Past hij hier wel?

“Is er wel plek voor hem?”
“Kan het echt nog wel?”
Bijna wekelijks vroeg ik het aan de juf van de peuterspeelzaal.
Het kon. Het mocht. Waar alle kindjes netjes in de kring zaten, zat mijn zoon op een kleedje neuriënd met auto’s te spelen.
Als er gezongen werd en de vrolijke peuters hun best deden, liep mijn zoon door het lokaal, ging languit liggen. Kletste wat in zichzelf. Trommelde met 2 houten stokjes.
Het was goed.
Niemand had het ooit nog over “passend onderwijs” gehad, maar dit kwam aardig in de buurt.
Met liefde werd zijn poepbroek verschoond.
“Hij hoort erbij.” Werd mij regelmatig gezegd.
Ik heb wat tranen weggeslikt daar.

Dat er iets niet klopte werd pijnlijk duidelijk in die periode. Wat een verschil met die andere peuters.
De blikken in de ogen van de andere ouders.
In het halletje mochten we wachten als het ophaaltijd was. Het duurde altijd lang. Erg lang. De verhalen van ouders duurden lang. De herkenning onder elkaar – behalve bij mij – was moeilijk om te zien.
“Die van mij zei laatst …”
“Oh, wat die van mij nou weer deed …”
Mijn glimlach was nep.
Tom ging vaak huilen als hij me zag. Een lastige overgang, blijkbaar. Hem meekrijgen en achterop de fiets zetten was een hele strijd, en altijd liep er even een juf mee. Als we eenmaal reden was hij weer vrolijk. Hard fietsten we naar huis, veilig binnen, lekker samen eten.

We zijn 5 jaar verder. Nog vaak heb ik dit soort vragen gesteld.
“Is het niet te zwaar met hem?”
“Gaat het echt wel?”
“Is het niet te belastend?”
“Past hij hier wel?”
Op school. Aan begeleiders. Familie. Vrienden. Oppas. Tom uit handen geven bleek lastig. En nog steeds.
Hoe uitputtend hij soms ook is, ik heb hem graag bij me. Het loslaten van een kwetsbaar kind is moeilijk. Tom kan niet zeggen wat hij nodig heeft. Wat hij voelt. Niet naderhand vertellen hoe het was.
Maar … het is ook zo fijn als hij er even niet is. Ook voor zijn zusje is het belangrijk. Daarom zijn we regelmatig op zoek naar de juiste plek en de juiste vorm. En dat is ingewikkeld. Er zijn al heel wat plekken geweest waar Tom niet paste. Waar aarzelend gezegd werd dat het te zwaar was, of te onrustig. Te belastend voor het personeel of voor andere aanwezige kinderen. Of waar wij zagen dat het met Tom niet goed ging.

Kortgeleden zetten we een nieuwe stap: naar een buitenschoolse opvangplek voor “speciale kinderen”. Een paar klasgenoten van Tom gingen er ook al een tijdje heen. Het proberen waard! Vooral voor de woensdagmiddag. Het zou mooi zijn als ik die middag meer aandacht voor Rianne zou kunnen hebben, en zij wat makkelijker speelafspraken zou kunnen maken. En voor Tom ook goed, om zijn blikveld wat te verruimen.

Telefonisch leg ik uit hoe Tom is. Ongeveer. Ik maak het niet mooier, integendeel. Er zijn wel wat haken en ogen. De vraag “Kan hij bijvoorbeeld meedoen aan een speurtocht in de buurt?” laat me bijna hyperventileren. Maar ik krijg alle ruimte om te vertellen, en we gaan het proberen.

De eerste keer is heftig. Ik laat Tom van tevoren wat foto’s zien op de website, maar goed voorbereiden is moeilijk. Mijn enthousiaste “Tom mag daar spelen. Dat is leuk!” blijft in de lucht hangen.
Daar aangekomen krijg ik hem bijna niet van de duofiets. Er komen begeleidsters op het hartverscheurende gegil van mijn zoon af, en met moeite krijgen we hem de speelruimte in. Geschrokken kindergezichtjes. Wat een onrust. Wat een kind. Waarom doet hij nou zo. Mijn hart klopt in mijn keel.
Uiteindelijk krijg ik ook nog zijn jas uit. Hij houdt mijn benen vast. Ik wijs hem op de doos K’nex. “Kijk Tom, je mag lekker spelen.”
Een begeleidster pakt de Time-timer. Knikt naar me. “Het komt wel goed, ga maar.”
Ik laat mijn in paniek schreeuwende kind achter bij wildvreemden. Het duurt lang voor ik het niet meer hoor.

Een uur later haal ik hem op. Roodbehuilde ogen. Bloeduitstortinkjes in zijn gezicht van het schreeuwen. De andere kinderen lijken wat pips. Tom begint meteen weer hard te huilen als hij me ziet en grijpt me vast. Hij lijkt iets te ontspannen als ik zeg dat we naar huis gaan.
Snel maak ik een foto van Tom ín de speelruimte en van de begeleidster. En nog één van de voordeur. Voorbereid-materiaal voor de volgende keer.
Kort praten we na, de begeleidster en ik.
“Kan het wel? Maken jullie dit vaker mee? Heeft hij de hele tijd gehuild? Past hij hier wel?”
Vriendelijke, geruststellende reacties.

De dag erna word ik gebeld.
“Misschien is het handig om het de volgende keer op een ander tijdstip te proberen. Op een rustiger moment. Zodat hij de eerste is.”
Prima! Fijn, mensen die meedenken.
De 2e keer kan ik Tom beter voorbereiden. De foto’s. De naam van de opvangplek. Hij begint meteen te huilen. Steeds weer zeg ik rustig: “En mama komt jou weer ophalen.”
Op de fiets er naartoe huilt hij ook. Af en toe een gillende uithaal.
Ik doe luchtig.
“Lekker fietsen Tom!”
“Tom gaat spelen!”
Ik glimlach naar bezorgd kijkende mede-fietsers.
Dit is normaal hoor! Zo doet hij soms! Kijk mij eens cool glimlachen met mijn bonzende hart!
Mijn zoon en ik samen op de fiets. Omdat we verder moeten.

Tom loopt meteen de speelruimte in. Hij jammert, maar gilt niet. De begeleidster neemt hem van me over. Tom begint te huilen.
Ik pak zijn wangen en zeg: “Tom gaat spelen. En mama komt jou weer ophalen.”
Snikkend zegt mijn zoon de langste adequate zin ooit: “Tom gaat spelen. En mama komt jou weer ophalen.”
Ik ben vertederd tot op het bot. Het liefst zou ik hem vastpakken en nooit meer loslaten. Hem achterop meenemen en hard samen naar huis fietsen.
Dan draait Tom zich om en loopt met de begeleidster mee.

2 uur later haal ik hem op. Hij kijkt blij. Hij heeft zich prima vermaakt.

’s Avonds zegt hij tegen mijn man, zomaar uit zichzelf: “Was leuk! Spelen!”

De week erna gaat Tom voor de 3e keer. Het gaat weer een stukje beter.
“Wat fijn dat het weer wat beter ging! Denk je dat hij hier echt op zijn plek is?” vraag ik nog maar even.
“Ja hoor, Tom past hier prima!”

Mensen die meedenken. Die zorgen dat er plek is voor mijn kind. Ik hoop dat ze er altijd zullen zijn. Die mensen, en die plekken. Dan leer ik het vast ook steeds beter. Dat loslaten.

(voet)bal

Advertenties

14 thoughts on “Past hij hier wel?

  1. Wat een mooie column weer Esther! En wat goed om te horen dat het al zoveel beter gaat met Tom op de BSO (ik had alleen van de eerste keer gehoord, vandaar 🙂 Aangezien ik jullie deze week niet meer zie: hele fijne Paasdagen gewenst!

  2. Hallo, Ik maak voor school een opdracht, hierbij moet ik een plan maken voor een eigen bedrijfje. Mijn idee is een manege/zorgboerderij voor kinderen met autisme. Nou kreeg ik van school de vraag, wat zijn nou dingen die een ouder graag wil, een zorg vraag. Zou u mij hiermee misschien kunnen helpen?

  3. Ik wil je laten weten dat ik je stukjes altijd lees…de link staat tussen mij favorieten. Ik zou willen dat ik altijd de moeite kon nemen te reageren, die paar passende woorden te vinden..maar weet dan gewoonweg niet wat te schrijven.. Bij deze; je stukjes zijn geweldig.
    Ik ben erg blij dat jullie Tom een plekje heeft.

  4. Wat een ontroerend treffend aangrijpend en lief stukje weer, Esther. Ik weet niet wat het is om een kind te hebben die zo anders (en toch ook zo speciaal) is. Maar je weet het wel prachtig te verwoorden. Heb ik erg veel respect voor. Wat fijn dat er af en toe mensen om je heen zijn die je begrijpen en die zo goed met hem om kunnen gaan!

  5. Beste Esther Wat kun jij het toch mooi opschrijven. Wat fijn dat het al zoveel beter gaat met Tom op de BSO. Ja spelen is inderdaad leuk……mooi dat hij dat ook verwoordt. Ook ik zie jullie niet meer voor de Pasen, Fijne paasdagen, voor jullie allemaal.

  6. Esther. Ben zelf vrijwilliger en bestuurslid bij een stichting voor vrijetijds besteding voor mensen met een beperking. Ook daar een BSO. Fijn dat het bestaan van zo’n stichting met behulp van beroepskrachten en heel veel vrijwilligers zoveel goed werk kunnen doen. Ook fijn om in je stukje te lezen hoeveel liefde en dankbaarheid deze mensen van jullie krijgen voor het werk dat ze met veel liefde doen. Bedankt voor dit mooie verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s