Wat is er toch?

Tom zit al een paar dagen niet lekker in z’n vel. Hij heeft ergens last van, dat is duidelijk. Soms begint hij zomaar ineens te huilen. Dikke tranen over z’n wangen. Hij laat zich op schoot nemen en troosten, gelukkig. Een hoge gil. Nog meer tranen. Alles wil ik doen om te zorgen dat hij zich beter voelt. Met een dekentje op de bank. Teletubbies op tv. Een waterijsje. Het lijkt weer een beetje te gaan. Als Po zijn step kwijt is en deze in de boom ziet hangen, zie ik zelfs een glimlachje bij Tom.

Tijdens het avondeten blijft Tom meestal niet lang achter elkaar aan tafel. Hij eet wat. Loopt een rondje, gaat weer zitten. Eet z’n bord leeg, en staat weer op. Onrustig. Dit keer nog meer dan anders. Hij wil geen toetje.

Na het eten luisteren we dezelfde cd als àltijd na het eten. Al maanden, misschien al een jaar. De Nijntje CD. Als we een ander opzetten gaat Tom gillen, huilen. Natuurlijk beantwoorden we niet altijd aan zijn wensen, maar in dit geval… Het zorgt ervoor dat het rustpunt na het eten ook echt een rustpunt is.
Rianne neemt ons grapje al over: “Oh, leuk mam, laten we de Nijntje CD eens draaien…!”
We grinniken onze weerzin weg. Ach, wat maakt het ook uit.
Bij liedje 3 krimpt Tom op de grond ineen. Hij jammert, hij huilt. Ik ga naast hem liggen, aai over zijn rug. “Wat is er toch, jochie?” Intens verdrietig kijkt hij me aan. “Douchen?”
Natuurlijk, we gaan meteen naar boven. Douchen, medicijnen, tanden poetsen. Tom ondergaat het stilletjes, en ligt al snel in bed. We horen nog wat gekreun door de babyfoon. (Tom slaapt op zolder en is niet in staat ons te roepen als er iets is. Vandaar dat we nog steeds een babyfoon gebruiken.)
Ik heb een akelig gevoel in m’n buik. Tom’s onverklaarbare misère maakt me nerveus. Brengt grijze gedachten met zich mee.
Stel toch dat hij ooit… z’n blinde darm… of erger… ziekenhuisopnames… Ik zou bij hem moeten blijven… Ook als hij volwassen is… En, o help, een infuus zou hij nooit laten zitten…
Ja, zinloos gepieker, ik kan er wat van hoor. 😉

Als hij nou maar lekker gaat slapen, dan gaat het morgen vast weer beter, bedenk ik hoopvol.
Na een half uurtje horen we gebonk tegen de muur. Geïrriteerd loop ik naar boven. Wat voor avond, nacht, gaat dit worden…
Bij het openen van de slaapkamerdeur komt de walm mij tegemoet. Tom kijkt me vrolijk aan. Ik zie de raderen in zijn hoofd draaien. Mondbewegingen. En dan, luid en duidelijk: “Schone luier!”
Tot z’n nek zit het. Wat goed dat hij geroepen heeft! Ik kan zijn opluchting bijna fysiek voelen.
Hoppekee, weer onder de douche. Manlief wast Tom en trekt hem een schone pyjama aan, ondertussen verschoon ik snel z’n bed. I.v.m. de inslaapmedicatie is het beter dat dit niet te lang duurt.

Binnen een kwartier ligt Tom fris en wel in een schoon bed. Ik krijg een dikke kus.
“Lekker slapen,” zegt Tom.
“Goed idee, jongen,” lach ik hem opgelucht toe.

Advertenties

2 thoughts on “Wat is er toch?

  1. Het zijn de kleine dingen die het doen. Voor omstanders misschien moeilijk te begrijpen, maar hoe mooi kunnen de woorden ‘schone luier’ en ‘lekker slapen’ op zo’n moment dan zijn. Geweldig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s