Vannacht

Het is 2:18.

Vijf uur geleden lag ik nog volop in de ‘ontspanningsfase’ op een yogamatje.

Thuisgekomen was het weekend. Vier vrije dagen voor de boeg, waarvan één onze 13e trouwdag.
De dag die voor ons lag zou leuk besteed gaan worden. Samen winkelen, lunchen. De kinderen naar school. Gewoon, samen. Een eeuwigheid geleden.

Rianne hoest al nachtenlang. En Rianne hoest altijd flink. We hebben wat afgepuft en gestoomd met haar, alle amandelen waren er al uit toen ze net 3 was. Het hoesten bleef. Ze bleek koemelkallergie te hebben. Eindelijk. Dat was het dus.
Het werd inderdaad iets rustiger, maar de hoestperiodes bleven terugkomen.

Hoestdrank, neusspray, hoofdeinde bed omhoog, ui bij het bed, veel luchten/bed verschonen/stofzuigen. Dunne pyjama, dikke pyjama, dun dekbed, dik dekbed. Verschillende kussens. Veel bezoekjes aan de huisarts. Tja, schone longen. Weinig aan te doen. Wachten en blij zijn met de hoestvrije periodes.
Rianne hoest hard en hevig, soms tot spugens toe.
We worden er wakker van. Verkrampen. Bidden. Gaan even kijken. Snakkend naar nachtrust. Even omhoog, een slokje water, “ga maar lekker slapen …”.

Al om 1:15 kwam Tom zijn kamer uit. Mijn man verschoonde hem en bracht hem weer naar bed. Tom kwam nogmaals, ik legde hem weer terug. Hij ging tegen de muur liggen schoppen, ging huilen. Een half uur later was ik met hem beneden. Tom op zijn matrasje met deken, ik op de bank in een slaapzak. Tom hardop pratend, soms zangerig, soms joelend. Af en toe een verstaanbaar woord.

2:37

Boven hoor ik Rianne hoesten, het klinkt of ze overgeeft. Dan hoor ik haar huilen. Man gaat naar haar toe.

2:50

Ik heb zin om het licht aan te doen. Koffie te gaan zetten. De nacht te negeren, de dag te beginnen. Ik blijf liggen, natuurlijk.
Tom kletst door. Hij klapt in zijn handen.

Samen shoppen en lunchen morgen?
Hm.

Ik denk terug aan mijn yogamatje. Probeer me te ontspannen.
Tom roept me zingend terug.
Rianne hoest door. Arme meid.

3:06

“Geniet ervan hè… ze zijn zo snel groot…”, zei pas nog iemand tegen me.
Ik was alleen met Rianne. Met Tom erbij zeggen mensen dat nooit.

3:24

Tom springt op en doet alle lichten aan. Ik spring op en doe ze weer uit.
“Tom Ga Liggen.”

Shoppen? Ach… ik heb niks nodig. Lunchen? Thuis hangend met een dubbele boterham klinkt ook best goed.

Ik dommel weg.

4:18

Ik schrik wakker. Tom ligt hysterisch te lachen.
“Tom, stíl!” Sis ik. Een paar keer. Lamp aan. Zijn wangen tussen mijn handen.
“Tom moet stil zijn!”
Hij giechelt langs me heen.

Ik zet baby-tv op. Het geluid uit.
Tom kijkt en wordt rustig.

4:32

Het is stil. Gespannen wacht ik op het eind van de stilte.
Het blijft stil.

Mijn ogen

vallen

d
i
c
h
t

10:00

Tom is naar school. Rianne is thuisgebleven. Met haar zieke koppie maakt ze zomaar uit zichzelf een slinger. Ik heb het niet eens door. Tot ze hem voor onze neus houdt.
“Tadaaa! Voor jullie trouwdag! En voor de lente! En vast voor mijn verjaardag!”

Moe ploft ze op de bank en trekt een lakentje over zich heen. Ze kijkt naar de slinger, naar ons, en gaapt: “Gezellig hè?”

“Ja, nóu!” Gapen we terug.

DSC_1178

Advertenties

5 thoughts on “Vannacht

  1. Je blijft mij raken, het is net of ik er even bij ben. Je weet het zo beeldend te schrijven dat het al lezend steeds andere emoties oproept. En ik bewonder je, je bent een topmoeder!!!!

  2. Wauw… een slinger. Dat is toch wel een fantastisch cadeau. Ondanks de gebroken nachtrust(en) toch gefeliciteerd met jullie 13 jarig huwelijk. Beterschap voor je dochter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s