Verliefd

“Hoe moet dat nou als later iemand verliefd wordt op Tom?”
Zusje Rianne kijkt er ernstig bij.
We zitten te ontbijten.
“Dat weet ik niet. We weten zoveel niet.”
Ik vind het een matig antwoord van mezelf. Rianne vraagt door.
“Denk je dat Tom zelf ook verliefd kan worden?”
“Ik denk het niet. Niet écht verliefd. Maar ik weet het niet zeker.”
Ze kijkt haar broer onderzoekend aan en zucht dan: “Ik denk het niet.”
“Hij kan wel heel dol op iemand zijn, natuurlijk. Op mij bijvoorbeeld.” Ik glimlach en strijk even door z’n haar.
“En op mij!” roept Rianne. “Hè Tom? Ja toch Tom, je vindt mij lief hè?”
Hij humt wat voor zich uit, zegt dan: “Nog boterham?”

Een jaar of vier geleden gingen mijn man en ik naar de notaris om een testament op te laten stellen. Met name de voogdij voor de kinderen moest maar eens goed geregeld en vastgelegd worden.
We hadden toen al wel door dat Tom nooit helemaal voor zichzelf zou kunnen zorgen, maar we hadden ons niet eens gerealiseerd dat het feit dat Tom verstandelijk beperkt is dit hele gesprek zou bepalen. Voor Rianne was het vrij eenvoudig en waren de vragen makkelijk te beantwoorden.
Voor Tom was alles heel anders. Behalve een voogdijregeling ook een onderbewindstelling, het aanwijzen van een executeur, er kwam van alles aan de orde.
Ik herinner me vragen, veel vragen. Emotionele vragen. Ik herinner me dat ik het heel koud had. De blikken die mijn man en ik wisselden voor elk antwoord. Zijn hand op mijn hand.

Ik herinner me het advies over de mogelijkheid van Tom om te trouwen. Het kwam erop neer dat we ons moesten realiseren dat onze zoon ongewild gehuwd zou kunnen worden -er als het ware ingeluisd zou kunnen worden-, en vervolgens zijn vermogen deels zou kunnen kwijtraken. Het klonk absurd. We lachten wat. We slikten wat. En toen lieten we zwart op wit vastleggen dat onze zoon niet kan trouwen.

Denken en praten over dit soort zaken wordt in de loop van de jaren minder heftig, minder emotioneel. Dat Tom nooit zal trouwen of kinderen krijgen voelt niet meer zo pijnlijk, maar volkomen logisch. Het feit dat hij dit zelf niet beseft, zoals hij ook niet beseft dat hij ‘anders’ is, scheelt een boel.

Rianne vindt het heerlijk als ze even een ingang heeft bij haar broer. Als ze hem even kriebelt en hij moet lachen. Als ze een liedje zingt en hij reageert vrolijk of gaat zelfs meezingen, en als hij haar dan ook nog met een warme blik aankijkt, zie ik haar bijna smelten. Ik herken het zo. Het is heerlijk als hij op schoot komt en even knuffelt. Vaak heel vluchtig en nooit op commando, maar hij doet het wel.

Tom is geliefd, en voelt dat. Dat geloof ik. Hij zal altijd geliefd zijn. Ook dat geloof ik.

Advertenties

7 thoughts on “Verliefd

  1. Mooi Esther!
    Aan liefde ontvangen van jullie zal hem niet ontbreken in zijn leven!
    Ik moest ook gelijk aan de film: ‘my name is Khan’ denken. Dit is zo’n mooie film!

  2. Oei wat komt dit emotioneel dichtbij mijn eigen zoon. Hij zal ook nooit trouwen of kinderen krijgen.
    Verliefd worden? Een raadsel.
    Gelukkig worden? Een doel, waar ik zo lang mogelijk bij betrokken wil zijn.
    Goed dat jullie dit zo durven te beschrijven.

  3. Hallo Esther,
    Ik lees jouw blog al een tijdje. Het is zo mooi zoals je over je zoon schrijft. En het is heel herkenbaar hoe de rest van het gezin met hem omgaat en hem beschermt. Zelf heb ik geen klassieke autisme maar ASS maar het niet / moeilijk kunnen hechten herken ik wel. Ik weet echter ook wel dat als iemand met autisme zich hecht / van iemand houdt dan is het ECHT en voor altijd. Misschien kunnen wij het niet altijd tonen maar het gevoel is er echt wel. Gelukkig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s