Studiedag

Tom heeft een studiedag. Vastgeplakt aan 2 weken vakantie. Een mooie gelegenheid om de nieuwe binnenspeeltuin hier in de buurt uit te proberen.
“Tom, we gaan naar Ballorig.” De laatste keer dat ik zoiets deed was niet zo’n succes (klik) maar we zijn inmiddels een jaar verder.
“Speeltuin binnen,” verduidelijk ik.
“Speeltuin binnen! We gaan naar speeltuin binnen!”
Ik ben nu al blij. Hij is zó enthousiast! Deze voorpret is zo mooi om te zien.

Maandagochtend 9:30. We zijn bijna de enigen. Tom is vrolijk gillerig en fladdert wild als we naar binnen lopen. Hij heeft er zin in. De kassière kijkt vrolijk en zegt tegen Tom: “Heb je er zin in?” Hij krijgt een schuimpje. We naderen het toppunt van geluk. Ik voel me sterk. De kerstvakantie is achter de rug, heel veel is heel goed gegaan, de moeilijke uren zijn vervaagd, de spanning omtrent alles wat dit jaar komen gaat ver naar de achtergrond. We zijn nu hier. Al mijn aandacht is voor Tom. Samen duiken we het klimrek in. Als Tom ziet dat ik meega kijkt bij nóg blijer. Van de glijbaan gaan we. Tom joelt.

Na 3 kwartier vind ik het tijd om even uit te rusten. “We gaan drinken.”
Een flinke uitdaging. Er is een soort buffet met koffie, koeken, chips, flesjes, ijsjes, etc. Tom rukt zich los en rent uitgelaten joelend rond.
Het meisje van de catering wordt mijn held van de dag. “Mijn neef is ook autistisch,” zegt ze met een lief lachje. Tom mag rondrennen en met de klapdeurtjes spelen. Ik balanceer met koffie en drinken. Een zakje chips voor Tom zodat hij straks even rustig blijft zitten als ik mijn koffie drink. Terwijl ik betaal trekt hij het al open. Het meisje glimlacht nog steeds.

Anderhalf uur spelen, rennen en klimmen we. Ja, Wé. Tom moet continu begeleid worden. Als ik hem ‘loslaat’ rent hij meteen naar het peutergedeelte waar veel kleins en schattigs rondkruipt. Ik voel de ogen van bezorgde ouders prikken, logisch. Ik glimlach en probeer iets uit te stralen van: “Leuk hè, die kinderen toch,” terwijl ik een flink tegenwerkende, harde geluiden producerende Tom probeer mee te krijgen.
Anderhalf uur in totaal. Dan is het alleen nog maar jammeren wat hij doet.
“Tom, we gaan naar huis.” (Niet vragen, niet overleggen, duidelijk zijn.)
“Neeee!!!”
“Wil je nog niet?” (Oh, nee, wacht. Duidelijkheid.)
“We gaan nú naar huis. Schoenen aan.”
Hij moet verschoond. Dat doen we thuis wel.
“Neeee!!”
“Tom. We gaan naar huis. Thuis krijg je een ijsje.” (Dat laatste zeg ik iets zachter.)
“Neeeeeee!”
Wild gaat hij liggen schoppen tegen een luchtkussenpop.
Ik weet het even niet zo goed. Gelukkig is het rustig, bijna niemand kijkt.
Ineens staat Tom op, loopt naar ons tafeltje en trekt zijn schoenen en jas aan.
“Goed zo!” Wat een opluchting.

Als we thuiskomen roept Tom: “Was leuk speeltuin binnen!”
Ik warm een restje soep op en bedenk me dat er nog wat mini-pizzaatjes in de vriezer liggen.
Tom luncht doordeweeks normaal nooit thuis, dus we maken er maar iets bijzonders van.
Hij hoort de vriezer dichtslaan en komt even kijken.
“Kijk Tom, kleine pizzaatjes voor bij de soep!”
Tom kijkt ernaar, kijkt dan naar mij. Ik zie dat hij woorden zoekt. Het duurt wel 10 seconden. Dan zegt hij: “Mag – ik – gróte – pizza?”
Dit is zó knap van hem! Zo’n goede zin, vragend geformuleerd, niet zijn naam maar “ik”… Wauw! Ik vergeef hem zijn inhaligheid direct.
Ik lach, Tom legt dit verkeerd uit en roept: “Ja! Tom mag grote pizza!”
Meteen vertel ik dat er geen grote pizza is en dat we kleine pizzaatjes gaan eten.
“Andere keer grote pizza,” zegt hij uit zichzelf en loopt de keuken uit.
Als de pizzaatjes klaar zijn zet ik ze op tafel. Tom komt zitten. “Lekker! Is heet! En wachten! Voorzichtig! Eerst blazen!”
“Goed zo!” Verder hoef ik niets te zeggen. Alleen maar te glimlachen en trots te zijn.

Als ’s avonds mijn man thuiskomt roept Tom: “Was leuk speeltuin binnen! Was lekker kleine pizza!”

Er is veel onzeker en zwaar en vervelend en irritant aan Tom. Maar soms is hij alleen maar een gewéldig, bijzonder, heerlijk, fantastisch leuk kind.

20150105_Ballorig

Advertenties

14 thoughts on “Studiedag

  1. Beste Esther,
    Wat fijn dat u en Tom een leuke dag hebben gehad.
    Wat een leuk en gezellig kind.
    Hoop dat jullie nog een keer terug komen naar Ballorig !

    Met vriendelijke groet,
    Daphne de Lange
    (Het meisje van de catering)

      • Dat dacht ik al ! Toen ik dit bericht op deze blog las, wist ik weer hoe bijzonder kinderen met autisme zijn. En hoeveel ik van mijn broer hou ! Dankjewel !

  2. Leuk is het he, als iemand onverwachts zo’n opmerking maakt. Zat ooit bij de Mc Donalds en mijn zoontje van toen 7 ging achter een meisje van een jaar of 12 staan, rook aan haar haar en streelde het. Hij kraaide (kan niet praten).

    Ik zie kom maar zitten Jonathan… ze draaide om en zie, ik heb een broer die autistisch is…

    Het maakt idd je dag.

  3. Hahaha jouw reactie in het peutergebeuren. wij ook pas naar een speeltuin binnen. zoontje van 3 en dochter van 2 zagen een baby. ze gingen hem een handje geven. die vader zal gedacht hebben; wat is dat voor een overbezorgd paniekerig mens 🙂 ik deed mn best om voorzichtig maar toch dwingend, proberend een bui te voorkomen, mijn kinderen bij de baby weg te leiden. ik zag hem al zo aan mijn zoons hand in de lucht vliegen, en draaien maar 🙂 hij is namelijk heel sterk voor zijn leeftijd. leuk te lezen dat het overal (met bijzondere kindjes) hetzelfde gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s