De A van Appel

Aan de rand van de speeltuin staat een basketbalpaal. Tom kijkt ernaar, wijst naar het handtasje dat over mijn schouder hangt, en zegt: “Bal pakken?”
Zijn ruimtelijk inschattingsvermogen is misschien niet optimaal, maar de woorden klinken glashelder.
Helaas. Ik moet hem teleurstellen.
“Nee, geen bal. Ander keertje.”
“Ander keertje!” roept Tom gillerig, en enthousiast rent hij naar de glijbaan.
Het is kenmerkend voor de veranderende Tom.

Langzaamaan zie ik hem wennen aan de wereld om hem heen. Teleurstellingen, rare geluiden, onverwachts bezoek, ander eten dan je gewend bent… Tom gaat er beter mee om. Kijkt, verwerkt, trekt zich terug, komt weer tevoorschijn, maakt meer en meer oogcontact, gaat meer praten.

Vorige week werd hij 7. Voor het eerst leek hij zijn verjaardag echt leuk te vinden. Het begon al goed met zijn blijde uitroep: “Feest!” toen hij ’s morgens de slingers zag hangen.
Hij blies kaarsjes uit, genoot van de taart, lachte naar de visite, pakte blij cadeautjes uit. Vorig jaar zat hij voornamelijk bovenaan de trap te jammeren, en twijfelden we of we zijn verjaardag überhaupt nog wel moesten vieren… Wat een verschil!

Tom verrast ons, steeds meer. Ik dacht dat hij op de Dora laptop gewoon maar wat pingelde op de knopjes, totdat een begeleidster me erbij trok. “Kijk nóu toch eens…!”
Feilloos typte Tom, op verzoek van Dora, ontbrekende letters in woorden in. Alles klopte. Met open mond en iets vochtige ogen keken we toe.
“Tóm! Wat knáp van jou!”
Onverstoorbaar ging hij door.

Tom herkent nu alle letters van het alfabet. In combinatie met een woord. Ik schrijf de letters op, en hij zegt: “De A van Appel, de B van Boom, de C van Chocola, de D van Druiven,” etc. Een half jaar geleden was dit voor ons ondenkbaar.

De nachten zijn nog onrustig en vaak veel, veel te kort. Er wordt dagelijks nog veel gegooid, gegild en gebonkt in huis. Lopend op pad kunnen we nog niet. Zindelijkheid lijkt nog ver weg.

Maar…

Wat gaat Tom vooruit!
Wat geeft hij ons een vertrouwen in de toekomst!
Langzaamaan leert hij de wereld meer begrijpen. En de wereld hem.
Langzaamaan vullen we de ontbrekende letters in.

En Tom, ik beloof je, ik zal je nooit meer onderschatten.

Advertenties

3 thoughts on “De A van Appel

  1. Hallo Esther,
    geweldig is dat trotse gevoel. Onze zoon doet bij ons precies hetzelfde…je gevoel laat je wel eens denken dat bepaalde dingen nooit gaan veranderen, maar dan ineens… Wees je er bewust van, dat die trots niet alleen iets met jezelf doet, maar ook zeer zeker met Tom. Hij gaat jullie, doordat hij die trots voelt nog veel vaker verrassen.
    Onze zoon is nu 6,5 ; hij leest alles, schrijft (nog wel op z’n eigen manier), en is sinds een jaar zelfs s’nachts zindelijk.
    Maar dat gevoel, met name wanneer ‘anderen’ ineens positief worden verrast…wij hadden dat bijv. ook toen z’n logopediste op een ouderavond enigszins verbaasd aan ons vroeg of we wel wisten dat hij kon lezen..?? Wij wisten dat wel…. geweldig…die verbazing.

    Langzaam gaat de wereld inderdaad meer open, overal herkenningspunten. Het applaus vanaf de achterbank als hij ziet dat we op de juiste weg zijn… geweldig.

    Door mijn enthousiasme vergeet ik je bijna te bedanken voor het delen van jullie ervaringen….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s