Grip

We waren vanmorgen al vroeg beneden, Tom en ik. Allebei een beetje onrustig. Hij liep wat rond. Sprong. Slaakte scherpe gilletjes.
Ik trok hem bij me op de bank. Na een kort moment van protest ontspande hij, tegen me aan. In het donker. Mijn ogen zakten dicht.
Ineens klonk er hard in mijn oor: “Schoenen aan? Fietsen? Wat gaan we vanavond eten?” Het was 4:30.

Mijn hart lijkt steeds vaker een slagje over te slaan. Dat schijnt geen kwaad te kunnen. Een beetje oververmoeidheid, wat stress.

Steeds vaker hoor ik mezelf zeggen: “We hebben het echt nodig hoor, die hulp, anders redden we het niet.”
Steeds vaker moet ik weer een tabelletje mailen, een zorgcontract inscannen, codes opzoeken, iets nog een keer versturen. Nooit rust.
Steeds weer blader ik door een overvolle ordner. De zoveelste. En hij is pas acht.

Lief joch. Tergend joch. Intensief maar intens lief kind. Kwetsbaar kind. Nooit zal hij echt voor zichzelf kunnen zorgen. Altijd iemand nodig die grip houdt. Die hem de weg wijst. Die hem beschermt.

Hoe kan ik hem ooit – iets meer – loslaten in een land waar het zo rommelt in de zorg? Waar ik continu lees over bezuinigingen op alle voorzieningen die er zijn voor mensen met beperkingen? Waar de zorginstellingen volgens velen zo hard achteruitgaan? Waar miljoenen bezuinigd gaat worden op mensen die beschermd wonen? Waar steeds minder plek is voor kinderen en mensen die niet voldoen aan een bepaald plaatje?

Misschien zie ik het te somber in, maar het is soms lastig om de zon te blijven zien. Om grip te houden.

“Tom, we gaan naar school. Trek je jas maar aan.”

Ik let niet op. Hij trekt zijn winterjas aan, een sjaal om, zijn muts op, zijn handschoenen aan.
Ja. Die had ik op moeten ruimen.

Trots kijkt hij me aan.
De zon schijnt al fel. Het wordt een warme dag.
Er slaat weer iets over, van binnen.

“Heel knap, maar dat is veel te warm. Je mag een andere jas aan”, zeg ik rustig.
“Nee!!” Gilt hij.
Gelukkig is mijn man er om het over te nemen. Met veel geduld krijgt hij Tom in zijn zomerjas, zonder muts en handschoenen.

“Zon!” roept Tom vrolijk, als we naar buiten lopen. Hij pakt mijn hand en trekt me mee. Hij wordt sterk.
“Ja, de zon schijnt! Goed dat je het zegt, lieverd.”

Advertenties

8 thoughts on “Grip

  1. Waar de zorginstellingen volgens velen zo hard achteruitgaan? Waar miljoenen bezuinigd gaat worden op mensen die beschermd wonen? Waar steeds minder plek is voor kinderen en mensen die niet voldoen aan een bepaald plaatje?

    Dit is niet overal zo, als je knokt, goed zoekt dan vind je een plekje wat past. Wij ook, en door samen met een team hard te werken gaat het beter en beter ons kindje… het loslaten voelt onnatuurlijk maar het “vasthouden” ten koste van alles was in ons geval onhoudbaar.

    Succes met alle keuzes

  2. Jeetje wat zijn jouw verhalen herkenbaar! Ook wij hebben regelmatig slapenloze nachten omdat onze Stijn ( 6 jaar, klassiek autisme en verstandelijke beperking) om 3 uur het wel gezien heeft in zijn bed ( lees meestal ons bed :-)) Zo ook vanmorgen; stond om vijf uur al bij de achterdeur met z’n schoenen aan! Hij wilde schungelen! ( schommelen) Vertel hem dan maar eens dat het daar nog iets te vroeg voor is! Ook de overgang van winter naar zomerkleding is lastig voor hem…. Af en toe zijn we radeloos vnl. door het slaaptekort, maar wanneer we dan weer naar dat heerlijke snoetje kijken vinden we toch weer de kracht om door te gaan!
    Vind het fijn om je verhalen te lezen, ga zo door!

  3. Esther het kan niet anders zijn, dat dat er voor jullie Tom gezorgd gaat worden. Ik weiger te geloven dat het niet zo is.
    Ik schreef het vaker, ik lees je met groeiend respect voor jullie.

  4. Ik zit onder de motorkap van die vermaledijde overheid dagelijks te klussen aan een fundamenteel andere en betere wereld voor burger & bedrijf. Jouw verhalen hier én onze eigen ervaringen met jeugdzorg zijn voor mij de voortdurende stimulans en inspiratie. Dit moet anders. Dit kan anders.

    Hang in there. De kracht van Tom en jullie onvorwaardelijke liefde voor wie hij is doet de toekomst gunstig kleuren. Daarop vertrouwen mag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s