High tea

Een groep moeders bij elkaar. Een moeder die gastvrij ontvangt, een tafel vol lekkers.
Veel koffie, veel ruimte. Om te delen, te lachen en te voelen.
De verhalen raken me.

Allemaal hebben we minstens één kind met een vorm van autisme, vaak is er sprake van meer aandoeningen.
Ik hoor over kinderen met veel angst, suïcidale neigingen, dwangstoornissen. Over kinderen waar geen plek voor is. Hoe het later moet weten de meesten nog niet goed. Soms weten ze niet eens hoe het volgende week moet.
We praten, we eten, we lachen, we zijn emotioneel. We denken mee met elkaar. We begrijpen elkaar. We houden elkaar vast, spreken moed in.

Het is weer nacht. Ik ben op met mijn wakkere kind.
Het valt wel mee bij ons, dacht ik steeds. Ik heb een lieve, sterke man die naast me staat, met wie ik het allemaal samen doe, en alle zorgen en ook blijde momenten kan delen. Lieve familie, geweldige vrienden. Een dochter die zich prima ontwikkelt en door de dagen huppelt.
En vooral: een zoon die het niet beseft. Dat hij anders is. Die niet bang is voor morgen.
Hard maar vrolijk klinkt zijn stem in de nacht.

Ik denk aan die kinderen en tieners voor wie elke dag een strijd is. Voor wie elke dag weer zoveel angsten zijn te overwinnen. Hoe ze vastzitten in hun dwanghandelingen. Hoe ze het soms helemaal niet meer zien zitten. Hoe een jong kind niet meer wil leven. En ik denk aan hun ouders. Hoe zij zichzelf opzij schuiven en alles doen om te zorgen dat hun kind gelukkig is, en veilig. Hiervoor dagelijks moeten strijden. Hoe zij van hot naar her worden gestuurd in hun zoektocht naar de mens, de arts, de instantie, die luistert en begrijpt. Waar plek is voor hun kind.
En ze gaan door. Ze slikken hun tranen weg, nemen een stukje chocola, zuchten diep, en lachen. Ze maken er wat van. Alles doen ze voor hun kinderen.

De hele ochtend regende het hard. Toen we naar huis gingen, scheen de zon. Alles leek iets lichter.

Mijn zoon zingt: “In de maneschijn.”
Het klinkt hard, zo ’s nachts.
Hij is nog geen 18, ik weet het.
We zijn er nog niet.
Maar ik ben blij dat hij niet teveel beseft.
Ik hoop dat hij altijd blijft zingen.

DSC_0837

Advertenties

5 thoughts on “High tea

  1. Pingback: Autimoeders |

  2. En dan maar zeggen dat de ‘specialisten’ het wel weten…. Ouders is voor mij synoniem aan specialisten….

    De jongeren, die iedere dag weer hun neus stoten, niet snappen wat anderen toch van ze willen, maar er zo ontzettend graag aan willen voldoen en de ouders die dit eigenlijk ‘lijd’zaam moeten aanzien…. soms helpt alleen ernaast staan al iets, fijn om te horen dat dat er nog is

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s