Huisbezoek

Sinds juni vorig jaar hebben we voor Tom een WLZ indicatie. En, omdat hij blijvend is aangewezen op langdurige intensieve zorg, is deze indicatie voor onbepaalde tijd geldig, zo staat er in het indicatiebesluit.

(zie ook blog → In de WLZ)

We waren, en zijn nog steeds blij met deze indicatie. Verdriet is er ook, af en toe. Op een moment dat je het niet verwacht, schiet het naar binnen. Om het besef dat Tom levenslang zorg nodig heeft. Om alles wat zo anders gaat dan ik zou willen. Maar dat duurt nooit lang, want er gebeurt gelukkig altijd wel weer iets wat ervoor zorgt dat het verdrietige gevoel naar de achtergrond gaat.

Ja, de opluchtig was groot, toen we die indicatie zwart op wit zagen. Want daardoor zouden we niet meer aan hoeven tonen dat we écht hulp nodig hebben in ons gezin. Dat Tom écht heel erg moeilijk en ingewikkeld gedrag vertoont, en dat hij zich echt amper ontwikkelt. Dat het logisch is dat we hulp krijgen bij de zorg.

Herindicaties zijn dan ook niet meer nodig. Wél eens in de paar jaar een huisbezoek van het Zorgkantoor, de instantie die alles regelt. Die de zorgovereenkomsten en zorgbeschrijvingen controleert, het budget bepaalt, en waar we eventuele problemen of wijzigingen in de zorgverlening aan moeten doorgeven.

Vanmorgen was dat eerste huisbezoek: een gesprek over hoe de zorgverlening verloopt en een controle van de administratie. Terwijl ik wist dat alles in orde was, was ik er al weken onrustig door. Voelde ik me zo kwetsbaar. Raar is dat. Alsof je balanceert op een koord, en alles wat gebeurt, kan het evenwicht verstoren.
Wat is het voor iemand, wat willen ze allemaal weten, moet ik de indicatie toch nog verdedigen, ben ik wel fit genoeg om duidelijk te antwoorden …
Even er doorheen maar, daarna koffie in de zon, beloofde ik mezelf.

Het bezoek verloopt prettig. Tom is er niet bij, maar ik laat wel een filmpje van hem zien. Eerst een waarin hij zit te gillen. Daarna een waarin hij vrolijk staat te dansen, en met de sneeuwschuiver als gitaar een liedje zingt.
“Hij is zo leuk…” zeg ik. De meneer lacht.
Hij heeft Toms dossier gelezen en is goed op de hoogte. Stelt wat vragen. Luistert aandachtig naar wat ik vertel. Toont zeer veel begrip en empathie. Geeft complimenten over hoe we het doen. Zegt dat we vooral niet te bescheiden moeten zijn met hulp aanvragen.
Tot slot een stevige handdruk, en een warm, welgemeend “veel succes.”

Een klein steekje verdriet voel ik, als ik de volle ordner dichtklap. Ik heb weer veel nare dingen over Tom verteld. Tja, het is zoals het is, en ik kan het niet mooier maken. Maar ik ben blij dat ik ook het vrolijke filmpje heb laten zien.

En dan voel ik vooral dankbaarheid, voor de zorg en ondersteuning die we krijgen. Voor zoveel medeleven en begrip. Voor koffie in de zon.

Advertenties

3 thoughts on “Huisbezoek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s