Waar stond jouw wieg?

Waar stond jouw wieg?
Wie ving jou op? Wie was erbij?
Wie fluisterde jouw naam?
Zei: “Lieve, liefste schat, mijn wonder dat ben jij!”

Duidelijk articulerend, met een ingespannen blik stond ze vooraan. Ze zong mee in het schoolkoor, onze dochter, bij de kerstviering. Het was zo mooi om haar zo te zien stralen. Ik kon nergens anders naar kijken. We hadden oppas voor Tom, en voor het eerst waren mijn man en ik er samen bij.

Vorige week ging ik door m’n rug. Het schoot erin, zogezegd. Dat zorgde voor paniek, want ineens kon ik niet alles meer. Gelukkig was het bijna weekend en was mijn man vrij, en kregen we steun van familie. Ik kon snel terecht bij m’n fysiotherapeut en van de huisarts mocht ik flinke pijnstillers. Inmiddels red ik het prima met af en toe een paracetamolletje. Wat een opluchting. En wat een steun.
Wat een geluk, dat mijn wieg hier stond.

Tom zit qua ontwikkelingsleeftijd in de ‘peuterpuberteit’, maar is wel gewoon negen jaar en sterk. De kerstboom optuigen was ellendig. Vorige jaren was Tom vooral verrast en opgewonden, nu bleef hij de boom leeghalen, wilde hem verschuiven en riep steeds “Nee!!”.
Wat een leuke bezigheid had moeten worden met de kinderen werd een mini-drama. We hebben volgehouden. De boom staat. In plaats van de -gesneuvelde- piek staat er een prachtig kunstwerk van Rianne bovenop.
“Ik vind deze echt veel mooier dan die saaie zilveren!” Ze heeft gelijk.

 

 

De boom hangt inmiddels vol K’nex-onderdelen en Lego-wielen. Het zo leuk door mij gedrapeerde kleed aan de onderkant wordt door Tom steeds weer weggetrokken en als cape gebruikt. En het is wonderlijk hoe een kunstboom tóch zoveel naalden kan verliezen…
Maar er zitten lichtjes in, en we hébben een kerstboom staan.

En wat hebben we veel hulp en steun. Familie, vrienden, begeleiders, school, een betrokken huisarts, een kinderpsychiater, een VG-arts, een logeervoorziening, steun vanuit de gemeente, vanuit de kerk. We voelen dat we niet alleen staan.
Ik ben zo blij dat zijn wieg hier stond.

De plek waar jij geboren bent,
de kansen die er zijn.
De liefde die je krijgt of niet,
geluk of pech en veel verdriet,
zwaar of fijn …
dat maakt veel uit.
Het mooiste dat je overkomt is als je wordt gekend in wat je kan, in wie je bent.

Ze keek me aan toen ze het zong. Zo mooi en lief. En ernstig.
Ik ben zo blij dat haar wieg bij ons stond.

Het is natuurlijk totaal geen verdienste waar je bent geboren. Je hebt niet meer recht op een warm bed dan een ander. Niet meer recht op goede zorg dan een ander. Het is geluk. Of pech. Het is maar net waar je wieg stond, wie erbij was, en in welke omstandigheden.

 

Ik wens jullie een fijn kerstfeest! Dat wanhoop mag veranderen in hoop, donker in licht, en haat in liefde.

Liefs, Esther

 

Advertenties

9 thoughts on “Waar stond jouw wieg?

  1. Wat een prachtig opgeschreven…..Mooi dat ik jullie heb leren kennen en dat ik de stukjes kan blijven lezen ook al werk in niet meer op school. Ik wens jullie rustige dagen toe, een goed en vooral gezond 2016. Liefs van Lenie

  2. Waar stond jouw wieg….Ik lees je verhaal steeds opnieuw. En de ontroering wordt steeds groter…. Toch maar even een berichtje dus, met een dikke kus voor alle vier. Ik wens jullie een liefdevol nieuw jaar toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s