Hoop

20130702_Blog_Hoop4

Steeds als Tom een nacht heeft doorgeslapen, denk ik het even. Gewoon, omdat het prettig is. Soms zeg ik het hardop, omdat het zo fijn klinkt.
“Hij kan het. Hij heeft het door. Vanaf nu gaat het beter.”
Gisternacht was zo’n nacht. Hij sliep door. Tot 7.00. Zomaar, de hele nacht.
Ik niet, want ik lag te luisteren naar wat ik niet hoorde.

Steeds denk ik het even, na zo’n doorslaapnacht. Dat die slaapellende klaar is. Dat we over een tijdje tegen elkaar zeggen: “Weet je nog, dat hij zo slecht sliep? Dat gedoe ’s nachts? Dat gegil? Ellendig was dat hè? Hoe hielden we het vol? Heeft het nou lang geduurd? Valt eigenlijk wel mee, een jaar of vier, vijf.”
En dan, lachend: “Ik heb wel eens gedacht dat het nooit over zou gaan!”

“En weet je nog, dat Tom amper praatte? En we dachten dat hij nooit voor zichzelf zou kunnen zorgen? Dat hij nooit zindelijk zou worden? Dat hij nooit los mee zou kunnen lopen, buiten? Gek hè, dat dachten we echt… Dat we nooit met hem naar het bos zouden kunnen, of naar het strand? Naar de Efteling? Kamperen? Met het vliegtuig? Tjonge. Zaten wij er even naast… Moet je hem nu zien…!”
En als ik me echt laat gaan, zegt Tom dan nog: “Nou, gek hè, dat is gelukkig heel anders gelopen!” (Hoe zou z’n stem klinken met de baard in z’n keel?)

Ik ben behoorlijk realistisch, denk ik. Maar soms laat ik me even gaan. En kan ik mijn eigen gedachten ook wel weer op waarde schatten.
Hoop is goed. Tom ontwikkelt zich, en het zal zeker beter gaan in de toekomst.

Binnenkort hebben we een intake-gesprek met iemand van het ABA-instituut.
(http://www.aba-instituut.nl/NL/content/0-0-2/aba_instituut.htm)
Wie weet… komt er iemand voorbij die op het juiste knopje drukt bij Tom. Wie weet… krijgen we net wat betere handvatten, zodat we Tom beter kunnen begrijpen en begeleiden.

Tom is prima zoals hij is, natuurlijk, maar stèl nou dat hij wat beter zou gaan slapen, wat meer zou gaan praten, zich daardoor beter zou voelen, begrepen zou voelen, gemotiveerd zou zijn om meer te leren… Stel je toch voor…

Zou dat niet heel fijn zijn, Tom?
Wij hopen erop, hè?
High five!

Advertenties

5 thoughts on “Hoop

  1. Hallo Esther, wij hebben ook onze verwachting helemaal gesteld op ABA. Een van de eerste kennismakingen met ABA was via het ABA instituut. Wij hebben een poosje ouderbegeleiding gehad, en dat heeft ons mooi op weg geholpen. Ik leer nu ook ABA via een Amerikaanse universteit, en ons zoontje gaat binnenkort naar de Droomboom in Blaricum – dat is een ‘school’ die 100% gebaseerd is op ABA. Dus alles om hem zoveel mogelijk te helpen.

    Hoop dat je veel succes hebt bij het ABA instituut. Misschien moet je even wennen aan de aanpak, maar het werkt wel hoor!

  2. hey esther! ik heb je blog nog niet helemaal gelezen maar ga dat vanavond zowieso doen 🙂 het lijkt alsof je mijn leven beschrijft; al zal je dat al vaak gehoord hebben 🙂 wat zijn je ervaringen met de aba? ik stuur je morgen nog een mail, heb namelijk nog wel wat vragen 🙂

    • Hoi Jessica! Dat heb ik inderdaad wel vaker gehoord. 🙂 Ik hoop dat je wat hebt aan m’n ‘stukjes’. De herkenning kan soms al schelen hè, je bent niet de enige in deze situatie…
      Wij hebben geen positieve ervaringen met ABA. De adviezen bleken al snel juist tegendraads te werken bij mijn zoon. Bovendien was het erg duur (ook reiskosten moesten vergoed als zijnde therapie-uren) en we kregen het (door onjuiste omschrijving in hun zorgplan) slechts deels vergoed. Maar als het had geholpen was het dat wel waard geweest. Helaas… Wellicht voor andere kinderen wel zinvol.
      Mail me gerust! esther75@gmail.com Groet, Esther

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s