Zielig

Toevallig zag ik het liggen, tussen haar knutselspullen. Een briefje voor haar broer.

DSC_0713-1

Zielig? Vindt Rianne haar broer zielig? Irritant, aandachtvretend, storend, luidruchtig, plannen-overhoop-schoppend, oké, maar zíelig?

Ik vroeg het haar later. Zei dat ik haar briefje had zien liggen – “Knap geschreven!” – en vroeg of zij Tom echt zielig vond.
“Ja.”
“Waarom dan?”
“Omdat hij het niet kan zeggen als hij een snoepje wil.”

Is Tom zielig? Dat denk ik niet. Ik wil dat ook niet denken, omdat het is alsof ik hem daarmee degradeer tot een onmondig meelijwekkend wezen.
Toch vind ik hem soms wel een beetje zielig. Als hij ’s morgens vroeg (of ’s nachts) bibberend van de kou in zijn blootje de trap afkomt, een drijfnat bed, vieze luier en pyjama achterlatend. – Waarom doet hij dat nou ook… – Natuurlijk mag hij dan snel onder de warme douche, maar ik vraag me altijd af hoelang hij het al heel koud had.

Ik vond Tom zielig, toen ik hem een keer uit school kwam halen, en hij met een vol pakje drinken zonder rietje in zijn handen in de klas zat. De andere kinderen – veel worden met een busje gehaald, vandaar dat er nog een drinkmoment is aan het eind van de schooldag –, hadden hun drinken al op.
Hij zat daar met dat pakje, waar hij niets mee kon, en keek me vragend aan. Het rietje zat los in zijn tas en het ‘leed’ was snel geleden, maar het beeld stond nog een tijdje op mijn netvlies. Zo’n gebeurtenis staat voor mij symbool voor Toms afhankelijkheid. Zijn ‘niet zo zelfredzaam’ zijn. Net als een plakker van een luier die op zijn bil zit – au! – in plaats van op het plastic. Of een sok die na de gym dubbel in zijn schoen is gaan zitten en een lelijke rode streep heeft achtergelaten. Dat vind ik zielig. Tegelijk hoort het ook bij het leven. Soms heb je dorst. Soms heb je pijn. Soms zit er iets niet lekker.

Gisteren kreeg Tom van Sinterklaas een grote windmolen. Hij was heel blij, en heeft er steeds mee gespeeld en vol verwondering naar gekeken. Toen hij vanmorgen beneden kwam en de windmolen zag, was hij er weer net zo blij mee. Stralend blies hij de molen weer tot leven. “Mooooi!”
En ik dacht: mijn lieve Tom. Je bent geliefd. Je bent intens blij met een windmolen. Je hoeft je nooit druk te maken over morgen.
Jij bent niet zielig.

windmolen_Zielig

Advertenties

6 thoughts on “Zielig

  1. Hoi lieve vriendin!
    Ik kan je begrijpen… zielig… mag je dat vinden van je eigen kind? Ook ik vond Meis al menig keer zielig, ook mijn broer vinden we regelmatig zielig. Is “zielig” wel het juiste woord…
    Broer noemt het “arm” van “ocharme”
    Maar we hebben ze zo erg lief, dat ze van ons momentje van “ocharm” niets merken 😉
    Dikke kus
    xx

  2. Onze zoon is nu 12 jaar en zijn zus 9. Ze zijn knettergek op elkaar en ze begrijpen nu beiden wat klassiek autisme is. Het hoort er gewoon bij, bij ons leven en ons gezin.
    Ze zijn allebei geliefd, kind van God. Zus accepteert het nu volledig en weet niet anders.
    Vooral veel uitleggen en zeggen dat het niet zielig is. Het is anders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s