Hand voor je mond!

Tom is verkouden. Geen koorts, heel actief, prima eetlust, maar wel snotverkouden en hij hoest de longen uit z’n lijf. Zonder hand voor zijn mond. Hij niest en proest, het maakt niet uit waar tegenaan en overheen.
“Hand voor je mond!” roepen we in koor, als hij alleen al inademt. We doen het voor. Met zijn hand bij zichzelf, met onze handen bij onszelf, met mijn hand voor zijn mond, maar het blijft een lastig dingetje.

“Getsie mam, Tom hoest over mijn brood!”
“O bah, die melk hoef ik niet meer hoor!”

7 nachten aan een stuk sliep hij door, vorige week. Steeds tot minstens 5:00. Het was erg fijn. En ook heel onverwachts en onverklaarbaar. Dat was zeker 4 jaar lang niet gebeurd. Na 3 nachten durfden we het hardop tegen elkaar te zeggen. Zachtjes. “Het gaat goed hè…?”
We zijn niet bijgelovig, maar het lijkt toch vaak mis te gaan als je teveel ruchtbaarheid geeft aan goed nieuws. Heb ik vaak. Schrijf ik een superpositief blog, lijkt alles in te storten. En andersom trouwens. Zich ernstig zorgen makende vrienden en familie in m’n telefoon na een dramatisch blog, op een dag dat het eigenlijk heel prima gaat.

Tom poepte op de wc. Ook nog. Voor het eerst in z’n leven. Zomaar ineens. En hij was er heel trots op! 4 dagen lang leek hij overdag zindelijk. Euforisch waren we. Wát een vooruitgang.
Na 5 nachten slapen ging de mist optrekken. Als iemand vroeg hoe het ging, zei ik enthousiast en oprecht: “Prima! Héél goed! Tom slaapt ineens steeds door, en hij lijkt zomaar ineens zindelijk te gaan worden!” Daarna jubelde ik nog: “En al gaat het straks weer helemaal mis, dat maakt niet uit, dan ben ik toch hartstikke blij! Want ik voel me zo uitgerust!”
Ik wilde ook ineens allerlei cursussen gaan volgen. En meer gaan sporten. Ik schreef me in voor een hardloopwedstrijd en regelde oppas voor een avondje uit, samen. Ik voelde dat het echt leuk kan zijn als je ’s avonds nog weg moet. Dat je daar écht zin in kan hebben! Ik ging naar een high tea met allemaal leuke moeders, ik kon alles prima volgen, zonder mist, zonder focusproblemen. Ik las Rianne ’s avonds een half uur voor zonder gapen. “Wat lees je lekker veel mam!”
Ik bedacht ineens dat we eigenlijk misschien toch wel met ons gezin op vakantie zouden kunnen. En eindelijk zouden we met z’n allen kunnen zwemmen! Een goed slapende, zindelijke Tom… Wat een licht, wat een ruimte!

Na 4 dagen stopte hij met zindelijk zijn. Wat we ook probeerden.
Na de 7 goede nachten volgden er 3 waarin hij heel, heel weinig sliep en vooral heel erg wakker en druk was.

Het wordt weer mistig. Ik krijg de zenuwen van avondafspraken. Met de auto de snelweg op, laat toch nog maar even. Blij toe dat het niet lukte om oppas te regelen. En ik heb maar weer een voorraad luiers besteld.

Tom staat op een lange wachtlijst om te gaan logeren. Een nacht in de maand. Ineens lijkt die ene nacht weer heel belangrijk.
Hopelijk horen we deze week of de bijzondere buitenschoolse opvang blijft bestaan in 2015. Of we onze eigen hulpverleners houden. 2 weken geleden zei staatssecretaris Van Rijn in het nieuws dat alle kinderen in 2015 dezelfde hulpverlener houden. Een bijzondere uitspraak, aangezien er inmiddels al –op voorhand- talloze logeerhuizen zijn gesloten en er vele ontslagen zijn gevallen in de zorg.
We zullen zien. We merken het wel. Niet te ver vooruit kijken maar. Waar is het licht nou? En die ruimte?

“Ik ga wel,” zegt mijn man als we Tom ruiken. Ik slik. Ik vind het voor hem zo erg. Je zoon van 8 verschonen. Ik hoopte zo…
Ik drink koffie tegen de mist en doe een spelletje memory met Rianne, wat ze met gemak lijkt te gaan winnen.
Als Tom weer schoon is fladdert hij vrolijk, kauwt op z’n mouwen en hoest, niest en spettert in het rond. Rianne zucht overdreven. Ik zucht zachtjes.
“Hand voor je mond!!” roept hij dan hard. Trots lachend kijkt hij me aan. Ik veeg zijn snotneus af en kus hem.

“Wel je best blijven doen, hè mam?” zegt Rianne.
“Ja, natuurlijk! Altijd.”

 

 

C.S.-LewisQuote-BlessingsB

Advertenties

4 thoughts on “Hand voor je mond!

  1. Ohhh wat jammer dat het niet doorzet…… Het hoest verhaal is heel herkenbaar, bij mij zei hij heel trots: “gezondheid” Nadat hij zelf lekker geproest en geniest had.

    • Hoi Marianne, ik moest even nadenken over je vraag. Ik voel me momenteel niet erg veerkrachtig. 😉 Het is wel echt zo dat er dagelijks momenten zijn in ons gezin die ervoor zorgen dat we weer met goede moed verder kunnen. We lachen veel! Humor geeft vaak weer energie. Daarbij vullen mijn man en ik elkaar goed aan, als de één er even ‘doorheen zit’ is de ander weer wat sterker. Ook zie en hoor ik veel verhalen om me heen van ouders met zorgintensieve gezinnen (meerdere autistische kinderen, of alleenstaande ouders met zeer intensieve kinderen) waardoor ik vaak denk “het valt nog wel mee”. Verder hebben we veel meelevende vrienden en familie, wat erg veel steun geeft. En dit weblog, de vele reacties op sociale media en in-real-life, die zijn fijn, en geven ook weer energie. Zoals jouw reactie bijvoorbeeld. 🙂 Bedankt! Liefs, Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s