Logeren

Natuurlijk moet ik iets schrijven over Toms eerste logeernacht. Jullie leven zo mee. Fijn is dat!

Het is goed gegaan. Hij huilde niet toen we weggingen. Dat was erg prettig.
We werden ’s avonds nog even gebeld. Een eerlijk verhaal, met tussendoor steeds “wat een heerlijk jochie …”.
Hij heeft goed gegeten. Er waren de nodige momenten van protest. Niet willen slapen. Gillen.
“Papa en mama boos…”, had hij gehuild. Uiteindelijk is hij toch in slaap gevallen, en heeft zelfs een goede nacht gemaakt. Hoopgevend!

Het voelde ineens zó licht zonder hem. Natuurlijk. Het was zo ontspannen. We konden gewoon de tuindeur open laten staan. De ventilator aan. Alles open. Gewoon naar boven lopen zonder dat te moeten plannen. Niet continu alert hoeven zijn. Niet steeds moeten opspringen. Even geen poepluiers, even niet dat zenuwslopende gejammer. En een nacht niet eruit hoeven.
Even proeven aan “hoe het zou zijn als …”.

Gek om te merken hoe af en toe mijn keel dichtkneep, juist omdát het zo prettig was.
Dat we juist door zijn afwezigheid beseften dat het elke dag zwaarder wordt met Tom thuis.
Hij vertoont steeds meer en heftiger recalcitrant gedrag, gilt vaker, wordt sterker, luistert slechter. Steeds vaker voel ik me wanhopig en voel ik ook mijn grip op hem minder worden.

En hoe lekker het ook was om geen lakens en kleden klaar te hoeven leggen op de bank, en te weten dat je er niet uit hoeft, het voelde ook leeg om ’s avonds af te sluiten terwijl ons gezin niet compleet en veilig binnen was.
Het is moeilijk om niet te weten of je -kwetsbare- kind rustig slaapt of bang in het donker ligt te staren, misselijk is, dorst heeft of hartverscheurend huilt. Of misschien wel denkt dat “papa en mama boos zijn”.

De rust in huis. De onrust in mijn hoofd. Omdat ik weet dat het nooit perfect zal zijn. Omdat ik mijn kind óf zo ontzettend graag even wil missen, óf hem mis. Er zit weinig tussen.

Natuurlijk zijn we blij dat we deze plek gevonden hebben. Met warme, deskundige mensen waar we vertrouwen in hebben.
En ik begrijp ook écht dat veel mensen enthousiast zeggen: “Wat fijn!”.
Echt. Dat begrijp ik wel. Want het is natuurlijk heel fijn. Al doet het ook een beetje pijn.

Advertenties

4 thoughts on “Logeren

  1. Weer zo’ n herkenbaar verhaal. Je stond vroeger aan ‘de andere kant’ en ving mijn kind op. Nu ben jij de moeder die hoopt dat je kind jou mist, maar ook zo snakt naar vrijheid. En die vrijheid betekent inderdaad al de deur open kunnen laten en enigszins impulsieve dingen doen (als je dat al niet bent afgeleerd). Ik hoop dat dit voor jullie allemaal werkt! Veel succes en sterkte gewenst.

  2. Graag even missen…..hem zó missen. Er zit weinig tussen…dat begrijp ik heel goed, ook al ken ik geen leven zoals dat van jullie.

  3. Dat gevoel blijft… ook hier de last die even van je schouders weg is maar waarvan je een beetje druk tijdens de logeerweekenden altijd zal voelen. En het beetje schuldgevoel dat je blij bent dat ze weg is. Maar steeds houdt ik mij zelf voor dat het met mijn ‘gezonde’ kids
    eigenlijk net zo is. Als zij straks het huis uit zijn blijf je ook steeds nog in gedachten bij ze….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s