De ooievaar

Het is ijzig koud buiten.
In het kleine theater is het warm. We zijn er klaar voor. Een aantal leerkrachten, een paar ouders, de pianist, de cameraman, de fotograaf. Startklaar om de leerlingen en leerkrachten van de ZMLK-school*) een leuke voorstelling te bezorgen.
Het decor is prachtig. Er klinkt een rustig muziekje.

Daar komen de eerste leerlingen. Aarzelend kijkend. Opgewonden wangetjes.
Langzaam stroomt de tribune vol.

Vermomd als ooievaar fladder ik rustig over het podium. Ik knipoog naar de kikker en de libel. Naar de krokodil achter de coulissen.

Langs mijn kartonnen snavel kijk ik naar de kinderen. Mijn zoon komt binnen, herkent mij meteen en komt naar me toe.
“Heeeeee!” zegt hij. Geweldig! Ik geef hem een onhandige snavelkus. Samen fladderen we over het podium. Hij straalt. Ik weet dat hij er niet meer af zal willen. Maar hij moet toch. Zijn juf heeft er een flinke klus aan.

Het publiek gonst. Deze kinderen, zo zorgeloos, zo écht. Zo kleurrijk. Sommige kinderen stralend, vol verwachting, sommige gespannen wiebelend, kijkend naar iets wat ik niet kan zien. Wat een belevenis.
Ik verstop mijn plotselinge ontroering achter mijn snavel.

De speltherapeute heet, met stem en gebaren, iedereen welkom. We gaan beginnen.

“Het is zo rustig en stil,” zing ik. “Ik wou dat dit heel lang duren kon.”

Terwijl ik zing hoor ik mijn zoon gillen, steeds verder weg. Hij zal er niet bij zijn. Zijn juf heeft gezorgd voor voldoende mankracht, zodat zij samen met hem naar buiten kon, mocht het nodig zijn. Het was nodig. Mijn zoon mist de voorstelling. De juf ook, maar ‘ziet’ mijn zoon, gelukkig. Hij mag lekker buiten rennen. Ik laat het los.

Ik zing en lach naar het publiek. Deze bijzondere, kwetsbare kinderen.
Een scherpe stem achterin mijn hoofd zegt:  “Een kind naar een psychiater? Onzin. Laat ze lekker voetballen.” “Een kind met agressief gedrag? Een kind dat gilt? Laat die ouders maar eens gaan opvoeden.”
Pijn, doet het. Oneerlijk voelt het. Machteloos. Worden we gehoord? Worden onze kinderen gezien? Wie oordeelt over hun toekomst? Wat zijn de gevolgen van de nieuwe plannen?

De ooievaar is uit balans.

Maar we zingen, en we spelen. Over bang zijn, over pesten, over weerbaarheid. Over samen spelen. Over hoe verschillend we zijn, maar er genoeg ruimte is voor ons allemaal.

We klappen en dansen. Iedereen kijkt blij en klapt mee.

Worden zij gezien? Deze kinderen? Zij zijn het zó waard om goed begeleid te worden. Om deskundige hulpverleners om zich heen te hebben. Om op de voor hun beste manier benaderd te worden. Om te kunnen bloeien.

Men praat over hun toekomst. Over geld. Over korte lijnen. Over bezuinigen. Over onterechte diagnoses. Over demedicalisering.
De gevolgen van de jeugdwet zijn moeilijk te overzien. Maar laten wij als ouders, leerkrachten en andere betrokkenen er toch alsjeblieft op mogen vertrouwen dat wat wij de kinderen proberen te leren, klopt. Dat het goed is om samen te spelen. Dat je eerlijk en lief moet zijn tegen elkaar. Dat niet iedereen hetzelfde is, en dat iedereen even waardevol is. Op het podium, in het publiek, of buiten, rennend en joelend in de ijzige kou.

Het applaus houdt lang aan.
De kinderen vertrekken.
De snavel gaat af. De ooievaar verdwijnt.
Ik trek mijn spijkerbroek weer aan en stroop mijn mouwen op.

 

 

 

 

Wil je ook dat de geestelijke gezondheidszorg voor kinderen verzekerd blijft? Teken dan de petitie op http://www.petitiejeugdggz.nl/

Meer informatie?  http://www.transitiejeugdzorgouders.nl/

 

*) ZMLK-onderwijs is een onderwijsvorm gericht op zeer moeilijk lerende kinderen, kinderen met een verstandelijke handicap of ernstige leerproblemen. ( http://nl.wikipedia.org/wiki/ZMLK-onderwijs )

Advertenties

6 thoughts on “De ooievaar

  1. Prachtig, ontroerend stukje Esther! Je proeft de liefde, worsteling, pijn en diepe bewogenheid zo goed als je het leest. Het raakt me, dank je! Ik zie jou en Tom gauw weer. Zie er naar uit om met hem te spelen op zijn eigen unieke manier.
    Liefs, Janneke

  2. Hoi Esther, je was een prachtige ooievaar die door de ontroering heen ook nog eens heel mooi zong! De kinderen hebben genoten van de voorstelling, fijn dat er gelukkig nog steeds mensen zijn die zich voor deze kinderen willen inzetten, ik hoop dat veel mensen de petitie gaan ondertekenen! Groetjes, Patricia

  3. Hoi Esther Ik lees nu pas je stukje, wat mooi verwoord. Ik heb jouw ontroering gehoord tijdens de voorstelling. Ook ik schoot vol toen het niet lukte met Tom. Ik ben er wel van overtuigd dat het op een dag wel gaat lukken. Hij heeft al zulke grote stappen gemaakt. Groetjes van Lenie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s