Leren praten

We zitten te eten. Het is lekker. De sfeer ontspannen.
We praten wat, over dingen die vandaag gebeurd zijn.
Tom eet stil, zoals gewoonlijk, met af en toe een kreetje tussendoor. Ineens kijkt hij recht voor zich uit, naar een punt in de verte. Zijn gezicht licht langzaam op, en hij begint te lachen. We lachen mee, want het ziet er grappig uit. Tom reageert totaal niet op ons, en blijft kijken naar dat ene punt. Wij zien daar niks bijzonders. Dan ineens, zijn gezicht weer strak, eet hij verder.

“Tom, waarom lachte je nou?” vraagt Rianne.
Geen reactie. Waar hij normaal gesproken nog weleens reageert op zijn naam, of op aanspreken dichtbij hem, lukt dat tijdens het eten zelden. Want hij eet. En dan is er geen ruimte voor iets of iemand anders. Behalve zijn eigen giechelmomenten, waar wij geen deel van uitmaken.

Na het eten springt Rianne op. “En nú ga ik hem leren praten.”
Het klinkt vastberaden. Met een ernstige ondertoon. Alsof ze vindt dat dat stomme gedoe maar eens afgelopen moet zijn.
Ze maakt briefjes met woorden.

Tom hangt op de bank met kleedjes, kussens en knuffels.
Ik ruim wat op, maar blijf het in de gaten houden. Benieuwd. Op m’n hoede.

“Tom, kijk eens even.”
Één voor één laat Rianne de briefjes zien, spreekt het woord luid en duidelijk uit, en laat Tom het herhalen. “Zeg maar beker. Zeg maar lamp. Zeg maar peer.” Ze moet flink aandringen, het soms 5 keer vragen, maar uiteindelijk zegt Tom alle woorden na.

“Dit gaat goed”, klinkt het tevreden.

 

 

Jarenlang gebruik van foto’s, picto’s, intensieve logopedie, het had heus wel nut, maar nu komt het echte werk.
Er worden nieuwe briefjes geschreven. Korte zinnetjes dit keer.

Maar Tom heeft geen zin meer. Hoe ze ook aandringt.
“Nee!” gilt hij. Duwt haar weg.

“Rianne, hij wil het niet. Laat maar joh. Zullen we een spelletje doen?” probeer ik.
Maar Rianne geeft niet op.
“Hij moet dat toch kunnen leren?” het klinkt een beetje wanhopig.
“Lieverd, Tom leert echt af en toe nieuwe woorden, en hij leert ook heel veel van jou, zonder dat je het in de gaten hebt, en op school, maar hij heeft nu geen zin. Hij is moe.”
“Onzin!” roept ze boos.

Ik snap haar.
Hoe vaak heb ik al gedacht: En nu is het klaar! Nu moet hij zindelijk worden. Elke keer die vieze luiers. Ik wil het niet meer!
Maar het lukt gewoon niet. Wat we ook proberen.
En hoe vaak dacht ik al: En nú ben ik het zat. Ik ga gewoon lopend met hem naar de speeltuin. Gewoon, samen met mijn kind even lopen, dat moet toch kunnen?
Maar de laatste keer moest ik m’n man bellen, omdat ik Tom niet mee kreeg naar huis. Onbereikbaar, gillend op de grond, verbaasde en bezorgde blikken van vreemden.

Ik trek Rianne op schoot. Zeg haar dat ze een schat is. De liefste dochter. En de beste zus die Tom had kunnen hebben.

Haar ernstige blik. “Ik vind het soms ineens gewoon zo stóm.” .
“Ik ook. Hartstikke stom …,” zeg ik.

Tom houdt twee knuffels bij elkaar. Hij laat ze met elkaar praten. Een beetje brabbelig. Hij lacht erbij. Zo vertederend.
Dan laat hij de een de ander een kusje geven, en zegt: “Dat is lief.”

“Dat heeft hij van mij geleerd!” roept Rianne blij.

Advertenties

5 thoughts on “Leren praten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s