De keerzijde

Zondagochtend. Tom en ik rijden samen op de duofiets. Langzaam zien we de mist optrekken en wordt het lichter. Hij zit te zingen. Stukjes uit liedjes. Elly en Rikkert zijn favoriet.
“Hups zei de rups”, “Wees niet bang, wees niet bang!” en “Kijk eens naar de vogels!” Hij zingt hard, fladdert met zijn handen, laat af en toe een enthousiaste kreet horen. Mensen lachen onze kant op.

Aan het eind van de rit komen we nog even langs Tom z’n school. Een ZMLK-school. Het is een heel oud en ouderwets gebouw -in de afgelopen 20 jaar is het de gemeente niet gelukt passende nieuwe ruimte te vinden- , maar gelukkig vol deskundig en empathisch personeel. Tom gaat er graag heen.
Ik zie zijn hoofd richting de school draaien. Hij wordt stil, kijkt even achterom naar mij en dan weer voor zich uit.
“Vandaag lekker bij mama!” klinkt dan duidelijk. En hij zingt weer verder.
Ik lach breeduit. Yes! Wat geweldig! Hij vindt het fijn bij mij. We zweven en zingen verder.

♫♫ Link→ Wees niet bang ♫♫

Als we bijna thuis zijn roept Tom: “Speeltuin!”
Dat vind ik een slecht idee. Ik heb van tevoren duidelijk gezegd: “Alléén fietsen.”
Alles is nattig. Een dreigende lucht. Ik wil koffie.
“Nee Tom, alléén fietsen. Nu weer naar huis.”
Uiteindelijk stapt Tom thuis huilend van de fiets af.

Veel aan wat leuk is met Tom heeft een keerzijde.
De euforie van nieuw speelgoed kan snel omslaan naar volledige paniek en geschreeuw als een wiek van een molentje afbreekt, of een essentieel stukje Playmobil kwijt is.

Een hut bouwen onder de eettafel, hij vindt het geweldig. Maar daarna opruimen -wat ooit toch weer moet-, geeft ellende. Huilen. Krijsen. “Tent! Tent!” Wat nog dagen kan duren. Steeds weer wil hij die tent maken.

Hem eens zelf een CD laten opzetten… superleuk. Hij reageert blij en doet het heel voorzichtig. Maar uiteindelijk, omdat hij niet kan kiezen en een liedje hooguit 5 seconden op laat staan en heel onrustig wordt, leidt het tot veel frustratie en gegooi met CD’s.

Een paar knuffels erbij op de trampoline als het lekker weer is… -”O kijk nou hoe leuk hij speelt!”- zorgt ervoor dat hij dat voortaan áltijd wil, ook als het vies nat weer is, en ook met de nieuwe knuffel van zijn zusje.

Even in de voortuin van de buren spelen… hartstikke leuk, maar de weken erna probeert hij continu te ontsnappen en zodra hij de kans ziet rent hij hun tuin in, en is daar alleen met veel drama uit te krijgen.

Heen en weer gooien met een een bal met zijn zusje, samen een klapspelletje doen, wat Rianne altijd zo graag wil “Papagaaitje leef je nog…”, het eindigt altijd met huilen en gillen.

Ik probeer Tom zoveel mogelijk duidelijkheid te geven, maar veel is niet te voorkomen.
Zo jammer dat het nooit ‘es even een beetje anders dan anders kan. Nooit even ‘los’. Dat je overal zo bij na moet denken. Ook in de vakantie. Juist dan, want dan is alles al zo anders.
Niet met een bord op schoot bij de tv. Of onder de tafel picknicken. Alle lichten uit en alleen een discolamp aan. Even de muziek heel hard. Nee, geen impulsieve dingen. Óf Tom gaat meteen keihard protesteren, óf hij vindt het heel leuk en wil niet meer anders. Altijd die keerzijde.

“Lekker bij mama.” Sindsdien zegt hij het vaak.
Het is nu herfstvakantie, en Tom is héél vaak “lekker bij mama”.
Vanmorgen vertelde ik hem dat hij vandaag naar De Klup, de speciale BSO, zou gaan.
“Nee!! Lekker bij mama!!”

Hoe een zinnetje ineens zo’n andere, beklemmende lading kan krijgen.
Ik zie hem volgende week al staan bij het logeerhuis.
“Twee nachtjes, Tom, dan komen papa en mama jou weer halen.”
“Neeeeee!! Lekker bij mama!!”

Natuurlijk, liever dát dan dat hij me van zich af zou duwen.
En echt, ondanks de minder leuke keerzijde van veel dingen blijf ik genieten van de mooie momenten. Van Toms brede lach. Maar de frustratie is soms groot.

Het lijkt vaak of het misgaat als ik alleen al dénk: “Wat speelt hij lief, wat ziet ‘ie er gelukkig en ontspannen uit…”. Hij kan zómaar opspringen, “Schoenen aan?? Auto??” en als dat niet gebeurt hard en boos gaan gillen. Ergens mee gooien. Dan heel verdrietig huilend tegen me aan kruipen. Zoveel emoties binnen 5 minuten. Bij hem, bij mij. Mijn liefde voor hem, mijn onvermogen hem te doorgronden. Mijn drang om hem gelukkig te zien. Het verdrietige gevoel om de keerzijde van veel wat even zó leuk en fijn lijkt.

Misschien moet ik proberen iets voorzichtiger te zijn en niet te snel meer ergens blij van te worden, zodat de teleurstelling en frustratie achteraf minder groot zijn. Misschien moet ik iets ingetogener worden. Iets minder snel lachen. Iets minder snel gelukkig zijn. Maar… ook dat heeft een keerzijde.

20151022_collage-Tom

Advertenties

5 thoughts on “De keerzijde

  1. Je moet niet minder snel gelukkig zijn vind ik.
    Tom ziet jouw geluk ook, het geeft hem liefde en vertrouwen, ook in zichzelf…mama gelukkig maken dat kan ik. Lekker bij mama.

  2. Oja, heel herkenbaar. Tegenwoordig kan ik gelukkig wel het begrip “uitzondering” gebruiken. Dat scheelt hier veel. En tekenen van situaties. Maar toch, toch loop ik nog vaak met mijn hoofd tegen de lamp.

  3. Mooi geschreven en oh zo herkenbaar! Veel emoties die de revue passeren; zowel bij mij als bij de kleine man. Gelukkig kan je genieten, dat is oprecht en dus mooi.
    Als ik aan het eind van mijn Latijn ben lukt genieten niet meer omdat ik aan het anticiperen ben op wat komen gaat…
    Laten we de geluksmomentjes zoveel mogelijk koesteren 💜

  4. Esther, wat is dit enorm herkenbaar! Ik kwam op je blog doordat iemand me erop wees via facebook. Alles heeft een keerzijde… de voorbeelden die je noemt zijn zo herkenbaar bij ons kleine mannetje. Op dit moment ervaren wij soms zoveel wanhoop en verdriet! En het voelt zo eenzaam omdat het door de meeste mensen om ons heen, hoe ze hun best ook doen, niet valt te begrijpen. Het afscheid nemen van toekomstdromen, het altijd in de weer zijn, ook en misschien wel juist als het vakantie is. Anderen rustig met hun kinderen ergens naar toe zien gaan terwijl elk uitstapje voor ons keihard werken is. Het is een verademing om je blog te lezen. Omdat je ook vertelt hoe je geniet en intens van hem houdt. Ik snap je gevoelens. Ook onze Ruben praat niet veel maar kan heel goed zingen en ook hij doet dat graag als we samen fietsen op de duofiets. Ook hij is enorm dol op knuffelen. Momenten van afscheid vind hij heel moeilijk, maar hij gaat wel 6 dagen per week de deur uit en gaat over een paar maanden beginnen met logeren. Ik voel me zo tekortschieten als moeder omdat hij steeds weer de deur uit moet. Dankjewel voor het delen van je verhaal. Ik voel me er iets minder eenzaam van.

    • Wat fijn, jouw reactie, Esther. Ik voel me ook vaak tekortschieten, en heb vaak het gevoel dat ik maar wat aan rommel. Maar het af en toe uit handen geven is ook voor onze kinderen beter, dat besef ik steeds meer. En wat we doen is uit liefde. Veel sterkte met de eerste logeerpartijtjes. Voor mij hielp het om te denken dat het uiteindelijk ook echt iets leuks kan zijn voor m’n zoon. Het logeren, andere kinderen, andere activiteiten. Je doet het goed! Liefs, Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s