IQ-test

Terwijl ik bezig ben met het schrijven van een stukje over de ‘toekomst van Tom’ (in opdracht van Eva), valt er een grote envelop door de brievenbus. Het blijkt de uitslag van een intelligentieonderzoek dat vorige maand bij Tom is afgenomen. Dat moest gebeuren, omdat een recente niveaubepaling nodig was voor de overstap naar voortgezet onderwijs, komend schooljaar.

Het onderzoeksverslag is helder en ik kan Tom er goed in plaatsen. Er wordt beschreven dat hij zeer beweeglijk is en het lastig vindt om van materialen af te blijven. Dat hij geen oogcontact maakt, niet op zijn stoel kan blijven zitten. Hoe hij fladdert, veel geluiden maakt, onsamenhangend praat, lacht zonder waarneembare aanleiding. Hoe hij steeds gecorrigeerd moet worden op zijn gedrag.

Mijn jochie. Hij snapte er natuurlijk niks van.

Ik vind het fijn om te lezen dat ze hem expres ook nog een paar heel makkelijke puzzeltjes hebben laten maken, die goed lukten, om hem zo ook wat succeservaringen op te laten doen.

In het verslag staat een IQ-uitslag van 55 vermeld. Lager dan de voorgaande uitslag. Ach, het blijft een momentopname. Bovendien lijkt het me een onmogelijke opgave om het IQ te testen van een kind dat zo slecht bereikbaar is … Toch zegt het natuurlijk wel wat. Je komt niet zomaar aan zo’n lage uitslag.

In tegenstelling tot een jaar of drie geleden (zie blog ’18 maanden’) schrikken mijn man en ik er niet van. Het blijft wel een beetje raar om zo’n verslag te lezen, om zo’n getal zwart op wit te zien staan. Het is heus wel even slikken. Alsof je ineens weer beseft dat je een compleet afhankelijk kind hebt. Maar het klopt gewoon, dat weten we. En met deze uitslag is het risico dat Tom in de toekomst overvraagd zal worden minder groot. Dat is goed, want we weten wat overvraging en overprikkeling doen met Tom: daar wordt hij ziek van.

Zusje Rianne heeft iets opgevangen, en ik vertel haar over het onderzoek en de uitslag. Ze knikt en maakt duidelijk hoe ze erover denkt. “Wat maakt het nou uit, zo’n getal. Tom blijft toch gewoon zoals hij is.” Het klinkt luchtig.

“Heb jij weer,” zeg ik ’s avonds gekscherend tegen mijn man, “een kind met een IQ van 55.”
“Ja, hallo, dat heeft ‘ie niet van mij hè,” antwoordt hij met een knipoog.
Zo brengen we luchtigheid in de zorgen.

Tom is Tom, en we zijn dol op hem. Hij put ons uit, hij beperkt ons leven, laat ons eindeloos piekeren, maar hij heeft ons leven ook rijker gemaakt. En we houden gewoon van hem.

Net als zijn leeftijdsgenoten gaat hij volgend schooljaar naar het voortgezet onderwijs. Het Voortgezet Speciaal Onderwijs, in zijn geval, en hij komt in de ‘zorggroep’.
Veranderingen zijn spannend en gaan vaak gepaard met veel onrust. Ik kijk er niet naar uit. Een nieuwe plek, een ander gebouw, andere leerkrachten. Hoe zal Tom hiermee omgaan …

Maar het duurt nog even. Stapje voor stapje, dag voor dag. De toekomst komt vanzelf.

Advertenties

3 thoughts on “IQ-test

  1. Ik kan het mij voorstellend dat je Tom graag op het SO wilt houden.. Maar het komt vast goed, jammer dat de nieuwe school er nog niet is, dat is veel dichter bij en dan maar 1x wennen.. Groetjes van Lenie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s