Eruit halen wat erin zit

We willen eruit halen wat erin zit.

Sinds mijn zoon gediagnosticeerd is heb ik die zin vaak gehoord. En ik denk dat het voor alle ouders een bekend zinnetje is.

Toen ooit geprobeerd werd méér uit mijn zoon te halen dan ‘erin’ zat, en hij na het Medisch Kinderdagverblijf naar een cluster 4 school ging, werd hij ineens regelmatig ziek. Terwijl hij voor die tijd juist erg gezond was. Hij kwam in een drukke klas met 14 kinderen. Hij was de enige die zich verbaal niet goed kon uitdrukken -wat een eufemisme- en de enige die niet zindelijk was. Het verschil met klasgenoten was dus groot. De klassenassistent was vrijwel alleen met mijn zoon bezig, maar dat was niet voldoende.

Hij huilde vaak. Hij ging op alle fronten achteruit. Wat hij at werd nog beperkter. Afstand nemen van mij werd nog moeilijker. Hij sliep steeds slechter.

De school was vasthoudend. Doorzetten moesten we, hij kon het allemaal heus wel, er zat meer in hem dan we dachten. Het was een kwestie van wennen.

Ze zaten ernaast. Na een periode van thuis zitten kwam mijn zoon dankzij de hulp van een goede leerplichtambtenaar terecht op zijn huidige ZMLK-school. Daar bleek hij goed te passen. Een kleine klas, met toen nog 8 leerlingen, veel individuele aandacht en de nodige rustmomenten. Inmiddels zijn we 5 ½  jaar verder en zijn de klassen iets groter geworden, maar het gaat nog steeds goed. Hij gaat graag naar school, en we zijn al 5 ½  jaar erg tevreden.

En gisteravond kwam ineens dat zinnetje weer voorbij, op een informatieavond voor alle ouders van deze school.

We willen eruit halen wat erin zit.

Gelukkig werd het belang van goed inspelen op de sociaal-emotionele ontwikkeling van het kind als basis genoemd, want als dat niet goed gaat, krijg je sowieso weinig uit een kind.

Voor mij staat één ding bovenaan: het welbevinden van mijn kind. Af en toe iets nieuws proberen, hem op een positieve manier ondersteunen in het zetten van kleine stappen in zijn ontwikkeling, hem helpen zijn zelfredzaamheid te vergroten, het is allemaal prima. Natuurlijk! Maar zodra ik merk dat hij er ongelukkig van wordt en zenuwachtig, en dat het ten koste gaat van zijn gezondheid, wil ik dat er een stapje terug wordt gedaan.

We hebben te maken met de Participatiewet: Iedereen moet z’n steentje bijdragen aan de maatschappij. Dat is wettelijk vastgelegd. Het is echt heel belangrijk dat we eruit halen wat erin zit. Zo kunnen er nu al steeds meer kinderen na ZMLK-onderwijs echt aan het werk in plaats van naar een dagbesteding.

Ik hoorde het aan. Als ouder kun je hier behoorlijk zenuwachtig van worden, zeker als je weet dat de mogelijkheden van je kind zo beperkt zijn. De verwachtingen zijn soms hoog. Te hoog. De klassen worden groter, de eisen worden hoger.

Van ouders met kinderen in het Speciaal Onderwijs hoor ik vaak dat het verschil in gedrag op school en thuis groot is. Kinderen die zich op school voorbeeldig gedragen, kunnen thuis juist heel moeilijk en explosief gedrag laten zien, zeker als ze op school op hun tenen lopen.

Ik hoop dat de inzichten van ouders in goed overleg met degenen die dagelijks met hun kinderen te maken hebben altijd doorslaggevend zullen zijn in het bepalen van onderwijsniveaus en uitstroomprofielen. Ouders en leerkrachten / begeleiders die een kind écht kennen zijn het best in staat om te bepalen in welke omstandigheden een kind goed kan functioneren en zich prettig en veilig voelt. En dát -en níet eruit willen halen wat erin zit– is volgens mij de basis voor een waardevol leven.

 

 

Dit gedicht staat op het voorblad van het rapport van mijn zoon. ♥

Dit gedicht staat op het voorblad van het rapport van mijn zoon. ♥

Advertenties

6 thoughts on “Eruit halen wat erin zit

  1. Eruit halen wat erin zit, is volgens mij per definitie dat doen waarbij een kind zich gelukkig voelt en zich het beste kan ontplooien. Het wordt inderdaad nog wel eens ingezet om steeds maar te blijven pushen en dat moet ook echt niet.
    Aan de andere kant: als je ziet hoe kinderen met down zich tegenwoordig ontwikkelen, en als je dat vergelijkt met hoe dat vroeger was, dan schrik je van het grote verschil en zie je het belang van eruit halen wat erin zit.
    Vroeger werd er veel berust: ‘dit zal hij toch nooit kunnen’. En dan werd het niet eens geprobeerd. Nu wordt er veel gepusht: ‘hij kan dit echt wel leren’. Het midden is daarin gewoon weer de gulden middenweg: rustig aan kijken waartoe een kind in staat is en welke grenzen er wel en niet verlegd kunnen worden 🙂

  2. Steeds vaker beseffen we dat er meer afgestemd moet worden op ouders, naar hoe wij kijken naar ons kind. Ons dochter is inmiddels bijna 18 en het heeft een poosje geduurd voordat schoolleiding en andere hulpverleners inzagen dat ons dochter inderdaad gauw overvraagd is. Tegenwoordig word er steeds vaker getest op sociaal emotiotionele vlak.
    Dit geeft een veel beter beeld van wat een kind aankan, naast de psychogische testen.
    Het is soms best ingewikkeld, omdat er ook bij ons dochter sprake is van autisme. En een kind op langere temijn ook nog levenservaring op doet.
    Op school en elders laat een kind vaak heel ander gedrag zien dan thuis.
    Soms kan een kind ergens anders bepaalde dingen ook beter, maar dat wil niet altijd zeggen dat een kind het ook aankan.
    We hebben inmiddels wel geleerd dat de mening van hulpverleners er zeker toe doet maar dat je als ouders je kind beter kent dan wie dan ook. Volg je gevoel, je intuitie.
    Overvraging ligt gauw op de loer als een kind ergens anders ook nog sociaal wenselijk gedrag laat zien.
    Er uit halen wat er in zit blijft een lastige. Als een kind zich thuis afreageert, is een kind misschien toch overvraagd….
    Bij ons gaat het wel steeds beter. Een goede afstemming met school en dagopvang, logeren is een meerwaarde om een kind redelijk te laten functioneren. Het word nooit perfekt, maar wel goed genoeg misschien….

  3. Ik kreeg te maken met de andere kant. Toen ons kind nèt 4 was werd hij getest. In het gesprek zei de psychologe van de jeugd GGZ “HIj zal nooit een hoogvlieger worden”. Het was alsof ze de toekomst van ons kind in 1 x van tafel veegde. Ik kon daar niet in meegaan. Ik heb zelf een team van mensen samengesteld die hier thuis met hem gingen spelen en die wilden geloven in zijn mogelijkheden. Onder 1 voorwaarde: geen druk uitoefenen. In zijn wereld stappen, daar contact maken. Hem het gevoel geven dat hij helemaal goed is zoals hij is. Hem onvoorwaardelijke liefde geven. En tegelijkertijd hem uitnodigen zijn grenzen te verleggen. Keer op keer. Zijn nee ook keer op keer accepteren. Maar hem blijven stimuleren. We zijn nu 8 jaar verder en het gaat heel goed met hem. Hij leert steeds beter met zijn autisme omgaan en daardoor is er nog heel veel ruimte voor groei. Dat gun ik hem.
    Wat er in hem zit? Ik heb geen idee, de toekomst zal het leren. Hij staat met zijn 11 jaar in zeker zin nog maar aan het begin.En in de tussentijd hebben we hem een rijk leven gegeven, vol mooie ervaringen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s