De kinderpsychiater

Ongeveer eens in de vier maanden gaan we met Tom naar de kinderpsychiater. Dat moet, omdat hij medicatie krijgt die de kinderpsychiater voorschrijft. Tot voor kort waren die bezoekjes erg ingrijpend. Het geregel, want we gaan graag samen, een stuk rijden, Tom meekrijgen, wachten in de wachtkamer, hem wegen en meten, en proberen een gesprek te voeren met de arts.

De afgelopen jaren hebben we een paar wisselingen gehad van artsen, en bij sommigen moesten we altijd erg lang wachten. Sindskort zijn we terug bij de arts die we eerder al jarenlang hadden. Heel prettig. Iemand die ons en Tom aardig kent. Geen gedoe over dat éigenlijk Toms bloeddruk gemeten moet worden, terwijl dat gewoon onmogelijk is zonder narcose.

Al weken ligt er een briefje in de keuken, waar ik af en toe iets op schrijf. Punten die we moeten bespreken. De slaapproblemen van Tom -waar ook een VG-arts*) bij betrokken is-, veranderingen in zijn gedrag, zijn onrust, paniek, drift, gooien, huilbuien, onbereikbaarheid, dwangmatig bevestiging zoeken. Driftig schrijf ik af en toe iets erbij. Alsof het al helpt dat het opgeschreven is. Alsof we deze dingen niet al 60 keer besproken hebben. Alsof dat niet ‘gewoon’ bij Tom hoort, en de kinderpsychiater daar iets mee kan.

Gisteren was het weer zover. Tom had er zin in. Een stuk autorijden, een koekje erbij, en met de lift. We bereidden hem goed voor. Naar de dokter. Even op de weegschaal, even meten, papa en mama even praten met de dokter, en weer naar huis.

“Met de auto?”
“Ja, met de auto.”
“En dan eitje bakken?”
Oja, dat was vorige keer, 4 maanden geleden …
“Ja hoor, daarna gaan we thuis een eitje bakken.”

Na een paar hele lastige weken, met veel wakkere nachten en -daarmee samenhangend- heftig gedrag van Tom, en veel zorgbureaucratisch gedoe, waardoor ik serieus ging twijfelen of ik overeind zou blijven, was de afgelopen week veel beter. Tom sliep beter, er waren fijne dingen, goede gesprekken, en alles ging weer wat beter.

We waren 10 minuten te vroeg. De kinderpsychiater zag ons toevallig aankomen en had meteen tijd. Fantastisch, geen gedoe met wachten. Tom wilde en mocht uit de buggy. De arts en Tom keken elkaar aan en gaven elkaar een hand. Een mooi gezicht.

Het consult verliep prima. Beter dan ooit. Wegen, meten. Natuurlijk kostte het inspanning, maar het lukte.

“Wat ziet hij er goed uit. Zo gezond en gelukkig.” Wegens ziekte hadden we de arts minstens een jaar niet gezien. “En hij kijkt me zo goed aan.”

Hoe het ging, vroeg hij.

Ik viste het briefje uit mijn broekzak, maar hield het in m’n gesloten hand.
“Ach, het is zo’n schat’, zei ik.
M’n man glimlachte. “Ja, hij zit lekker in z’n vel.”

Ik vertelde dat hij de afgelopen week ineens weer zo goed sliep. Noemde ook de wanhoop van de weken ervoor, en dat ik wist dat dat ook weer zou komen, maar dat het nu gelukkig weer even goed ging.

En zo is het. De dalen zijn diep, de pieken daardoor hoog.

“Hij logeert nu om het weekend, dat gaat heel goed, en is voor ons gezin erg fijn.”
We benoemden kort zijn heftige gedrag, zijn blijvende onzindelijkheid, zijn lastige buien, zijn moeizame slaapgedrag. De arts knikte. Vroeg naar zijn ontwikkeling.

We vertelden van de minimale stapjes, het terugvallen, zijn blijvende interesse in peuterspeelgoed- en filmpjes.
“Eigenlijk verandert er niet zo veel.”
De arts knikte begrijpend, glimlachte toen naar Tom die met twee poppetjes zat te spelen.

“Maar hij is erg gezond. Hij eet en poept goed, hij is vaak blij. We knuffelen veel en graag, en we moeten vaak om hem lachen. Hij ook.” 

Tom liet een vrolijke kreet horen. Daarna pakte hij een soort kubus van de tafel, die bestond uit een stuk of 8 losse onderdelen, en ging ermee zitten puzzelen. Toen hij er weer een vierkant van had gemaakt, klapte hij. We klapten mee.

“Knappe jongen!” zei de arts warm. En, na een korte stilte, tegen ons: “Soms moet je ook niet teveel verwachten.”
We knikten, keken elkaar aan. Alles leek ineens wat lichter.

We schudden handen. “Tot de volgende keer.”

Het kleffe propje papier in mijn hand gooide ik in de prullenbak in de hoek van de spreekkamer.

“Met de lift!” riep Tom blij.

 

 

 

*) Arts voor mensen met een verstandelijke beperking

Advertenties

2 thoughts on “De kinderpsychiater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s