Hield ik maar niet zoveel van je

Ik geef het toe, vaak kijk ik enorm uit naar het moment dat de kinderen op bed liggen, de boel een beetje is opgeruimd, er koffie is, en ontspanning.
Zondagavond duurde het lang voor het zover was. Tom wilde maar niet gaan slapen. Kwam steeds zijn bed uit, was luidruchtig. Uiteindelijk ging ik een tikkie wanhopig bij hem op bed zitten.
“Liggen, liggen,” zei Tom. Hij wilde dat ik naast hem kwam liggen. Met een lief lachje herhaalde hij “liggen?” en keek me recht aan. Voor een moeder die dolgraag contact wil met haar autistische zoon bijna onweerstaanbaar. Bijna, want ik weet ook dat als ik hier aan ga beginnen het eind zoek zal zijn.
“Nee. Mama komt niet liggen.” Gegil. Tranen.

Toen dacht ik, wat ik stiekem wel vaker denk:
Hield ik maar niet zoveel van je. Dan zou het misschien wat makkelijker zijn.
Dan zou ik je overstuur laten roepen, gillen en bonken tot je uitgeput in slaap zou vallen.
Dan zou ik, als je weer eens vreselijk moeilijk doet als je niet verschoond wilt worden, je gewoon urenlang met een vieze luier laten lopen tot je billen rood zouden zijn.
Dan zou ik niet elke keer als je weer een kledingmaat verder bent een paniekscheut voelen, wetend dat je steeds groter en zwaarder, en niet “makkelijker” wordt.
Als ik niet zoveel van je zou houden, Tom, zou ik niet zo ongerust zijn als er weer een nieuwe begeleider met je op pad zou zijn, hopend dat het goed zou gaan. Dat ze niet vergeten je drinken te geven. Dat ze je niet uit het oog verliezen en je laten weglopen.
Dan zou ik het niet zo erg vinden als je op je blote voeten in de tuin zou lopen, terwijl het daar veel te koud voor was.
Ik zou niet zo piekeren over de toekomst. Kunnen denken dat er vast wel een plek zal zijn, later, waar je een bed en eten krijgt. Niet ’s nachts liggen piekeren over de loslaat-momenten die nog gaan komen.

Maar, Tom, als ik zeg “ik hou …” en jij zegt “… van jou!”, dan weet ik ook dat wat jij mij geeft, zo’n onvoorwaardelijke liefde, zo bijzonder is. Dat ik het nooit anders zou willen. Dat jij, juist omdat ik zo ontzettend veel van je hou en me zo verbonden voel met je, mij zoveel goeds en moois geeft.
Weet je Tom, ik zal niet meer van die rare dingen denken. Beloofd. Dikke kus. Oh, je slaapt al …

Advertenties

3 thoughts on “Hield ik maar niet zoveel van je

  1. Wow het is net alsof ik ons verhaal zitten te lezen.
    Onze dochter is 27 maanden jong en wij vermoeden vanaf dat ze anderhalf is
    dat ze klassiek autisme heeft, we zijn nog druk bezig met onderzoeken, als ik uw verhaal lees
    dan zie ik overeenkomsten ongelofelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s