Ik hóef niet!

We vermoeden dat Tom stiekem een assertiviteitscursus heeft gevolgd.
Sinds een paar dagen horen we steeds “Ik hóef niet!”. De eerste keer vonden we het best grappig.

Heel verrassend, met name dat “ik” erbij.
Zoals voor de meeste kinderen die net leren praten is het voor Tom lastig zichzelf als “ik” te benoemen. Nog steeds formuleert hij een zin meestal zoals wij het tegen hem zouden zeggen.
“Wil je een ijsje?” betekent “Mag ik een ijsje?”
Met “Wil je even lekker douchen?” bedoelt hij dat hij graag wil douchen.
“Wil je even computer?” i.p.v. “Mag ik op de computer?” Etc.
Door de logopedie die Tom op school krijgt heeft hij wel al geleerd vragende zinnen als een vraag te laten klinken. En als we hem vragen: “Hoe vraag je dat, Tom?” weet hij het meteen. “Mág ik op de computer?”

Sinds de kerstvakantie is afgelopen wil hij niet meer naar school. Zodra hij op school is gaat het goed, maar de periode tussen ontbijt en de deur uitgaan is nogal dramatisch.

“Ik heb op school verteld over Tom, dat hij zo heel erg vreselijk ging gillen en jij dacht dat het niet ging lukken,” zei Rianne van de week een keer.
Nogal dramatisch dus.

“Kom Tom, we gaan tanden poetsen.”
“Nee! Nee. Ik hóef niet.”
“Kom nou Tom, naar de keuken. Tanden poetsen.”
“Neeeee! Ik hóef níet tanden poetsen!!”

En dan nog naar de wc, schone luier, sokken aan, schoenen aan, jas aan … En steeds maar “Ik hoef niet!!”
Voorbereiden, de Time-timer, picto’s, het helpt niets. Eén grote, uitputtende strijd.

Maandag had hij nog een vrije dag. Dat maakte het allemaal niet duidelijker. Maar hij vond het fijn. “Lekker bij mama!”
Dinsdag moest hij weer naar school. Twee ochtenden kwam een begeleidster hem halen om hem met de auto te brengen, een ochtend bracht mijn man hem achterop de fiets, en een ochtend bracht ik hem op de duofiets. Het maakte niets uit. Vier ochtenden drama. Zodra hij op school was, was het weer goed.

Volgende week gaat het vast beter. Het is gewoon weer even wennen voor hem. Hopen we.

Nu even bedenken hoe we hem leren dat “Ik hoef niet” een prima zinnetje is, maar dat het niet altijd werkt. Ingewikkeld hoor…

Advertenties

2 thoughts on “Ik hóef niet!

  1. Wat is je verhaal weer herkenbaar Esther! Wat kunnen overgangsmomenten stressvol zijn en wat kan het lang duren voor je kind weer went aan een andere situatie. Soms zeg ik hardop: ‘kon ik maar even in je hoofd kijken en begrijpen wat het nu zo moeilijk voor je maakt!’ Ook de manier van vragen stellen ‘wil je een ijsje?’ als: ‘mag ik een ijsje?’ is zo herkenbaar!. Het is wel hoopvol om te lezen dat Tom nu zichzelf leert te benoemen als ‘ik’. Ruben is daar nog lang niet maar wat lijkt het me mooi als dat gebeurt! Ik hoop dat het voor Tom (en jullie!) snel weer wat makkelijker wordt om naar school te gaan.
    Hartelijke groeten,
    Esther

  2. Mijn zoon heeft klassiek autisme en je verhaal is heel herkenbaar. Wat ons heeft geholpen is bv te zeggen “je mag zeggen ik hoef niet als je het maar wel doet” dit truukje werkte bij mijn zoon. Succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s