Trots

Soms gebeurt er zomaar iets bijzonders, vaak net als je niet zo veel meer verwacht.

Tom is de laatste tijd weer druk met het verplaatsen van meubels, voor de overige gezinsleden een bron van irritatie. Hij kan zich soms goed vermaken met wat bij elkaar geschoven stoelen en kussens erbij, dus daarmee laten we hem vaak z’n gang gaan. Het is al moeilijk genoeg om hem bezig te houden, er is zo weinig wat hem boeit. Maar hij zoekt de grenzen op, en wij zoeken mee. Want we zijn soms zo moe, en we willen graag zo min mogelijk gegil. Dus vinden we ook weleens iets goed, omdat we het niet zo goed meer weten…

Vanmiddag schoof Tom voor het eerst ook met de eettafel. Dat mocht niet. Gegil! Gelukkig kwam er op dat moment visite, en dus afleiding van Tom’s plannen.

Even later zaten we gezellig met vrienden in de tuin, en Tom was binnen aan het rommelen. Ik keek steeds door het raam wat hij deed, het zag er rustig uit.

Toen ik na een tijdje checkte had hij toch de eettafel verschoven. Een kwartslag gedraaid zelfs.
Laf zei ik: “Voor één keer, Tom. Strakjes zet ik de tafel weer goed.”
Uit zijn reactie bleek hij het daar niet mee eens te zijn.
Ik zuchtte en keerde terug naar m’n stoel, vrienden, gesprek en rosé.

Tom rende af en toe door de tuin, en snel weer naar binnen. At chips, dronk limonade.

Opeens hoorde ik een harde kreet, en ik sprong op. In de woonkamer stond Tom trots naar me te kijken. Hij wees naar de eettafel en zei: “Is klaar!”
De tafel was perfect gedekt. Een kleed, borden met soepkommen erop (we aten inderdaad soep), glazen water erbij, onderzetters voor de pannen… En het bestek klopte precies. Groot bestek voor m’n man en mij, en klein bestek voor de kinderen. Precies zoals ik het altijd doe.

Ik wist niet wat ik zag. Niemand had hem geholpen, dit had hij helemaal zelf gedaan. En het mooiste was, dat hij er zo trots op was. Hij straalde. “Is klaar!” Heel ontroerend. Alsof hij wilde zeggen: “Kijk, zo kan het ook!”
Vol bewondering stonden we te kijken. Rianne riep: “Wat knap van jou!” en Tom kreeg applaus en van iedereen een high five.

Toen we even later weer met z’n vieren waren, en de tafel -gedekt en al- weer op de juiste plek zetten, viel zijn protest erg mee. We bleven zeggen: “Wat goed gedaan, Tom!” en steeds keek hij weer blij.

De zorg voor Tom valt ons zwaar, momenteel. Misschien wel zwaarder dan ooit. Zijn drammerige, claimende gedrag, zijn onrust en gegil. Zijn grote stempel op ons gezinsleven. De naderende zomervakantie. Een sociaal leven dat vrijwel stil ligt door een gebrek aan energie en ruimte. Maar er zijn altijd weer lichtpuntjes, soms heel klein, en soms wat groter.

De steun van onze ouders en schoonouders is goud waard. Vrienden en vriendinnen die zo veel begrijpen zonder dat we veel hoeven te zeggen. Lieve berichtjes. Momenten van ontspanning. En Tom, die zomaar uit zichzelf de tafel uitgebreid dekt.
Echt, gewéldig. Eigen initiatief, het zo goed uitvoeren, en dan ook nog trots zijn op jezelf. Vooral dat laatste vind ik prachtig. Want dat gevoel hebben we allemaal af en toe hard nodig.

Advertenties

8 thoughts on “Trots

  1. Lieve Esther,
    Wat prachtig! Ik heb met een grote lach genoten van Tom zijn verrassing voor jullie. Kostbaar dat hij dit, juist nu alles zo zwaar is, ook laat zien. Ik ben ook trots op hem 😉
    Liefs,
    Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s