Beste moeders en vaders,

Kort geleden schreef ik een een blog over privacy. Daar kreeg ik nogal wat reacties op. Sommige ouders werden er verdrietig van. Dat kwam door deze alinea:

“…. En dat mijn man en ik soms graag iets minder van hem zouden willen houden, zodat we hem naar een woonlocatie kunnen sturen, en hem om de week een weekendje thuis vertroetelen (en dan mag hij best een nachtje wakker zijn), om hem daarna weer met een dikke kus en droge ogen te laten gaan. Maargoed. Zo eenvoudig zijn die dingen niet….”

De reacties kwamen vooral van ouders wiens kind niet meer thuis woont. Sommigen voelden zich door mij beoordeeld. Zo kreeg ik te horen: “Dus jij vindt dat ik niet genoeg van mijn kind hou?”

Niet bij stilgestaan dat dit zo opgepakt kon worden. Wrang, vervelend, dat ik mensen een onprettig gevoel gegeven heb. Terwijl ik het juist heel fijn en hoopgevend vind om te lezen hoe jullie het doen, en om daarover te praten met elkaar. Als je kind niet meer thuiswoont, realiseer ik me goed – en misschien nog maar half – met hoeveel pijn en dapperheid dit gepaard is gegaan, en soms nog gaat. Ik ben weleens jaloers, omdat sommige van jullie al een stap verder zijn.

Mijn man en ik beseffen dat onze zoon op een gegeven moment ergens anders zal gaan wonen. Dat er altijd mensen voor hem zullen moeten zorgen. Dat we het op een gegeven moment niet meer zelf kunnen. Soms komt dit heel dichtbij, met name in periodes dat hij heel slecht slaapt, en als zijn gedrag verergert, en de zorg wel erg intensief is. Natuurlijk kijk ik mijn dochter vaak aan, en realiseer ik me hoeveel zij inlevert. Hoe groot het stempel van haar broer is op ons gezinsleven. Terwijl hij natuurlijk wel gewoon haar broer is.

Ik heb mijn zoon graag in de buurt. Soms maak ik mezelf wijs dat hij nooit zonder mij kan. Dat is mooi. En beklemmend. Als hij ziek is vind ik het het moeilijkst. Hij lijkt niet te begrijpen wat er met hem aan de hand is, en nachtenlang lig ik naast hem op een matras en zoekt hij steeds mijn hand. Als ik dat niet doe blijft hij huilen. Vol angst en verdriet. Het zijn de momenten dat hij “mama” zegt. En ik denk: “Wie zou dit voor hem doen als ik er niet ben?”
Als hij weer beter is en rondfladdert, en vrolijk naar school gaat, voelt het alweer heel anders.

Wanneer iemand vraagt waar Tom later gaat wonen, of “hoe het later moet”, zeg ik steeds vaker vrolijk en verstandig: “Nog een jaar of 8, dan gaan we eens rustig rondkijken naar de mogelijkheden. Er zijn zat mooie woonlocaties en Thomashuizen.” Snel neem ik dan een slok koffie en vraag naar iemands vakantieplannen.

Een goed leven voor onze kinderen, dat willen we toch allemaal? Wij ook. Voor onze zoon, voor onze dochter. Een leven met zo min mogelijk tranen en frustraties. Waar zij zoveel mogelijk hun eigen unieke zelf mogen zijn. Waarin ze veilig zijn en zich geliefd voelen. Hoe dan ook.

Ik heb veel respect, vaders en moeders, voor hoe jullie het doen. Ik wens dat we elkaar kunnen blijven steunen.

Liefs, Esther

handreiking

Advertenties

2 thoughts on “Beste moeders en vaders,

  1. Mooi gezegd meid. Het is heel begrijpelijk wAt je bedold. En de mensen met lange tenen moeten bij zichzelf te rade gaan waarom ze pijn hebben.

  2. mooi geschreven, en dapper! En herkenbaar…
    Weet je, het geeft héél veel strijd en verdriet om de beslissing te nemen dat je kind door een ander verzorgd moet gaan worden. Dat had je niet gedacht toen hij geboren werd… wij tenminste niet…
    Het verscheurde me bij tijden gewoon van binnen omdat ik het gevoel had dat ik moest kiezen voor één van beide kinderen: ‘kies’ ik voor mijn ene ‘gezonde’ kind en gaat mijn andere kind met autisme door de week ergens anders verblijven? Of blijf ik zelf voor mijn
    zorgenkind zorgen met als gevolg dat andere kind ergens op ons levenspad als het ware kwijt te raken en met problemen op te laten groeien…
    (mijn man is opgegroeid met een intensief zorgenkind in het gezin en ondervindt daarvan tot op de dag van vandaag de gevolgen, daarom is het wellicht óók dat we vrij vroeg beslist hebben om onze zoon samen met iemand anders op te voeden).
    Jullie ook heel veel sterkte in alles!
    Vr groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s