Pizza!

Voor Tom is eten waarschijnlijk het allerbelangrijkste in zijn leven. Het begint zodra hij wakker wordt.

“Wát gaan we vanavond eten?”

Het is de langste vraag die ik hem ooit foutloos heb horen stellen. En ik hoor hem inmiddels dagelijks.

Vaak is hij al (ver) voor 5:00 wakker, en krijgt dan ook vaak een gekreund: “Weet ik nog niet …” als reactie.
En dan komen zijn adviezen. In volgorde van aantrekkelijkheid.

“Pizza?” De absolute favoriet.

Als ik niet antwoord legt hij zijn handen op mijn wangen en herhaalt zijn vraag. Net zolang tot ik antwoord geef.
Ja, hij is nogal claimend.

“Nee, geen pizza.”

“Tomatensoep?”
“Champignonsoep?”
“Taco’s?”
“Patat?”

Als dit het allemaal niet wordt, gaat hij zuchtend verder met de categorie ‘iets minder aantrekkelijk’.

“Broccoli?”
“Spinazie?”
“Boontjes?”

Intussen probeer ik koortsachtig te verzinnen wat we die avond eten. Wetend dat ik eraan vastzit.

“Aardappels. Broccoli.” fluister ik.
Tom vult aan: “Stukje vlees? Beetje zuur?”
“Ja. Stukje vlees. Beetje jus.”
“Hmmmmm. Dát is lekker!”

Vanmorgen was het ook vroeg. Heel vroeg. En het leek nog eens extra vroeg omdat het gisteravond wat later was. M’n man en ik waren uit eten geweest. Het was heerlijk. Eigenlijk sliep ik pas net.
Tom was érg wakker. Het was tenslotte alweer een paar nachten goed gegaan.
Man en ik hadden ons afwisselschema al helder, en ik ging met Tom, nadat ik hem verschoond had naar beneden, om te zorgen dat hij zo min mogelijk anderen zou wekken. In ons huis en bij de buren.

Hij kwam bij mij liggen in de slaapzak op de bank. (Ja. Dat is nog hetzelfde als toen … → klik)
Te weinig ruimte. Te weinig slaap. Iets te veel en te laat gegeten en gedronken. Het heerlijke gevoel van die avond leek ver weg.
Tom kletste iets onverstaanbaars. Ineens haalde hij diep adem en riep blij (en hard) in mijn oor: “Vanavond pízza!!”

Ik schrok me wild. En aan pizza denken wilde ik al helemaal niet.
Hij had wel gelijk. Gistermiddag had ik hem al verteld dat we vandaag pizza zouden eten.

Na mijn bevestiging sprong hij op. “We gaan pízza eten!!”

Ondanks mijn suffigheid zei ik jolig: “Ja. Het duurt nog wel minstens veertien uur.”

“Nog véértien uur pizza!!” riep hij blij.

 

 

pizzaB

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s