Witte hageltjes

We lopen door de supermarkt.
Mijn man met Tom in een winkelwagen, Rianne en ik met de winkelwagen voor de boodschappen. Zij mag scannen. Een gezinsuitje op de zaterdagochtend.
Tom zit af en toe vrolijk met zijn handen te fladderen en te zingen, en trekt dan weer ineens de klep van zijn pet over zijn ogen. Het is druk.
We lopen langs het zoete broodbeleg.
“Ooooh mama, zullen we die een keer nemen?”
Rianne wijst naar een pak anijshagel en kijkt me smekend aan.
Vooruit, het mag. Ze is erg blij.
“Kijk Tom, witte hageltjes!”
We gaan verder. We hebben niet veel nodig. We rekenen af en gaan nog even extra met de lift op en neer.
“Omhoog!” en “Omlaag!” roept Tom enthousiast.

De nacht die volgt is een slechte nacht. Al voor 3:00 is Tom druk en springerig. Ik ga met hem naar beneden om de rust in de rest van het huis te bewaren, en probeer hem nog even te laten liggen op het geïmproviseerde bedje. Ik hoop zelf nog wat te kunnen dutten. Tom blijft hard praten, slaakt kreten, is onrustig. Tegen de ochtend komt hij naast me op de bank liggen, onder een deken. Neus tegen neus liggen we. Ik probeer niet teveel na te denken. Deze dag gaat wel weer lukken. De volgende nacht is vast beter. Hij groeit er vast wel een keer overheen.
Ineens kijkt Tom me helder aan.
“Eten?”
“Heb je honger?”
“Lekker eten! Tafel dekken!”
Het is even stil. Hij glimlacht even en kijkt me peinzend aan.
Dan roept mijn slimme zoon, die alles hoort en ziet, heel blij: “Witte hageltjes!”

anijshagel

Advertenties

One thought on “Witte hageltjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s