Pijnlijk

Het gaat niet lekker met Tom. De overprikkeling en onrust zijn enorm. Hij is slecht bereikbaar, gilt en gooit veel, kleedt zich (gelukkig alleen thuis) steeds uit, plast dagelijks zomaar op de grond (ook gelukkig alleen thuis) en hij ligt ’s avonds in bed nog lang te bonken. De logeerpartijen geven natuurlijk rust, maar daarna is hij weer thuis. En het wordt steeds duidelijker dat dat geen goede situatie is. Het is zwaar.

Het weer wennen op school -nieuwe klas, nieuwe leerkrachten- speelt natuurlijk een grote rol, en er komt misschien ook wel een weer iets rustigere periode. Maar zijn invloed op ons leven is zo groot. De invloed op ons gezin. Op onze dochter.

Ik oefen “Het kan zo niet langer” hardop.
Ik lees ervaringen van andere ouders. Zij gaan toch ook gewoon verder met hun leven als hun kwetsbare, verstandelijk beperkte kind niet meer thuis woont? Er zijn toch goede plekken waar je kind kan wonen? Ook als hij er niks van begrijpt? Ook als hij nog zo vreselijk aan “papa-mama” hangt? Langzaamaan went dat dan toch?

We praten erover, thuis. Binnenkort ook met iemand die ons hiermee praktisch verder kan helpen. Over mogelijkheden, wachtlijsten, procedures.

Over het algemeen vermijd ik het graag, dit gespreksonderwerp. Het lijkt zo makkelijk gezegd: “Waarom woont hij nog thuis?” “Hoelang nog, denk je? Dit lijkt me wel heel zwaar zo…” Ik hoor het zo vaak, steeds vaker. Tja. Alsof we dat zelf niet weten. Alsof daar niet een lading emoties bijkomt.
Het is wel prettig om erover te praten met ouders die hetzelfde hebben meegemaakt en nog meemaken. Dat steunt.

Het moeilijke is: ik hou zoveel van Tom, ik begrijp hem het best en ik kan vaak het best inschatten wat hij nodig heeft. Vind ik. Denk ik. Hij hoort gewoon zo bij mij. Hoe kan ons thuis ooit niet meer zijn thuis zijn?

Wat een pijnlijk proces. En dan moeten we nog beginnen. Hoewel, eigenlijk ben ik er al jaren geleden mee begonnen. Want altijd is het in mijn gedachten, dat het ooit niet langer kan.

Advertenties

15 thoughts on “Pijnlijk

  1. Hoi Esther,
    Met tranen in mijn ogen en een zwaar hart lees ik je blog. Wat moet dit zwaar zijn. Onze zoon heeft een periode van onrust en agressief gedrag gekend rond zijn 9e jaar, en er moest iets gebeuren want ‘ dit kon niet anders zo’! En mijn hart brak.
    Gelukkig reageerde hij goed op de medicatie en kwam er meer rust. Het gaat nu eigenlijk super, tuurlijk is het pittig en is er veel tumult maar ik voel me zo gezegend als ik zie hoe onze zoon (inmiddels 16) nog steeds ontwikkelt, met ieniemienie stapjes. Hij geniet zo van het leven, van ons gezin en de mensen om hem heen.
    Als ik jou belevenissen dan lees gaat mijn hart uit naar jou, en al die anderen die hiermee moeten dealen. Natuurlijk wil je hem dichtbij je houden, maar je wordt verscheurd van binnen er is nog iemand die jou zo nodig heeft. En dan jijzelf nog en je huwelijk….
    Ik wens je zoveel sterkte toe, en Gods allesomvattende vrede en Zijn rust en vrede voor jullie allemaal

  2. Mijn vriendinnetje heeft deze loeizware keuze al moeten maken.. haar zoontje was nog zo jong.. dat gun je niemand.. veel kracht gewenst esther.. ook sterkte vanuit het geloof dat er iemand is die ons bij al onze beslissingen ondersteund.. dikke dikke kus

  3. Hallo, Esther
    Ik ken je niet maar ik lees al een poosje mee met je blogs. Mijn complimenten hiervoor.
    Ik heb zelf een dochter van 13 met een diepe verstandelijke beperking, autisme, s.i. problemen enz. En moeilijk verstaanbaar gedrag. Ook wij zijn nu op zoek naar een woonplek. Wij hebben inmiddels verschillende trajecten gehad met het CCE. Zij zijn een expertisecentrum op het gebied van moeilijk verstaanbaar gedrag. Hier werken veel artsen en specialisten met veel ervaring.
    Ik wens je heel veel sterkte toe en weet bovenal dat God boven alles staat en er bij Hem niets uit de hand loopt.
    Groeten

  4. Heel veel sterkte. Ik ken je niet en heb zelf ook geen gehandicapt kind maar ik bewonder de manier waarop je over je situatie kan schrijven, zo liefdevol en verstandig. Ik denk ook dat je steun kan ervaren van ouders die hetzelfde hebben meegemaakt.

  5. lieve Es, liefhebben is loslaten werd mij ooit gezegd en heb toen zoooo om die opmerking gehuild. want liefhebben is nooit zomaar loslaten.. zeker niet bij dit soort kinderen… het is ruimte creeeren… voor hem… voor jullie… voor die liefde …tis lucht toelaten… de ruimte vergroten zodat de liefde kan groeien ipv dat ie verstikt wordt door practisch ongemak en onmacht. Het is liefde maar liefde icm het leven doet altijd pijn… wens je super veel kracht en duizend knuffels.

  6. Wat heftig om te lezen, het is zo anders dan jouw vorige blog. Ik vind het zo verdrietig voor jullie alle vier. Ik had het jullie zo gegund dat het beter zou gaan met Tom nu hij weer naar school gaat. Ik wens jullie veel liefs en sterkte toe..

  7. Dag Esther,

    Ik lees je blogs al een tijdje en heb steeds op het punt gestaan om er op te reageren omdat ik je verhalen herken. Ze ontroeren mij. Iemand die weet welk leven wij leven.
    Heftig maar voor ons zo ontzettend herkenbaar. En juist dat herkenbare vind ik zo fijn. Net zoals jij schrift dat je het prettig vind om met ouders te praten die hetzelfde meemaken.
    Onze dochter is 7 jaar maar zo jong als ze is hebben wij ons ook afgevraagd. Hoelang kunnen wij dit dragen? Waar ligt de grens? Waarschijnlijk zijn wij daar ook al lang overheen. Je wilt het allerbeste voor je kind. Wij blijven op zoek naar de beste begeleiding en benadering voor onze dochter. En zoals ik bij jou lees houdt dat eigenlijk nooit meer op. Het lastige in deze situatie is dat er eigenlijk niemand is die jullie hierbij kan helpen, ik ook niet. Er zijn maar weinig mensen die echt weten wat dit is wat jullie meemaken.
    Wat ik wel kan doen is jullie alle kracht van de wereld wensen.
    Jullie mogen trots zijn op alle lieve zorgen die jullie Tom en jullie dochter al gegeven hebben.

    • Beste Lies, dankjewel voor je uitgebreide reactie. Ik denk ook dat het moeilijk is in te voelen als je niet zelf in deze situatie zit, maar gelukkig ervaren wij veel empathie en begrip in onze omgeving. En dat is helpend. Net als jouw warme woorden. 🙂 Ik wens jou ook heel veel kracht en steun. Stapje voor stapje hè. 😉 Liefs, Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s