Kleren kiezen

“Annere trui”, zei Tom laatst ineens toen ik hem zijn kleren aangaf.

De avond van tevoren leg ik altijd alles klaar voor de kinderen. Bij Rianne in overleg, of even snel als zij onder de douche staat. Soms is ze heel stellig. “Een broek mam, morgen. En roze kan echt niet meer.” De dag erna wil ze ineens weer een jurk met roze en paars en glitters aan. Tja, het is maar net hoe je bui is. Of wat je gaat doen. “Oh, morgen heb ik gym, geen maillot hoor!”

Bij jongens is dat toch wat anders. Je hebt minder keuze. Een broek en een shirt en het is klaar.
Bij Tom is het helemaal een saai verhaal. Hij is niet zindelijk, en broeken met gulp doen het niet goed over een dikke luier, dus Tom draagt joggingbroeken. Daar voelt hij zich duidelijk het lekkerst in. Bovendien wil ik het zijn juffen en begeleiders (en mezelf) zo makkelijk mogelijk maken. Dankzij een Facebookgroep voor ouders van kinderen met autisme kwam ik erachter dat ze bij Coolcat spijkerbroeken met elastiek in de taille hebben. Leuk, voor de afwisseling. En het staat wat stoerder.

Tom kan zichzelf, met wat begeleiding, aankleden. Ik geef de volgorde aan. Corrigeer soms voor- en achterkant. Trek even een hemd glad. Eigenlijk moet ik hem meer zelf laten ‘rommelen’. Punt is dat ik het veel sneller en veel beter doe. Ik kan het gewoon niet aanzien als hij z’n arm niet in de juiste opening krijgt, of als z’n hemd te hoog zit en je een stuk blote rug ziet, en -nog erger- de rand van z’n luier boven zijn broek uit piept. Of als hij zijn sokken met hiel naar boven aantrekt. We kunnen elkaar nog een hoop leren, Tom en ik.

“Annere trui.” Zó verrassend! Hij was erg stellig. Lag het misschien aan de lange mouwen? Of zat het betreffende shirt niet ruim genoeg?
Enthousiast zei ik: “Prima Tom, mama pakt een andere trui.”
Ik liet hem kiezen uit een een ander shirt met lange, en één met korte mouwen. De lange mouwen, toch.
Wat leuk dit! En natuurlijk kan hij zelf zijn kleding kiezen! Wat dom, dat ik daar niet eerder aan gedacht heb.

Sindsdien leg ik een paar dingen neer waar hij uit mag kiezen. Dat gaat prima. Hij kijkt even, wijst dan. “Die. Zwart.”

“Hij heeft zélf zijn kleren gekozen!” zeg ik tegen wie het horen wil.

“Díe en díe.” Vanmorgen weer. Een bewuste keuze. Een zwarte joggingbroek en een rood shirt.
Ik doe een beetje gel in z’n haar. Hij vindt het niet fijn, maar laat het toe.
“Je ziet er mooi uit”, zeg ik tegen hem.
“Zie mooi uit!” roept hij vrolijk, en trekt een gek gezicht in de spiegel.

Weer een stukje zelfredzaamheid erbij. Zelf geregeld. En ik ben trots op mijn zoon, die mij weer wat heeft geleerd.

Advertenties

4 thoughts on “Kleren kiezen

  1. Wat goed zeg! Ik herken het wel: dingen zo doen omdat je dat nu eenmaal gewend bent, terwijl je kind inmiddels alweer verder is. Hartstikke leuk dat Tom het zelf aangeeft!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s