Privacy

Goed punt. Privacy. Hoe ga ik daar verstandig mee om? Ik wil nou eenmaal schrijven en delen. En inmiddels weten jullie aardig wat. Ook dingen die ik in het echt misschien niet tegen jullie zou vertellen. Een raar verschijnsel.

Onlangs werd ik samen met nog 2 vaders-met-zorgintensief-gezin geïnterviewd voor Lotje&co, over privacy en ons social media gedrag. Stoer heb ik gezegd: “Wat ik de webwereld instuur, is slechts een fractie van wie ik ben en wat ik doe.”
Inmiddels twijfel ik daaraan. Het is een flinke fractie van wie ik ben, dat sowieso.

 

lotje&co

 

Jullie weten veel. Hoe ik grote delen van vele nachten doorbreng op een bank in de woonkamer. Dat mijn zoon onzindelijk is. Zichzelf graag uitkleedt. Dat ik zijn poep uit het bad vis. Hoe hij praat en gilt en fladdert. Hoe hij een énorm stempel op ons gezinsleven drukt. (Ja, natuurlijk wil ik wel graag op vakantie. En naar het strand. Enzo. Met elkaar.) En dat mijn man en ik soms graag iets minder van hem zouden willen houden, zodat we hem naar een woonlocatie kunnen sturen, en hem om de week een weekendje thuis vertroetelen (en dan mag hij best een nachtje wakker zijn), om hem daarna weer met een dikke kus en droge ogen te laten gaan. Maargoed. Zo eenvoudig zijn die dingen niet.

“Heb je het gezien, van Kees?” wordt me regelmatig gevraagd.
“Nee, ik heb het niet gezien.” Waarop begrijpend geknikt wordt. *)

’s Avonds een filmpje kijken. Wat langer blijven zitten. Nog een wijntje, iets lekkers. Tom houdt er geen rekening mee. Juist na zo’n avond horen we hem 2:00 de trap afkomen. Hij zingt. Ik besef meteen dat hij niet meer zal slapen. Mijn man kreunt en gaat uit bed. Ik voel een soort kramp in mijn keel, omdat ik het zo erg vind. Omdat ik zo blij ben dat ik kan blijven liggen. Hoewel het amper opweegt tegen het schuldgevoel, de onrust, de zorg. De man waar ik van hou, die ik overdag wil zien voetballen en grappen maken met zijn zoon, wil ik niet ’s nachts op een bank laten liggen, sissend en biddend of zijn kind nog een kwartiertje stil zal zijn. Die wil ik niet de poepluier van zijn zoon van bijna 8 zien verschonen. Maargoed, niet alles gaat zoals je wilt.
Ik deel het, omdat de kramp dan iets minder wordt. Omdat ik hoor van anderen dat ze het herkennen, en dat prettig vinden. Omdat mensen sommige dingen (“Oh, jullie bellen af… Te moe. Ja.”) hopelijk iets beter begrijpen.

Het is wel een ding, die privacy.
Graag deel ik mijn zorgen, onze ervaringen, veel leuke voorvallen.
En natuurlijk, jullie weten alleen wat ik schrijf. Er is heel veel wat ik níet schrijf.
Tot grote spijt van mijn dochter gebruik ik andere namen.
“Maar hoe weten ze nou dat het over mij gaat?”
Geen duidelijke link tussen mijn blogs en haar naam. Ik begrijp dat het niet ‘sluitend’ is, maar het scheelt allicht.

Zomerse privacy is stukken lastiger dan winterse. Zomer betekent: de tuindeur open. Meer naar buiten. Meer confrontaties. En ik schrijf, en ik deel. Het lucht op. Mensen hebben er soms wat aan. En het kost me eigenlijk steeds minder moeite.

Het gekke is… Ik vertel jullie gerust dat mijn zoon in een onbewaakt ogenblik zich heeft uitgekleed en in zijn afzakkende luier op de trampoline staat te springen.
Maar áls het gebeurt ren ik met 20 km per uur naar hem toe, pak zijn arm, neem hem zo snel mogelijk mee naar binnen (zo nodig til ik hem op, 34 kilo, wat ineens met gemak gaat.)
“Kom, Tom, snél, maar binnen. Aankleden. Nú.”
En dan hoop ik dat niemand het gezien heeft. En verdring ik het beeld. Kleed ik mijn geschrokken zoon aan en knuffel hem. En zeg dat mama het niet zo bedoelde.
Want het echt zíen… Tja. Dat is toch weer een ander verhaal.

 

 

 

*) Documentaire “Het beste voor Kees”

Advertenties

11 thoughts on “Privacy

  1. Ik vind het zo knap hoe je heftige en ongemakkelijke situaties bijna terloops verteld; misschien komen ze daardoor nog wel harder bij mij als lezer binnen. Blijf het ons gerust heel ongemakkelijk maken, zonder dat het je eigen privacy te veel schaadt…

  2. Indringend Esther. Je schrijven is hartelijk en open. Toegankelijk en vlot. Ik voel jullie pijn en verdriet. Ondanks de lichtvoetige toon. Hartverscheurend is wat me beklijft. Het laat niet los. Het zit me onder de huid.

    Ik wens jou en je man alle kracht en liefde die nodig is. Juist en vooral voor die eenzame momenten alleen. Als niemand je ziet. Hoort. Weet. Op dat moment. Welk een bagage te dragen.

    X

  3. Wat mij opvalt, is dat je in de ik vorm schrijft, dat kan gevoelsmatig lastig zijn je bent er bij betrokken en je schrijft of dat je er bij betrokken bent, vind ik knap. Wat mij ook opvalt is dat je het bijna beschrijft als een taboe, als dat zo is dan is dat jammer, er zijn veel mensen die hier mee zitten. Het zou meer normaler moeten zijn.
    Ten slotte, Je neemt ons heerlijk mee in je verhaal, prachtig dank je.

  4. allereerst mijn complimenten voor je stukjes en je lekker leesbare schrijfstijl!
    Zo nu en dan lees ik even bij op je blog omdat ook wij een zoon hebben met autisme.
    Alleen begrijp ik nu even niet zo goed waarom je schrijft dat je man en jij soms wel eens wat minder van je zoon zouden willen houden zodat je hem naar een woonlocatie kunt sturen…
    Zou het ook zo kunnen zijn dat júist omdát ouders van hun kind houden, ze voor hem een woonvorm zoeken?
    Onze zoon woont nu (na veel strijd) nl in een woonvorm. Omdat we nóg een kind hebben en hij idd een énorm stempel drukt op ons gezin.
    En omdat we zelf niet meer in staat waren om voor hem te zorgen, de draaglast werd groter dan de draagkracht. Júist omdat we van onze kinderen houden was het nodig om deze stap te nemen omdat ze anders ouders zouden hebben die er niet meer kunnen zijn voor hun kinderen zoals het zou moeten. We moesten óók aan ons andere kind denken, het kan niet zo zijn dat deze door alle zorgen om broer zodanig ondersneeuwt dat er vroeg of laat professionele hulp voor nodig is om alle problemen weer uit de weg te ruimen.
    Wat is hij opgeknapt, onze zoon! En wat is het een enorme opluchting dat we het opvoeden niet meer alleen hoeven te doen! We hebben wél gekozen voor een kleinschalige woonvorm waarbij een gezin nagebootst wordt, dus er is geen sprake van personeel met wisselende diensten.
    Hij vertrekt iedere maandagmorgen opgewekt en komt iedere vrijdagmiddag enthousiast weer thuis!
    Veel sterkte in alles!
    Vr groet,
    Alice

    • Beste Alice,

      bedankt voor je reactie! Je was niet de enige die reageerde op mijn “houden van” alinea… Ik schreef er een nieuw blogje over.

      Veel respect voor jou! Groet, Esther

  5. Pingback: Beste moeders en vaders, | ESTHERVANDAAG

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s