Rust

Soms is het ineens heel moeilijk om te schrijven. Omdat mijn hoofd te vol is om de juiste woorden te vinden. Omdat ik erg moe ben. Maar vooral omdat alles zo kwetsbaar voelt, en ik niet weet waar ik goed aan doe.

Dan wil ik het liefst alleen maar bezig zijn met het planten van viooltjes, of lang voorlezen aan mijn dochter, of me focussen op een moment van rust, als Tom bezig is met plastic beestjes op een rijtje neer te zetten. Hij geniet ervan als het netjes staat. Ik geniet van de rust op zijn gezicht, de ontspannen sfeer, wetend dat het nooit lang duurt -vijf minuten is al lang-, maar daarom extra waardevol.

Veel onrust rondom de zorg voor Tom, sinds we vorige week bij een “1gezin1plan-overleg” hoorden dat het onzeker is of Tom naar de woensdagmiddag- en vakantieopvang kan blijven gaan, én dat het onzeker is of hij kan blijven logeren. Een herindicatie in de huidige vorm is sowieso niet mogelijk. Dit heeft te maken met een gebrek aan financiën bij de gemeente. Via de Wet Langdurige Zorg zou dit wel kunnen, maar het is op het moment nog niet zeker of Tom wordt toegelaten en hoelang dat traject gaat duren. De gemeente heeft wel zorgplicht en er is ons gezegd dat de zorg door zal gaan. “Niet linksom, dan rechtsom.”

Maar zekerheid en rust zijn nog even ver te zoeken. Verontrustend nieuws is altijd om de hoek. En we blijven afhankelijk van beslissingen van mensen-op-afstand.

Steeds weer moeten we praten en strijden voor goede zorg, en wij niet alleen. In veel gezinnen is onrust en onzekerheid. En niet alle ouders zijn capabel om te praten en te strijden, maar veel ouders zijn ook gewoon uitgeput. En eigenlijk zou er toch ook geen strijd nodig moeten zijn?

Veel logeerhuizen hebben de deuren al moeten sluiten, en blijft niet veel over. En nu hebben we eindelijk deze fijne plek voor Tom, en hij gaat net een beetje wennen… We moeten er toch niet aan denken dat dat stopt. Het thuis kunnen blijven wonen van Tom valt of staat met de opvang van de speciale Buitenschoolse Opvang en de logeeropvang.

Gelukkig hebben we hulp bij de WLZ-aanvraag. Want wat komt er weer op ons af aan -verschillende- informatie.
En gelukkig is er ook het blijvende medeleven en de steun van vrienden en familie. Het is zo belangrijk dat er mensen zijn die het snappen, zonder dat je er altijd over hoeft te praten. Hoe intensief het is. Waarom er vaak geen energie meer is om ’s avonds iets af te spreken, al slaapt Tom iets beter de laatste maanden. Begrip is goud waard.

En natuurlijk, we hebben vertrouwen, en we geloven dat het goed komt. Dat er goede zorg voor Tom zal blijven, en dat hij zal kunnen blijven genieten van kleine dingen. Van plastic beestjes op een rijtje.

En nu hopen we vooral op een beetje rust, een beetje warmte en licht.

Fijne Pasen!

 

c677e7dbea4bf6eba759b858d23a6823

Advertenties

4 thoughts on “Rust

  1. Hoi, jouw verhaal is heel herkenbaar. Na de crisisopname in de Hondsberg van ons zoontje (7) hebben we een speciaa bed gekregen. Een safespace van Barry emons. Lucca slaapt er Goed in en hij vindt er zijn rustmomenten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s