Ik voel me níet schuldig

Het is voorjaarsvakantie. Tom gaat 3 dagen naar de opvang-voor-speciale-kinderen. Alledrie de dagen dat ze open zijn. Hij kan daar heen van 10:00 tot 17:00. Ik breng hem als een van de eersten, en haal hem tegen 17:00 op.

Als mensen vragen hoe het gaat, deze vakantie, vertel ik bovenstaande, gevolgd door “Hij vindt het écht héél leuk hoor! En ze zijn hartstikke goed met hem daar.”
Ik voel me er dus niet echt schuldig om, dat ik in één week vakantie mijn kind 3 dagen wegbreng.

Rianne en ik doen leuke dingen. Naar Ballorig, naar het zwembad. Ze kan lekker ‘Frozen’ kijken zonder dat haar broer er doorheen jammert. “Tik Tak 3! Tik Tak 3!”

Het zou raar zijn om me schuldig te voelen omdat zij zo vaak last heeft van haar broer. En als ze zegt dat het “heus niet meevalt hoor, zo’n broer als Tom”, zeg ik dat ik dat begrijp. Het is zoals het is.
Tom drukt een enorm stempel, op alles. Hij maakt herrie, hij is onrustig, hij gilt veel. Ik kan amper telefoneren met hem in de buurt, want daar houdt hij niet van en dan gaat hij gillen. Als hij op de bank zit en Rianne komt in de buurt, roept hij al: “Neeeeee! Weg!” Hij maakt alles vies en kapot.
Nu ik dit opschrijf voel ik me een heel klein beetje schuldig. Maar Tom doet nu eenmaal zo. En weet hij veel dat ik dat vreselijke gedrag van hem uitgebreid deel met velen …?

Vanmorgen zaten we samen op de bank. De zon scheen naar binnen, precies tegen ons aan. Het voelde lekker lente-achtig.

Tom was rustig, mijn hoofd dus ook. Hij hing een beetje tegen me aan.
Hij keek me ook even zomaar heel lief aan.

Rianne keek naar ons en zei: “Wat zitten jullie daar gezellig. Zo zit je nooit met mij.”
– Mensen, dat is niet waar, echt niet! Geloof het niet! –
Ik schudde mijn hoofd naar haar. Ze lachte een beetje ondeugend.

Ze doen het erom hè, die kinderen.

Natuurlijk zou ik veel meer geduld kunnen hebben, de kinderen meer aandacht geven, meer leuke dingen doen, hen meer fruit geven, betere antwoorden geven op Riannes vragen, Tom veel beter in alles begeleiden met foto’s en gebaren. Dat ik absoluut een veel betere vrouw, moeder, dochter, zus, vriendin, buurvrouw, etc zou kunnen zijn, daar kan ik wel mee leven. Het moederschap, dat ligt toch net even iets anders. Wat is dat toch …

“Tom, we gaan zo naar de Klup!” zeg ik enthousiast.
Even jammert hij. We zitten ook zo lekker.

“Ooooh en dan moet ik weer mee. En die kinderen daar kijken altijd zo raar …,” moppert Rianne.

Het regent.
Ik twijfel.
Zo ver is het niet, we zouden natuurlijk best door de regen kunnen fietsen. Veel beter natuurlijk wat betreft beweging en milieu en goed voorbeeld geven.
Hm. Het ziet er wel heel koud en nat en ongezellig uit.

“Kom jongens, we gaan lekker met de auto!”

“Auto!” roept Tom, die dol is op autorijden, blij.

“Ah, fijn!” zegt Rianne.

Prima besluit, lijkt me. En het scheelt ook weer wat, qua schuldgevoel.

Advertenties

6 thoughts on “Ik voel me níet schuldig

  1. Jij bent een geweldig lieve moeder. Geloof me ze onthouden het voor heel hun leven. Misbruik maken ze ook van je…ze weten hoeveel jij van hen houdt. Moeder zijn…je schuldig voelen…ja dat doen wij.

  2. Ik sluit me weer bij Patricia aan. Enne vooral niet schuldig voelen hoor…….Tom heeft het zo getroffen….. Geniet vooral van je mooie momenten met Rianne, zij verdient het zo om even mama Rianne tijd te hebben.

  3. Lieve Esther, wat een worsteling is het toch het moederschap. Want: “Wanneer doe je het goed”. Het is de liefde die je kinderen later herinneren heb ik me laten vertellen. En dat zit bij jullie meer dan goed ❤

  4. Je niet schuldig voelen en genieten met je dochter.Je zoon wordt uitstekend opgevangen.Maar ik weet hoe schuldig je dan voelt,heb ik nog steeds als mijn dochter naar die “speciale”opvang gaat want samen verlof hebben gaat maar voor enkele dagen voordat het thuis weer misloopt.

  5. Ach, wat is schuldgevoel gevoed door meningen van de buitenwereld,de maatschappij?!
    Mijn zoon gaat alle dagen van de vakantie naar de opvang. Omdat vakantie voor hem geen vakantie is maar een ware hel! Alle ritme en regelmaat zijn weg. totale paniek.
    Natuurlijk zou ik ook het liefst met hem bankhangen , zwemmen en naar de film of pretpark gaan. Maar daar maak ik hem niet blij mee. Hij geniet op de opvang. Heeft het er reuze naar zijn zin. Dus schuldig voelen omdat je je kind het beste gunt en geeft is helemaal niet nodig 🙂
    En die kleine momentjes zoals het genieten in de zon…. Die zijn heerlijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s