Bad-bed-ritueel

Het naar bed brengen van Tom gaat al jaren volgens een vast ritueel.
Meestal doet mijn man het en ‘doe’ ik Rianne, maar af en toe draaien we het om.
Tot groot enthousiasme van Rianne, want “papa doet die stemmetjes zo leuk met voorlezen”.
Ik glimlach erom en hoop stiekem dat ze dat geknuffel en geklets met mij ook wel waardeert.

Ik douche Tom, geef zijn medicatie, probeer hem zichzelf te laten afdrogen, -maar hij blijft gewoon staan wachten met de handdoek tot ik het doe- en maak wat blazende geluiden tegen z’n nek en buik waar hij van moet giechelen. Ik volg zijn mooie starende ogen naar het badkamerplafond -dat kan wel een doekje gebruiken- en vraag me af hoe hij ineens bij “maar Dipsy kon de step van Po niet vinden…” komt.
Hij trekt zelf z’n pyjama aan, ik poets z’n tanden.
Het beeld van die ochtend -zijn tanden poetsend terwijl hij op de grond ligt te protesteren- schiet even door me heen. Zo mak als een lammetje is hij nu. Mijn lieve jochie.
Hij loopt langs Riannes kamer, ze kussen elkaar op de mond en vegen vervolgens synchroon hun mond af. Mijn man krijgt een knuffel van Tom, en we lopen naar zijn zolderkamer.

Hij kruipt met veel plezier tussen z’n knuffels.
“Zingen!”
We zingen, zeggen een gebedje, ik zeg “Ik hou …”, hij zegt “… van jou!” -en óf we het menen-, nog een kus, en dan ga ik.

En áltijd, al jarenlang, hoe zijn stemming ook is, zelfs al hij ziek is, gewoon áltijd, springt hij uit bed zodra ik de deur achter me gesloten heb.
Hij doet de lichten aan en kruipt weer in bed.
Ik kom weer binnen -en bij mijn man gaat dat precies hetzelfde- zeg dan heel verbaasd, alsof ik tegen een peuter praat: “Neeeee Tom, dát mag niet, het licht moet uit, jij moet gaan slapen!”
Dan schatert hij. Hij vindt het elke avond weer ontzettend grappig.
En dan gaat hij slapen. Meestal.

Het ging vanavond weer precies zo.
En ik dacht ineens: als hij over 2 weken gaat logeren, hoe zal dat dan gaan?
Zal hij bang zijn? Verdrietig? Zal hij snappen dat we hem weer komen ophalen? Of denkt hij daar überhaupt niet bij na?

Een brok schiet in m’n keel. Bijna direct word ik uit mijn verdrietige gemijmer opgeschrikt door Tom, die besloten heeft nog niet te gaan slapen. Hij schopt tegen de muur van zijn kamer. Meestal een teken dat je nog even ‘met hem bezig bent’.
Moe sjok ik de trap op. Dat schoppen. Dat rotgeluid, dat ons tegenwoordig bijna elke nacht wekt.

Nog maar 2 weken, dan hebben we een nachtje rust.

Advertenties

One thought on “Bad-bed-ritueel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s