Uit liefde

Als je moeder of vader wordt neemt dat vaak onzekerheid met zich mee. Overweldigende liefde. Beschermingsdrang. Angst. Schuldgevoel. Geluk.
En, je doet maar wat. Toch? Je zorgt, je hebt lief, je doet wat je denkt dat (waarschijnlijk) het beste is voor je kinderen.

Er bestaat geen opleiding voor. Ook niet voor ouders van kinderen met autisme en een verstandelijke beperking. Je wordt het, zomaar.

Maar hoe doe je dat dan? En hoe weet je dat je het goed doet?

Doe je het goed als je je kind steeds een stapje voor bent en zo veel mogelijk beschermt tegen alles wat gevaar en verdriet kan opleveren?
Doe je het goed als je je kind na het douchen met een handdoek laat staan bibberen, in de hoop dat hij zichzelf toch ooit eens gaat afdrogen?
Doe je het goed als je je huis volhangt met picto’s en Time-Timers?
Geef je medicatie of niet? En door wie laat je je adviseren?

Zomaar wat dingen die je kunnen bezighouden.

En faal je, als blijkt dat de schoenen van je kind misschien al een tijdje te klein zijn?
Faal je, als anderen aangeven dat ze het echt anders zouden doen?
Faal je, als je kind niet lekker in zijn vel lijkt te zitten?

Gedachten die door je hoofd kunnen blijven malen.

Doe je het eigenlijk goed als je alle mogelijke therapieën aangrijpt om zo de ontwikkeling van je kind -misschien- te stimuleren?
Doe je het juist goed als je zo veel mogelijk rust en structuur biedt, of juist als je je kind leert wennen aan de waan van de dag, aan plotselinge veranderingen, aan teleurstellingen? Wordt je kind op die manier flexibeler of juist niet?

Hoe hard strijd je om goede hulp? En wat is goede hulp?
Hoeveel weekenden laat je je kind logeren? Laat je hem met kerst thuis zijn, of is het beter als de rest van het gezin even wat rust heeft, zodat het over het algemeen wat lekkerder blijft lopen allemaal?

Nachtenlang kun je hierover piekeren.

Blijf je nieuwe activiteiten ondernemen terwijl ze bakken vol energie kosten en vaak eindigen in een drama? (Maar soms ook succesvol verlopen …?)

Hoe ver in de toekomst kijk je? Wat is beter voor je kind, waardoor wordt hij waarschijnlijk overvraagd, waardoor ondervraagd?
En, al die beslissingen die je voor hem moet nemen, omdat hij het zelf niet kan … Hoe doe je je kind recht? Waardoor voelt hij zich geliefd? Hoe zorg je ook goed voor jezelf en de rest van het gezin?

Er is geen opleiding voor. Soms doe je maar wat. Aarzelend zet je stappen. Pieker je wat af. Vouw je je handen. Voer je gesprekken. Maak je keuzes. Waar je soms weer op terugkomt.

Voor ouders die dit herkennen: heb vertrouwen in jezelf. Ergens weet je precies wat je kind nodig heeft. En beslissingen die je neemt uit liefde, kunnen niet verkeerd zijn.

 

 

 

NB: Waar ‘hij/hem’ staat, kan uiteraard ook ‘zij/haar’ gelezen worden.

Advertenties

13 thoughts on “Uit liefde

  1. Met tranen in mijn keel…( uit mijn ogen komen ze niet meer nl. ) dit stuk gelezen. Ik mag straks mijn zoon weer bellen – deze zit op een project in Portugal en dit alles heeft te maken met zijn gedrag . Hij maakt t goed daar en heeft t net als wij af en toe nog moeilijk met deze keuze … diep van binnen weten wij dat liefde los laten is en vertrouwen op een goede toekomst voor hem… hij doet het alleen in zijn eigen tempo en op zijn eigen manier. Precies wat ik in dit stuk lees heeft bij ons ook plaatsgevonden… zoeken , twijfels, wanhoop, maar vooral liefde bracht ons tot dit besluit… voor hem en de rest van ons gezin.
    Oordelen van anderen blijven soms als een mokerslag binnenkomen… een andere mening , mag en kan … maar een oordeel …pfff …

  2. Lieve Esther, met bewondering las ik jouw blog. Een liefdevol hart voor je kind (eren) is soms te zwaar om te dragen om rustig te kunnen slapen. ♥
    Ik wens je meer antwoorden op je vragen. lieve groet, Marjanne

  3. Lieve Esther, zo waar geschreven, wij worstelen ook al 35 jaar met onze ernstig verstandelijk beperkte dochter met autisme door alles heen. Zelfs als ze niet meer thuis wonen en je denkt op haar 30 ste na jarenlange ellende in een vorige instelling nu eindelijk het goede plekje te hebben. Ook daar voeren we weer lange en veelvuldige gesprekken, omdat je alleen maar wil, dat je kind goed verzorgd word, geen eenzijdig eten krijgt en zich welkom voelt op de woning. Vakantie voor onszelf is 8 dagen per jaar en zelfs dat is een crime, omdat het voelt alsof je je kind in de steek laat. Maar doe je het niet, dan weet je zeker, dat dit alles je teveel gaat worden en je kind dan ook niets meer aan haar ouders heeft. Maar zo lang als het leven ons wordt gegeven hopen we dit nog voor haar te kunnen doen omdat ze wel degelijk een band met ons heeft,ook al kan ze niet veel praten en behalve mama en papa zeggen en wat kleine woordjes, toont ze wel haar onvoorwaardelijke liefde aan ons en dat is ons heel veel waard. Heel veel sterkte ook en lieve groet Esmeralda

  4. Wat ontzettend mooi geschreven en zo enorm herkenbaar. Elke nieuwe stap en beslissing is ook daadwerkelijk een nieuwe stap. Altijd die twijfel of je er wel of niet goed aan doet. Voor ons komt dit schooljaar de keuze voor welke middelbare school we gaan. Zoveel mogelijkheden, zoveel keuzes. Wat is het beste voor hem, wat is het beste voor ons? Wat wij de afgelopen jaren wel geleerd hebben is dat het helpt om goed na te denken over keuzes en zoveel mogelijk informatie op te zoeken, maar je gevoel de aller belangrijkste factor is. Het terugkomen op een keuze is dan ook echt geen nederlaag (alleen soms wel heel erg lastig). Soms is het gewoon zo dat een keuze gewoon anders uitpakt dan je had verwacht.
    Groet Mark

  5. Ongelooflijk dat je dit net vandaag hebt geschreven, want ik heb er een slapeloze nacht opzitten omdat ik tob over iets en niet zeker ben wat de goede beslissing is voor mijn kind. Af en toe duikt het vraagteken wel eens op of ik een slechte moeder ben. Zeer vermoeiend, die onwetendheden. Dus we zijn niet alleen; dat geeft al wat moed.

  6. Wat een rollercoaster! Wij zitten er ook in. Veel verdriet, onbegrip en vele meningen. Ze brengen je uit evenwicht als we dat al niet waren. De liefde voor je kind daarom moet je wel eens keuzes maken. Uit liefde voor ons kind niet omdat wij het leuk vinden. Nee wij zouden het ook graag anders hebben gehad. Maar wij genieten ook van de mooie momenten en bijzondere mooie eigenschappen die een ASS kind heeft. Die knuffel en de woorden “ik hou van jou” houden ons op de been en geven ons de kracht en de energie.

  7. Hoi Esther,

    Goed en zeer herkenbaar stuk. En ja….ik weet wat mijn dochter nodig heeft en ik kan het haar amper meer bieden sinds december jl. Waardoor? Door de grillige en onvoorspelbare ziekte MS. En nu ik dit schrijf tranen. En nooit weten wat er allemaal omgaat in dat koppie van mijn lieve dappere wonderdochter (wonder omdat ze met 25 wkn geboren is en daardoor blind, epilepsie, autisme en verstandelijk beperkt) .

    Deze pijn gaat nooit weg. Ik kan hooguit proberen ermee te dealen en doe dat dan ook. Gelukkig is haar vader (we zijn gescheiden) zeer toegewijd. Maar wát mis ik de tijd dat ik mijn dochter gewoon zelf kon halen en brengen en haar om het wknd ’n nachtje thuis had. Zooo fijn, hoe het ook verliep…in bed altijd haar armen die me zochten en dan altijd die lach op haar gezicht! En lieve woordjes, ook al begrijpt ze vaak niet wat het nou pcies betekent. Ik heb haar iig uitgelegd wat het betekent als ik zeg dat ik van haar houd en herhaal dat regelmatig. En ze weet feilloos het antwoord, namelijk “Dat je iemand dan heeeel erg lief vind en altijd aan die persoon denkt”.

    Zie haar om de 2 weken . Dan wordt ze door vader gebracht en hebben we zo’n 4 uurtjes samen. 1 op 1 …soms heel moeilijk en soms heeel fijn. Maar zolang het afgesloten wordt met knuffelen (wat ze heel graag doet) is het goed! Bij ieder bezoek en bijv logeerpartijtje in de afgelopen zomervakantie, schiet ik tig foto’s en maak altijd wel ’n filmpje waar ik dan weer 2 weken op kan teren. Soms met n traan maar meestal met n lach. Ze is zooo mooi, lief en dapper! Mis haar! ❤

  8. Zo herkenbaar. Gisteren (ja, gisteren pas) is bij mijn 22-jarige zoon eindelijk de diagnose ASS vastgesteld. Eigenlijk zijn er zo veel dingen waarvan ik nu zeg “ah ja!”, en eindelijk wordt het benoemd. Is hij niet gewoon ‘lastig’ of ligt het niet aan mij die hem grotendeels alleen moest opvoeden, is het ineens wel bespreekbaar en duidelijker voor de buitenwereld dat hij wel degelijk een beperking heeft. Al woont hij ondertussen alleen, hij heeft nog steeds begeleiding nodig – tot nu toe gewoon van mij, maar ik ga er ook onderdoor, en ik hoop dat door die diagnose daar ook hulp van buitenaf bij komt.

  9. Zo mooi en zo herkenbaar. Met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen las ik uw verhaal. Ik zeg altijd ” ik volg mijn moederhart” en tot heden toe heeft mijn moederhart er nog nooit naast gezeten. Mijn moeder gevoel zat en zit goed, maar voordat de professionals dat door hebben en ook gaan (in)zien, ben je helaas weer jaren verder. Voor alle mensen met een kind met een beperking; blijf uw moeder gevoel/hart volgen!!! Een moedergevoel laat je never nooit in de steek❤ ook bij u niet Esther!!

  10. Zo mooi en zo herkenbaar. Met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen las ik uw verhaal. Ik zeg altijd ” ik volg mijn moederhart” en tot heden toe heeft mijn moederhart er nog nooit naast gezeten. Mijn moeder gevoel zat en zit goed, maar voordat de professionals dat door hebben en ook gaan (in)zien, ben je helaas weer jaren verder. Voor alle mensen met een kind met een beperking; blijf uw moeder gevoel/hart volgen!!! Een moedergevoel laat je never nooit in de steek❤ ook bij u niet Esther!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s