Bevallen

“Mama, als ik niet wil, hóef ik toch geen kinderen te krijgen?”

Ik schil en snij iets in de keuken.

“Nee hoor, dat hoeft niet.”

“Het lijkt me namelijk nogal pijnlijk. Zo’n bevalling. En ik dacht ook, als ik geen kind krijg dan heb ik het later niet zo druk. Dan kan ik lekker heel vaak met mijn man uit eten en op reis en zo.”

Rianne heeft een paar weken geleden een stukje van een Klokhuis-uitzending over bevallen gezien. Dat was niet de bedoeling. Ik voel me daar –jaja- schuldig om. Ik heb niet goed opgelet, ze kijkt wel vaker filmpjes van het Klokhuis die mij heel geschikt lijken, maar hier had ik graag nog een paar jaar mee gewacht. Een shot van een kermende vrouw heeft veel indruk gemaakt, en nu is Rianne druk op zoek naar redenen om een bevalling niet te hoeven meemaken. Natuurlijk hebben we erover gepraat. Dat het inderdaad wel een beetje pijn doet, maar dat je daarna heel blij bent met je baby en al snel geen pijn meer hebt.

Iets mooier verteld dan de werkelijkheid, maar om nou uitgebreid over weeën, risico’s, nabloedingen, tepelkloven, kraamtranen en postnatale depressies te beginnen leek me ook zo wat. En eigenlijk was het bij ons ook wel zoals ik haar vertelde.
Mijn beide bevallingen waren pittig, maar na al dat harde werken zo’n klein wurm voor het eerst op je buik krijgen… Voor geen goud ter wereld had ik het willen missen.
Ik heb wat vriendinnen en andere dierbaren die dat nooit hebben meegemaakt, omdat ze middels een keizersnede bevielen, en ik weet dat het verdriet om het missen van de ervaring van het bevallen groot kan zijn. Om nog maar te zwijgen van ongewenste kinderloosheid. Een levenslang verdriet.

Met Tom moest ik een nachtje in het ziekenhuis blijven. Hij lag in een babybedje naast mijn bed. Ik bleef maar naar hem kijken. Nadat hij laat op de avond bij me was gelegd voor de borstvoeding heb ik hem urenlang bij me gehouden. Dat kleine mensje, slapend op mijn buik. In de holte van m’n arm. Dat was vast niet de bedoeling. Hij hield me wakker, maar het gaf niet.

’s Avonds na het voorlezen blijkt het onderwerp nog niet te zijn afgerond.

“Mam, ik wil écht geen kinderen hoor.”
“Oké lieverd.”
“Dan word je dus nooit oma, vind je dat niet erg?”
“Nee hoor schat, als jij maar gelukkig bent.” Zeg ik vol overtuiging.
Ze is pas 6, ten slotte. Ik ga er vanuit dat ze nog wel van gedachten verandert …

“Ja, ik zat te denken, het is ook niet zo leuk voor zo’n kind, om een autistische oom te hebben.”
Ah. Dat was onverwacht. Ik knik maar wat in het halfdonker.
“Dus mam, ik wil het niet hoor.”

“Ga maar lekker slapen en maak je niet druk. Je bent nog zo jong. Het komt wel goed.”
“Ja hè, ik ben eigenlijk nog best klein hè?”
Nog wat gekietel en geknuffel en de zorgelijke blik is weg.

Als ik haar een paar uur later nog even een kus geef, ligt ze met een glimlach om haar mond en haar armen vol knuffels te slapen. De Barbies naast elkaar aan haar voeteneind onder een kleedje.

Ook Tom is in diepe rust. Heerlijk om hem zo te zien. Ik probeer me er iets bij voor te stellen, Tom als volwassene, als oom.
Ik kus hem en spreek mezelf toe: “Ga lekker slapen en maak je niet druk. Het komt wel goed.”

Advertenties

3 thoughts on “Bevallen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s