Hello Goodbye

Op het panoramaterras van Rotterdam Airport wacht ik op mijn man en dochter. Ik ben veel te vroeg en kijk ernaar uit ze weer te zien.
Gelukkig landen ze niet op een gonzend druk Schiphol.
Zomaar ineens stel ik me voor hoe het zou zijn als Joris Linssen van Hello Goodbye me daar aan zou spreken. Cameraman erbij.

“Hallo! Op wie wacht je?”
“Op mijn man en dochter.”
“Waar komen ze vandaan?”
“Uit Londen. Een vakantietripje. Ik heb ze erg gemist.”
Begrijpend knikt Joris.
“Zijn ze lang weggeweest?”
“Ja. Twee nachten. Drie dagen.”
“Ah. Zo. Nou nou. Vertel eens iets over je dochter.”
Ik glimlach. “Ze is bijna altijd vrolijk, en ze praat en lacht en beweegt veel.”
“En je man?”
Ik glimlach nog breder. “Tja. Mijn man. Die mis ik dus al na 3 dagen.” Misschien bloos ik wel.
“Had je niet meegewild?”
“Ja. Eigenlijk wel. Maar ik ben met mijn zoon thuisgebleven.”
Een vragende blik.
“Die houdt niet zo van op vakantie gaan.”
“Oh?”
De camera zoemt in op mijn aarzelende blik.
Wat zal ik zeggen? Dat hij nogal autistisch is? Dat hij niet zo houdt van veranderingen, niet rustig ergens op kan wachten, vaak niet wil meelopen, zich met name op onbekende plekken erg heftig kan gedragen, de neiging heeft om weg te lopen, veel jammert en gilt, niet goed kan zeggen wat hij bedoelt, dat we daarom dus voorlopig liever niet op vakantie gaan met hem?
Ik blijf stil.
Dan vraagt Joris: “Wat was het mooiste moment, de afgelopen dagen?”
“Toen mijn zoon en ik vroeg in de avond naast elkaar op ons rug op de trampoline naar boven lagen te kijken. De lucht was blauw, en er was een klein wit wollig wolkje te zien. Mijn zoon zei: “Witte wolk.” En daarna keek hij opzij, naar mij, of ik het ook zag. En hij lachte. Heel ontspannen.”
“Ah. Jaja. En wat heb je nou het meest gemist, die, eh, drie dagen?”
Daar hoef ik niet lang over na te denken.
“Het ’s avonds de deuren afsluiten en de gordijnen dichtdoen, en het warme gevoel dat we allemaal veilig binnen zijn. De buitenwereld buitengesloten.”

Ik zie een stip in de lucht. Hij wordt steeds groter.
Daar komen ze aan. Lachende gezichten. Twee armen om m’n nek en twee om m’n benen.

“Ik heb een cadeautje voor Tom! Is hij nog wakker?” vraagt Rianne in de auto. Ze is teleurgesteld als ik zeg dat haar broer al -hopelijk- slaapt.

Als ik ’s avonds de gordijnen dichttrek terwijl ons gezin weer compleet en veilig binnen is, besef ik hoe kostbaar dat is. Hoe niet vanzelfsprekend. En ik vraag me af hoeveel mensen de boel afsluiten terwijl er bedden leeg zullen blijven.

Ik besluit om er nog iets meer van te genieten. Van ons vier.

Temp9

Advertenties

2 thoughts on “Hello Goodbye

  1. Mooi Esther. Ja, we weten nu met z’n allen maar al te goed dat er in Nederland (maar ook elders) te veel bedden ongewild en onbedoeld leeg blijven. En dat er in sommige huizen al een paar weken geen gordijnen meer zijn gesloten en dat dat voorlopig ook niet zal gebeuren. Tel je zegeningen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s