Blogtherapie

Wat is het toch met dat bloggen?

Ik vraag het me weleens af. Waarom doe ik dit eigenlijk?

Wie zit er te wachten op een beschrijving van het irritante gedrag van mijn zoon, met daarna de verzekering dat hij ook echt heel erg leuk is en ik echt van hem hou … ?

Is het om mensen die in een soortgelijke situatie zitten, misschien in een vroeger stadium, te informeren? Een hart onder de riem te steken?
Of om familie en vrienden op de hoogte te houden?
Om meer begrip te kweken?

Ja, dat allemaal, natuurlijk. Zeker. Maar het is in feite vooral een behoorlijk egocentrisch gebeuren, dat bloggen:

Het is mijn therapie.

Komt ‘ie:

Vandaag was een lastige zondag voor Tom. Het was lekker weer. Weer om buiten te zijn, maar wel met een jas aan. Niet warm genoeg voor een open tuindeur.
Warm genoeg om in de tuin op de trampoline te springen en te spelen, maar niet om je uit te kleden en in een badje te gaan.
Weer om rond te scharrelen in de tuin, maar dat verveelt snel, en papa en mama moeten wel in de buurt blijven. En Rianne en het buurmeisje niet te dichtbij. En rustig spelen is moeilijk. Dat kraantje in de tuin is heel interessant. Ballen in de tuin van buren gooien ook. Hoog en hard gillen is leuk.

Onrust, onrust.

De nacht was kort. De dag duurde lang.
We hebben een stuk gefietst.
De lunch brak de dag.
Nog even met z’n tweeën lopend door de buurt, 2 speeltuintjes langs. Het begon goed! Echt fijn. Gewoon even met mijn zoon, samen een stukje lopen.
Het ging ergens mis, en ik weet niet waar. Tom wilde iets anders, ik liet hem even ‘sturen’ –de blauwe ring tussen ons in- , maar al snel lag hij te gillen. Tuintjes van mensen in. Aarde en zand gooiend.

“Rotjoch, waarom maak je alles zo moeilijk,” dacht ik, en probeerde rustig te blijven en hem mee te krijgen. Ver genoeg van huis om me wanhopig te voelen. Me ernstig voornemend om dit niet meer te doen. Nooit meer.
“Mama gaat weg hoor,” zei ik, zoals je bij een peuter doet. Langzaam liep ik weg. Tom begon hard te huilen. Liggend op straat.
Natuurlijk liep ik weer naar hem toe. Mijn boosheid werd medelijden. Hij wilde opgetild worden.
Liet zich weer slap op de grond glijden toen ik hem zelf wilde laten lopen.
En toen deed ik het toch maar. Zijn 35 kilo’s om mij heen gestrengeld. Zijn harde gejammer.
Zo kwamen we thuis. Want we komen altijd weer thuis, en het komt altijd weer goed.
Elke avond ligt hij weer lekker in zijn bed en kus ik hem.

En dan typ ik soms maar even wat. Zinnen waar ik verdrietig van word. Soms is het te moeilijk, te pijnlijk. Dan delete ik de boel, maar voel ik toch wat opluchting.

Vlak na het publiceren -als ik dat doe- chat ik soms even naar mijn moeder, m’n zus, een vriend, een vriendin. “Dat blog, dat was gisteren hoor. Het is prima nu, we hebben een héérlijke dag!”
Of ik zet iets vrolijks op Facebook of Twitter. Want bah, dat negatieve gedoe. Het is toch overal wat? We zijn toch gezond? Het valt allemaal toch wel mee?

Vandaag niet. Vandaag ben ik gewoon een beetje verdrietig omdat het zo anders is dan ik had gehoopt. Omdat ik zo moe ben.

Omdat ik vroeger blij was met de lente.

 

 

 

* Einde van deze sessie. *

Advertenties

9 thoughts on “Blogtherapie

  1. Af en toe moet je inderdaad zelf even je frustraties kwijt. Zo simpel is het. Het komt jezelf ten goede en dus ook iedereen in je omgeving.

  2. lieve esther,
    ik ken je niet, ook je zoon niet maar een beetje wel, want ik lees je blogs. deels om te lezen dat het pffffff bij mij lang niet zo zwaar is.
    Ik hoop dat je blijft bloggen, als was het alleen maar om het van je af te kunnen schrijven. Ik heb ooit hele wijze woorden van een coach gekregen: vraag je af zeur ik? of vertel ik een verhaal? Dat maakte voor mij een wereld van verschil. ik sprak nooit over mijn situatie want ja al die negatieven verhalen…. maar het is wat het is, de realiteit.

    lieve lieve Esther, vanaf hier maak ik een diepe buiging voor jou (en je man, maar die blogt niet) Ik heb diep respect voor je! Ik heb nog nooit je blog gelezen en gedacht wat een zeur gedoe. Dus ik hoop dat je met mijn respons weet dat je het niet voor niks doet! ga vooral door, al was het alleen maar om jouzelf overeind te houden in dit moeilijke proces van opvoeden en begeleiden. dikke kus. helene

  3. Hoi Esther. Ik blog ook. Ondanks het feit dat ook onze situatie niet zo rooskleurig is zie ik altijd wel wat positiefs. Maar soms ook gewoon niet. En dat moet je ook kunnen bloggen. Anders is het niet compleet. Het is goed als men weet wie je bent. En wat je voelt. En soms is het gewoon zo dat je je klote voelt, verdrietig. Wat de lezer ermee kan moet je je niet altijd afvragen. Men lees je blogs om te weten hoe jouw wereld is. En dat doet men vrijwillig. Dus dan krijgen ze het plaatje. Het hele plaatje… Sterkte. Voor nu, dan. En voor alle momenten dat je dat nodig hebt.

  4. Hoi Esther,

    Voor mij is het veelal herkenning wat ik in je blogs lees, ik vind het zó fijn dat je echt eerlijk bent. Ik haal er steun uit (en lees dat ik niet de enige ben), jou lucht het op, perfecte match toch?

    Liefs, Debbie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s