder zijn van een kind met autisme en agressieve buien, die een groot stempel drukken op het gezinsleven. Je zet eindelijk de stap naar de gemeente om om hulp te vragen, want zo kan het echt niet langer. De gemeente stuurt je door naar een vrijwilligersorganisatie, en als je dan aangeeft dat er echt professionele hulp nodig is, en snel ook, geeft de gemeente aan dat je kind hiervoor niet in aanmerking komt. Je moet het maar accepteren en zien waar het schip strandt. Lees verder

Afstand

Zijn vingertje volgt het patroon dat de traan op mijn wang achterlaat.
Een beetje verbaasd kijkt hij ernaar, en zegt zachtjes: “Nat.”
Hij veegt zijn vinger af aan zijn t-shirt, springt op en pakt zijn speelgoedhelikopter.
Lees verder

Ons vieren

The Lion King is twee minuten geleden sensationeel gestart. Ik kijk opzij in de glimmende ogen van m’n dochter.
“Dit zou Tom geweldig vinden!” fluistert ze tegen m’n wang.
Dat ze hieraan denkt, op dit moment, ontroert me.
Vijf minuten later voegt ze eraan toe: “Nee. Het is veel te druk voor hem. Hij zou weg willen.” Ik knik.

Lees verder