Herfst

Tom kijkt naar buiten. Het regent hard. Zijn meest favoriete bezigheid, trampoline springen, is niet mogelijk. En dat is vaker zo, de laatste tijd. Ook zijn de korte broeken verruild voor lange, en is zijn zomerjas vervangen door zijn winterjas. Op de fiets gaan zijn handschoenen weer aan, soms na wat tegenwerken. Het valt allemaal niet mee, maar hij lijkt het nu wel te accepteren. De zomer is voorbij.

En, wat was ’t ie fijn! Nog nooit eerder waren er zoveel goede momenten, en konden we zo vaak echt genieten. Mét en zonder Tom. Want er was veel opvang. Wat moesten we beginnen zonder het logeerhuis, zonder De Klup en zonder begeleidster Femke.

Inmiddels zit Tom al een week of tien op zijn nieuwe school, het VSO. En nog steeds noemt hij het “nieuwe school”.

Was leuk nieuwe school!
Morgen weer nieuwe school?
Nieuwe school gele dag gymmen!

Tom lijkt eerder te zijn gewend dat ik. Mijn angst dat hij zou worden overschat en overprikkeld is weg, en nu hoop ik juist dat hij wel genoeg wordt uitgedaagd. Maar de sfeer in de klas is prettig, de leerkrachten leren hem steeds beter kennen, en hij gaat er graag naartoe. Wat is die overstap boven verwachting goed gegaan.

De herfstvakantie was pittig, met weer wat slechte nachten, maar verder gaat het goed met Tom. We vormen ons om hem heen. We regelen het zo, dat er zoveel mogelijk rust is in huis. Zo min mogelijk gegil. Dat is heel belangrijk voor ons, want het gegil zorgt voor enorm veel irritatie. Het gaat ons door merg en been. Zijn scheten, boeren en harde vrolijke geluiden, daar hebben we mee leren leven. Maar het gegil… Soms van plezier, maar vaak omdat hij zijn zin niet (meteen) krijgt.

En zo zit ik regelmatig na het eten een uur lang met hem in het donker op zijn kamer. Omdat hij dat zo graag wil en het rust geeft in huis.

Op je kamer, mama ook, donker!

Tom geniet ervan. Hij heeft een klamboe boven zijn bed die hij tent noemt, hij heeft kussens, knuffels en kleedjes in overvloed, en geniet ervan. Maar … ik moet erbij zijn. Of m’n man. Alleen houdt hij het niet lang vol, dan is het binnen tien minuten bonken en gillen. “Mamaaaaaaaa!!!”

Tom krijgt vaak zijn zin. Hij mag vaak op de tablet of de computer. (We zijn blij als hij het langer dan 10 minuten volhoudt …) Hij krijgt vaak zomaar tussendoor een raketje, zodat ik weet dat hij even rustig gaat zitten. Hij mag vaak nog een extra koekje, omdat het zo makkelijk is om “ja” te zeggen. Hij mag de grote Playmobil-bak omgooien, terwijl ik net had gestofzuigd en opgeruimd. Ik ben allang blij als hij even wil spelen. Hij mag zijn plastic treinen en huisjes op de bovenkant van de bank zetten. Ik ga gerust een uur eerder koken, een uurtje met hem autorijden, een tent voor hem bouwen terwijl ik eigenlijk een baal was moet vouwen. Alles voor de rust.

 

 

Het moeilijkst zijn de thuisblijfweekenden. Vooral nu het weer kouder wordt, is het soms lastig om een uitje te verzinnen. De mogelijkheden zijn beperkt, en Tom heeft vaak wel verwachtingen. De hele dag binnen zitten is ook niet te doen. Het zijn soms stressvolle dagen. En zo groeide het idee om Tom wat frequenter te gaan laten logeren. Gelukkig bleek dit mogelijk, en binnenkort worden het -over het algemeen- drie in plaats van twee weekenden per maand. Omdat het op die manier vol te houden is, dat ‘om hem heen vormen’. Omdat m’n man, dochter en ik er vaak ook zo aan toe zijn. Omdat we zulke leuke, ontspannen dingen doen als Tom er niet is, waar we echt van genieten. En dat ook steeds vaker gewoon zeggen. Omdat het goed is. En logisch.

“Trampoline?” vraagt Tom.
“Nee jochie, het regent veel te hard.”
Ik verwacht protesterend gegil, of geschop tegen de achterdeur. Het valt gelukkig mee. Hij lijkt het te begrijpen. Nog even staart hij de tuin in, naar de plensregen, dan draait hij zich om en kijkt me ernstig aan: “Bínnen tafel dekken.”
“Goed idee, Tom.”
“Goed idee!” roept hij blij.

Dat het weer wat kouder wordt, en we meer binnen zijn, heeft ook zeker zijn fijne kanten. Minder onrust met de tuindeur -naar binnen, naar buiten-, minder spanning om de eventuele overlast voor buren door Toms harde geluiden in de tuin. De heftige situaties als hij naar binnen moet en dat nog niet wil …
Het is wat knusser zo. Iets minder buitenwereld.

Het gaat al een beetje schemeren en uit zichzelf trekt Tom de gordijnen dicht. Als ik het hem vraag doet hij de LED-kaarsjes aan. Rianne komt beneden en kruipt met haar boek op de bank. (Of haar telefoon, waarschijnlijk … ;-))
Tom komt in de keuken kijken, waar ik sta te roeren in pannen. “Mama koken! Lekker eten! Binnen tafel dekken!”

Ja, de herfst heeft zijn charme, en volgens mij heeft Tom dat ook al een beetje in de gaten.

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

One thought on “Herfst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s