Gitaar

Ter compensatie van de saaie herfstvakantie kocht ik gistermiddag een kindergitaartje voor Tom. Al een paar keer zag ik hem de bezem gebruiken als gitaar, dus leek dit een goed plan. Er was een paar uur een begeleidster voor Tom, zodat ik even naar de fysiotherapeut kon en naar de speelgoedwinkel.

“Voor welke leeftijd is het?” vraagt het vrolijke Bart Smit meisje. (Misschien is ze al ver in de 20 hoor, maar sinds ik 40 ben zijn dat voor mij ‘meisjes’.)
“Een jongen van 10, maar mentaal meer richting de 3”, glimlach ik, en besef hoe makkelijk en pijnloos ik dat tegenwoordig zeg.
Na een korte peinzende blik zegt ze: “Ja! Ik denk dat ik iets in het magazijn heb liggen.”
Meteen krijg ik een visioen van een magazijn vol spullen speciáál voor jongens van 10 met een verstandelijke beperking. Ik wacht rustig af.
Even later komt ze terug met een houten gitaartje.
“Dit vindt hij vast leuk, het ziet er zo ‘echt’ uit”, lacht ze blij, alsof ze mijn zoon door en door kent. Ik word er vrolijk van, en vergeet even dat ik een half uur geleden nog op diverse plekken manueel gekraakt ben. Wat heerlijk als winkelpersoneel zo enthousiast is.

Een vergelijkbaar gitaartje heeft Tom jaren geleden ook gekregen, en al hingen de snaren al snel los, de momenten van geluk bij het uitpakken en het eerste getokkel waren prachtig. Uiteindelijk is het in stukken in de grijze container terechtgekomen. Maargoed, hij is nu iets ouder, en *kuch* misschien iets voorzichtiger.

Tom reageert dólblij.
“Cadeautje!”
“Voor Tom!”
“Gitaar! Dat is mooi!”
Meteen begint hij feilloos een van zijn grote helden Dirk Scheele te imiteren.

“Dit is de liedjesband, de liedjesband, de band die alle liedjes van Dirruk kent!”

De begeleidster en ik kijken elkaar aan. Het is zo mooi om te zien, zijn enthousiasme, zijn glimmende ogen.

Mijn dochter logeert, en buiten de momenten van opvang zijn Tom en ik veel samen. Door het slechte weer en mijn rug-/beenklachten -gaat al wat beter hoor- zijn we veel binnen. En hij vindt het heerlijk. Ik haal alle kussens en kleden tevoorschijn en hij mag bouwen en rommel maken en filmpjes kijken zoveel hij wil.
Tussendemiddag juicht hij als ik voorstel om een eitje te bakken, en als ik hem bij de koffie een stroopwafel geef zegt hij verrast: “Oh… dat is lekker!”
Genieten van ‘kleine dingen’, dat kan hij als de beste.

Natuurlijk is het af en toe lastig, vooral als er iets níet mag. En natuurlijk gilt hij af en toe, is hij soms even heel onrustig, gooit hij zomaar iets door de kamer, of friemelt hij z’n luier scheef en lekt hij door, of pelt hij ineens drie bananen terwijl hij die helemaal niet lust … En natuurlijk ben ik heel blij als er even hulp is, maar wat is hij toch lief.

Soms komt hij voor me staan. “Mama optillen?”
“Nee lieverd, dat gaat niet.” -en dat moet ik eigenlijk ook écht nooit meer doen…-
“Ga je muziek maken voor mama?”

Tom pakt een pollepel en zijn gitaartje, roept: “Drummen!” en ramt erop los. Ik zie dat er nog één snaar vastzit. En ik zie zijn blije gezicht.

Advertenties

3 thoughts on “Gitaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s