8 jaar

8 jaar geleden om deze tijd kwamen de weeën op gang. Pas de dag erna, om 14:42 werd Tom geboren. Een lieve, rustige baby.

6 jaar geleden vierden we Toms 2e verjaardag. Het regende en we zaten binnen. Achteraf, als ik de foto’s bekijk, zie ik het. Hoe anders dan anders hij was. Hoe anders dan de meeste 2-jarigen. Hij praatte niet. Maakte weinig oogcontact. Hij luisterde naar liedjes van Dirk Scheele. Hij hing wat. Wiebelde wat. Sliep veel. (Ja, hij sliep veel.) Groente en fruit at hij alleen volledig gepureerd. Hem naar een oppas brengen was een drama. Hij hing ontzettend aan me. Het woord ‘autisme’ was nog niet uitgesproken.

5 jaar geleden zat ik met een ‎GZ-psycholoog/orthopedagoog van het Centrum voor Autisme samen achter geblindeerd glas te kijken naar hoe mijn man en Tom speelden met elkaar. Onderdeel van de onderzoeken. Het voelde een beetje ongemakkelijk.
“Ja,” zei de vrouw naast me. “Dit is duidelijk een jongetje met autisme.”
Strak bleef ik voor me uit kijken. Op dat moment was het echt zo, en zou het altijd zo zijn. Een paar maanden later stond het op papier.

4 jaar geleden ging Tom naar een Medisch Kinderdagverblijf. Wat fijn om daar andere ouders met ook-zo’n-apart-kind te ontmoeten! En wat een verademing om te zien hoe de begeleiders daar met hem omgingen. Hem begrepen. Ons begrepen.

3 jaar geleden startte Tom op een autistengroep op een ZMLK-school. Ook zo’n fijne plek. Logopedie, speltherapie, veel individuele aandacht, veel vooruitgang. Kleine stapjes bestaan niet. Tom gaat vooruit!

1 jaar geleden schreef ik een blog over’Hoop’. We gingen de zoveelste gedragstherapie voor Tom proberen. Nee, het paste niet. Het werkte niet. Inmiddels staan manlief en ik een stuk steviger in onze schoenen. Het besef dat wij onze zoon het beste kennen, en alle therapieën, gesprekken, hometrainingen etc ons absoluut hebben geholpen, maar we het nu graag zonder doen, heeft rust gegeven.

1 week geleden schreef ik een mail naar een zorgboerderij. Een vraag over de mogelijkheden van weekendopvang. Hoe ze omgaan met kinderen die de halve nacht wakker zijn. We hebben binnenkort een gesprek. Een hele stap.

En zo gaan we door. En houden we goede hoop, op een mooi leven voor Tom, voor Rianne, voor ons. Hoop op de juiste mensen op ons en zijn pad. Op een betere nachtrust. Op genoeg kracht om gewoon door te gaan.

Vannacht en morgen zal ik terugdenken aan 8 jaar geleden. En aan het moment dat hij op mijn buik werd gelegd. Aan wat ik toen voelde, en wat ik gelukkig nog steeds heel vaak voel. Verwondering, dankbaarheid, liefde. En dat het klopt: Tom hoort bij ons.

20130702_blog_hoop4

Advertenties

6 thoughts on “8 jaar

    • Hoi Patricia, Tom heeft het -in tegenstelling tot de zomervakantie vorig jaar- weinig over “school”. Misschien snapt hij het pictobord en het begrip “vakantie” iets beter inmiddels. Hij is wel erg onrustig, moeilijk te vermaken en slaapt (nog) slecht(er). Ach, nog maar 4,5 week! 😉

  1. Mooie woorden Esther. Over een heel fijne jongen. Die zich in liefde en geborgenheid mag ontwikkelen. Tot wie hij is. Zal zijn. Voor jullie. Voor de ander.

    Wat een kostbaar document schrijf je hier over de jaren tot nu toe. Dank je wel voor dit delen. En weet je gesterkt door deze bagage. Om ook de komende 8 jaren goed door te komen. En de tijd daarna…

    Hartelijk, heel hartelijk gefeliciteerd!

    X

    • Dankjewel Steven, voor je mooie woorden! De komende 8 jaren… ja, die boezemen mij soms wel wat angst en onzekerheid in. Maar ik weet ook dat er wel een goede/betere situatie zal komen. Niet teveel aan denken maar… Het delen doet me in elk geval goed! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s