Zorggedoe

Als een zielig hoopje ligt Tom op de bank. Ik hang in de buurt op een stoel en vouw was. Het was een week vol emoties.

Een signaal van school naar de zorgbemiddeling voor het logeren met de vraag of dat nou echt niet wat eerder zou kunnen werd heel serieus opgepakt en leidde tot een crisisscenario. Tom kon binnen no-time een week op een woonlocatie komen, met extra personeel voor de nacht. Toen ik gebeld werd met dit bericht was alles al in kannen en kruiken. Zelfs vervoer van de woonlocatie naar school was al geregeld.

Overdonderd was ik.
Wat een emoties. Ik had het gevoel dat ik heel dankbaar moest zijn. Tegelijk was ik gepikeerd omdat ik van niets wist. De twijfels…
Is er bij ons de noodzaak tot crisisopvang?
Wat als we dit niet willen? Wat zijn daar de consequenties van?
We moesten snel beslissen in verband met het wel/niet inzetten van personeel.

Een slapeloze nacht. Niet door Tom, dit keer.
Hem brengen naar een plek die we nog nooit gezien hadden, hij nog nooit gezien had. Een tijdelijke oplossing, de plek kon na die week elk moment weer worden opgevuld door een nieuwe bewoner, dus een wenperiode zou niet aan de orde zijn. Tom daar achterlaten? Onze peuter van 8? Zouden we opknappen van zo’n week? Hoe zouden we hem terugkrijgen? Wat zou dit met hem doen? Met ons?
We besloten het niet te doen. Er is goed overlegd, er was openheid, we hebben goed aan kunnen geven waarom niet, er was van weerszijden veel begrip.

Het zette me wel aan het denken. Wat is het toch ingewikkeld allemaal. Een kind wat je zo claimt, zo uitput, zo beperkt. En tegelijkertijd de spanning rondom het loslaten. Zijn kwetsbaarheid. Mijn moedergevoel. Hoever moet je gaan …?

Tom ligt op de bank, hij dommelt wat. Ik zit aan zijn voeteneind. Als ik opsta jammert hij. “Stoel … mama stoel …”
Hij zegt zelden mama, en het geeft rare emoties, zijn ziek zijn. Ineens is het zo duidelijk dat hij mij echt ziet als zijn moeder, dat hij mij echt nodig heeft. Dat ik belangrijk voor hem ben. En ook, dat ik hem zo graag bij me heb. Dat ik nog zolang mogelijk een gezin wil zijn, met hem erbij.

Gisteren speelden we weer een minimusical op zijn school. Het was leuk om te doen. Tom was nog niet ziek, maar toch was hij er niet bij. Teveel, te druk, te spannend. Licht, geluid, alles anders, stil moeten zitten… Toen het niet bleek te gaan mocht Tom in een lokaal met een tablet. Een filmpje kijken. Dat was van tevoren al bekend, en ik heb me er niet druk om gemaakt.
Vorig jaar (KLIK) had ik er nog meer moeite mee. Goed om te zien hoe ik groei in mijn acceptatieproces.

Dan de onrust rondom het PGB. De veranderingen. Wachten op goedkeuring van zorgovereenkomsten, de website van de Sociale Verzekeringsbank waarop ik maar niet kon inloggen. Heen en weer gestuurd worden van gemeente naar zorgteam naar SVB. Ach, ik hou het kort. Er is chaos. Maar weinig mensen weten echt hoe het zit. Zorgouders krijgen veel verschillende adviezen. In onze persoonlijke situatie lijkt het mee te vallen, hoewel het nog niet bekend is of de uitbetaling van zorgverleners goed gaat verlopen, maar er is veel chaos. (Voor de twitteraars: check #PGBalarm)

Het maakt me tegelijk onrustig en lamgeslagen om te zien hoeveel kwetsbare mensen en gezinnen in de problemen komen. De decentralisatie die er in hoog tempo moest komen, zoveel noodkreten die zijn genegeerd, en nu is het 31 januari en is er bij velen paniek. Mensen die de zorg rondom hun zwaar gehandicapte kind zo geregeld hebben dat hij/zij thuis kan blijven wonen met een team zorgverleners –wat veel voordeliger is dan zorg in een ziekenhuis of instelling-, mensen met een lichamelijke beperking die hun zorgverleners niet kunnen betalen en nu zelf hiervoor geld moeten lenen. Kwetsbare mensen. Afhankelijk van anderen voor hun dagelijkse gang van zaken.
Zorg die zonder overleg wordt gekort. En er wordt weinig gereageerd vanuit de media. De betreffende politici komen hier makkelijk mee weg. Ze werpen een rookgordijn op door vage gevallen van “mogelijke fraude” in het nieuws te brengen, meteen opgepakt door de media, en schetsen een heel verkeerd beeld.

Mijn hartslag stijgt.

Mijn zoon roept me. Hij is bang, want hij snapt niet wat er met hem is. Hij begrijpt “ziek zijn” niet. Ik begrijp ook zoveel niet. Maar ik doe wat ik kan. Ik streel zijn hete voorhoofd en beloof hem dat alles goed komt.

Advertenties

7 thoughts on “Zorggedoe

  1. Jouw woorden zetten mij weer aan het denken. We staan aan dezelfde kant met dezelfde emoties, maar een andere impact. Zo fijn om ze te lezen en mee te mogen beleven….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s