Ziek

Maandagochtend komt Tom bleek en stilletjes de trap af, heel anders dan we gewend zijn. In de badkamer begint hij over te geven. Arme jongen. Hij kijkt er zo angstig bij.

“Weer vlak na zijn logeerweekend”, schiet door me heen.

Wat regelen en afbellen, want zo kan hij natuurlijk niet naar school.

In de loop van de ochtend lijkt hij gelukkig alweer op te knappen en vraagt om iets te eten.
We doen rustig aan. Een biscuitje. Beetje appelsap. Dat gaat prima. Als lunch wat soep met een broodje, hij smult. Later nog wat gepureerd fruit (de enige manier waarop hij het eet).
Met de auto halen we Rianne uit school. Tom lijkt weer helemaal in orde.

Een tijdje later, thuis op de bank, begint hij te jammeren. Ik ga bij hem zitten. Zie hem slikken. Emmer erbij. Tevergeefs. Hij geeft over. Alle kanten op, behalve in de emmer. Over mij. Over zichzelf. Over het bankstel. Over dekens en knuffels. Op de grond. M’n schoenen.

Rianne zit op veilige afstand met een koptelefoon op een Sinterklaasfilm te kijken. Ze kijkt even om, een beetje medelijdend. Naar Tom, naar mij.
“Blijf jij maar rustig daar zitten”, knipoog ik haar toe.

Er valt een zware wanhoop op me en heb ik geen idee waar ik moet beginnen. De kordate verpleegkundige die ooit in mij zat is heel ver weg.
Ik kijk naar Tom z’n vieze gezicht. “Is vies”, zegt hij. Natuurlijk, we moeten naar boven. Tom stribbelt tegen, en ik moet heel streng tegen hem praten om hem mee te krijgen. En dat tegen een ziek kind. Het voelt waardeloos, maar hij is te zwaar om te dragen.
Ik zet hem onder de douche. Ik trek alles wat vies is uit en ga schoonmaken. Tussendoor ren ik steeds even naar Tom, maar hij staat rustig onder het warme water. Tijdens het schoonspoelen en soppen en opnieuw soppen, merk ik dat ik heel zacht huil met niet te stoppen rare hysterische snikken. Ik ken mezelf niet zo aanstellerig en wil zo niet zijn, maar kan niet anders. Dit is toch wel vaker gebeurd? Dat hoort toch bij moeder zijn? Rianne kijkt naar me en ik voel me de slechtste moeder op aarde.
Mijn huilgezicht negerend zegt ze: “Tja. Toen ik 2 was deed ik dat vast ook niet netjes in een emmer”, en glimlacht. Ze heeft gelijk. Het helpt me.

Uiteindelijk is alles schoon, inclusief Tom en ik, draait de was en staat er een tweede was klaar.
Tom lijkt zich opgelucht te voelen en springt rond.

Met weinig trek kook ik en dek de tafel. Ik dek niet voor Tom, hij mag echt niets meer eten voor het slapen gaan. Hij komt de keuken in. “Tomatensoep? Broodje? Stukje vlees?”
“Nee, jij bent ziek. Je mag alleen een beetje water drinken. Tom gaat níet eten.”
Hij loopt naar de tafel.
“Tom ook bord.” En pakt een bord.
“Nee lieverd, jij gaat niet eten.”
Het lijkt wel of hij misselijkheid voelt als honger… Wat werkt dat toch ánders bij hem.

M’n man komt gelukkig vroeg thuis -mijn Whatsapp was blijkbaar wat wanhopig- en probeert Tom af te leiden. Rianne vertelt hem intussen uitgebreid over haar schooldag. Ik voel me weer wat rustiger worden.

We besluiten dat zij met z’n tweeën eten en ik me op Tom richt.
Maar het gaat niet. Tom blijft bij de eettafel staan. Begint te huilen. “Tom ook stukje vlees?”
En dan: “Mag – ik – bord?”
Hartverscheurend.

“Zullen we samen op je kamer spelen?” probeer ik.
Gelukkig loopt hij mee. Hij houdt het een kwartiertje vol boven, en lijkt het eten te zijn vergeten.
Een uurtje later breng ik hem naar bed. Hij ziet bleek en is rustig. Medicatie (in vla) geven durf ik niet aan. Hij kruipt er lekker in.
M’n man en ik brengen samen Rianne naar bed. Hij leest voor, ik borstel haar haren. Het gaat zelden op die manier, maar alledrie lijken we het heel logisch te vinden.

Dan horen we Tom huilen. Het zal toch niet…
Snel ben ik bij hem. Gelukkig, alles is nog schoon.
“Lekker – bij – mama?” snikt hij.
“Jochie toch …”.
Terwijl ik door z’n haren aai voel ik hem ontspannen. Ik blijf naast zijn bed zitten tot hij slaapt. Daarna stap ik leeg en uitgeput in bed.

Ik denk nog even na over het toeval dat hij weer na het logeerweekend ziek is.
“Misschien is het opgekropte spanning,” zeiden twee mensen, los van elkaar.
Ja, misschien doet het meer met hem dan we denken, dat logeren. Vertellen kan hij het niet. Zou dit zijn manier zijn om het te uiten? Wie weet. En misschien is mijn heftige reactie daarop dan wel míjn manier.

Advertenties

8 thoughts on “Ziek

  1. Weet je dat Lientje ook overgeeft van opgekropte spanning? Voor of na een evenement… nu niet meer zo omdat ze kan praten maar wel lijkbleek nog enzo… dus het zou best kunnen… en dat stukje over jezelf herken ik ook hoor 😉 vaak genoeg naar ziekenhuizen gereden al huilend… dikke kus… 💋

  2. Dag Esther, zelfs ik als volwassen vrouw 50+ met autisme moet heel vaak overgeven van spanning, teveel prikkels, drukte, teveel gevraagd zijn aan mij/overschat zijn. En dan kan het zo zijn dat ik meerdere keren op een dag of avond of zelfs ’s nachts moet overgeven. Heel vervelend, maar inmiddels weet ik wel dat het een graadmeter van mijn lijf is. Wel jammer dat ik het vooraf nooit kan inschatten zelf

  3. Wauw wat een heftig verhaal, overgeven komt vaak door spanning en zeker bij autisme of een verstandelijke beperking.. Ik heb zelf ook autisme en een licht verstandelijke beperking, heeft jou zoon een ernstig verstandelijke beperking of ook een lichte net als ik? Ik heb een IQ van 71 dus ik zit net een beetje op het randje, Ik blog ook over mijn beperking misschien vind je het leuk om te kijken?
    Ik wens je veel sucses en alles komt goed geloof me!

  4. Hè wat naar toch dat Tom weer ziek was. Hopelijk is hij nu opgeknapt. Wat ik herken is dat ik, als ik misselijk ben, dat ook soms als honger voel (heb ook autisme). Ik heb inderdaad wel eens gehoord dat bij autisme overgeven van spanning vaker voorkotm. Zelf had/heb ik kenmerken van boulimia waardoor ik expres ging overgeven en toen zei mijn psych dat. Sterkte in elk geval voor je hele gezin.

    • Dankjewel Astrid! Ik heb veel reacties van herkenning gehad. Toen m’n zoon jaren geleden een korte tijd op een cluster 4 school zat (bleek veel te hoog gegrepen) heeft hij ook vaak overgegeven. Dat kwartje viel pas onlangs… Is dus wel een duidelijke link tussen spanning en overgeven. Jij ook veel sterkte! Groetjes, Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s