De kapper

Nagels knippen, haren kammen, een pleister plakken, afdrogen na het douchen, een zalfje smeren. Doodgewone dingen, die voor Tom heel moeilijk zijn. Overbodig gefriemel en gedoe, lijkt hij het te vinden. Dit alles valt in het niet bij het knippen van zijn haar. Eens in de paar maanden, we rekken het vaak nog even, komt de kapster. Een lieve vlotte vrouw die al jaren bij ons komt. Ze snapt wat de bedoeling is: snel knippen. Geen gedoe met inleidende grapjes, gewoon zorgen dat het zo snel mogelijk gebeurd is. En zo “gewoon” is dat niet. Van te voren moeten de buren gewaarschuwd worden, zodat zij weten wat er aan de hand is. Oppas voor Rianne hoorde ook bij de standaardvoorbereidingen, maar vandaag blijft ze thuis. Ze is al zo groot, dacht ik, ze snapt het wel, dat Tom dat geknip moeilijk vindt. Bovendien, ze is wel wat gewend inmiddels.

We zijn er klaar voor. Tom zit rustig op de bank naar Baby-tv te kijken. De vorige keren hebben we hem nadrukkelijker voorbereid. Kleed neergelegd, stoel erop. Foto van de kapper laten zien. Time-timer aan. De laatste keer was alleen zó heftig, dat we het idee hadden dat we de spanning teveel hadden opgebouwd. Tom was al overstuur voor de kapster binnen was. Dit keer zit hij rustig. Onwetend. Het voelt niet helemaal goed, maar iets beters weten we niet.
Een paar minuten voor de kapster er is, zeg ik tegen Tom: “De kapper komt. Die gaat jouw haren knippen.” Ik doe alsof mijn vingers een schaar zijn en ga ermee door zijn haar. “Knip, knip.”
Tom kijkt me peilend aan. Hij roept: “Nee! Nee!”
“En daarna mag je in bad. Met een waterijsje.” Hij is even stil, roept dan weer: “Nee!”

De bel gaat, de kapster komt binnen. Tom springt op, zijn armen schieten verdedigend omhoog. Hard en klagend gilt hij. De tranen springen in zijn ogen.
Terwijl ik rustig tegen Tom praat, neemt mijn man hem op schoot.Tom protesteert hevig en gilt ontzettend hard. Mijn man houdt zijn armen vast, en probeert met zijn benen Toms benen vast te houden, zodat hij de kapster niet kan schoppen. Ik sta erbij en hou Toms hoofd vast, terwijl ik hem zo ontspannen mogelijk probeer aan te kijken. Rustig herhaal ik steeds: “Goed zo, Tom. Bijna klaar. Straks in bad. Nog even. Goed zo.”
Mijn hard klopt in mijn keel. Emoties schieten rond. Dit gillende, vechtende kind, bijna dierlijk. Zijn paniek. Ik vind het zó erg voor hem.
Mijn man, een grote volwassen man die al zijn kracht nodig heeft om een klein jochie in bedwang te houden, en dan ook nog in zo’n positie dat de kapster er goed bij kan om te knippen. Ik weet dat hij nog dagen last van zijn rug zal hebben. Maar ik weet dat de fysieke pijn niet het ergst is in dit geval. Ik vind het zó erg voor hem.
Rianne, in een hoek van de woonkamer, met een half afgemaakte puzzel voor zich. Ze kijkt. Ik geef haar een geruststellend knipoogje. Volgende keer zorg ik weer dat ze er niet bij is. Volgende keer? Gaat dat nog wel?

De kapster knipt in hoog tempo, vakkundig, steeds haar schaar op tijd wegtrekkend van Toms wild bewegende hoofd. Dapper gaat ze door. Rond zijn oren. Ik vind het zó knap van haar. Nee, de tondeuse zou het nog erger maken. Ooit geprobeerd, toen ging Tom zo mogelijk nog erger door het lint.
Tom jammert en gilt. Zijn stem klinkt schor. Rondom zijn ogen en op zijn wangen verschijnen kleine rode puntjes. Bloeduitstortinkjes, als gevolg van het intense gillen.
Soms lijkt hij een paar seconden te ontspannen, uitgeput, om daarna weer verder te gillen en zich los te willen wringen. Opknippen in zijn nek durft de kapster dit keer niet aan. Misschien volgende keer. Volgende keer?

Als het knippen klaar is tilt mijn man Tom naar boven. Eerst even afspoelen onder de douche, daarna lekker badderen. Een pakje drinken erbij, een waterijsje. Hij kalmeert snel.
Ik praat nog even met de kapster. Rianne komt tegen me aanstaan, haar armen om mijn benen. Ik aai over haar hoofd. Het is zo stil ineens. Terwijl ik de kapster betaal zie ik haar trillende handen. Ik besef heel goed wat voor prestatie ze heeft verricht. We maken een nieuwe afspraak. Rianne blijft me vasthouden.
Als de kapster weg is knuffelen we even. Dan lopen we naar boven. Tom zit in bad, met een waterijsje. Hij ziet er gelukkig uit. De bloeduitstortinkjes lijken net sproeten.

De rest van de middag doen we niet veel meer. We moeten een beetje bijkomen. Veel kussens, veel kleden. Filmpje kijken, iets lekkers erbij.
Ik zie Rianne kijken naar Tom. Haar grote broer. Die zó hard gilt tot hij plekjes op zijn wangen krijgt.
“Je haar zit wel heel mooi hoor,” zegt ze lief.

Advertenties

21 thoughts on “De kapper

  1. Jeemig, wat vresleijk moeilijk om zo’ n terugkerend gevecht te voeren tussen verstand en het gevoel van het moment.. Heftig. Knap hoe jullie hier mee om gaan.

  2. Man man man… en ik vond het al zo erg hoe Broer vroeger tekeer ging met de tondeuze (ook steeds buren verwittigen enzo)… Meis haar haartjes knippen we gewoon niet meer. Da’s het handige aan meisjes 😉
    Wat een knappe zus is ze toch!!

  3. Zo herkenbaar, Esther! Onze oudste (nu 13) nemen we steeds naar dezelfde kapper mee. We gaan niet te vaak, en als we gaan mag het gelijk flink kort.
    De kapper kent hem. Hij zorgt voor een zo goed als leeg kapsalon. En als er iemand komt, is het een dame 80+ met slecht gehoor, die bovendien subtiel even ingelicht wordt.
    Onze oudste is een warm kind. Met ASS toevallig. En kappers zijn ok, zolang ze niet in zijn buurt komen.
    De voorbije twee knipbeurten is het gelukt zonder gillen. Maar stevige onrust is er nog steeds.
    Veel succes! Ik duim dat het bij jullie zoon ook de goeie kapperskant op kan gaan.

  4. Hoi Esther, hoe herkenbaar. Ons gezin is een heerlijk auti-nest. Ik snap je zoon wel hoor, de sfeer is anders tijdens het bezoek van de kapper, is niet voorspelbaar. De kam, voelt aan als een hark, doet zeer aan zijn hoofdhuid. De schaar maakt vreselijke knarsende geluiden. De kapster is een buitenstaander, komt in zijn veilig terrein van 50 cm. en staat ook nog eens achter hem, geen overzicht. Naar een kapsalon toe gaan is nog erger, al die geuren, meerdere buitenstaanders aanwezig en lawaai van apparatuur. Stapje voor stapje heb ik mijn zoon zijn haar zelf geknipt heel rustig en kalm, afleiden met veel spiegels, favoriete video, en iets om mee te friemelen in zijn handen, en natuurlijk een beloning na de knipbeurt. De volgende fase, een vriendin van mij is thuiskapster en heeft ook auti trekjes, mijn zoon en de kapster hebben samen een klik, stapje voor stapje heeft ze mijn rol overgenomen. Op 10 jarige leeftijd zijn we nog een stap verder gegaan, naar een kapsalon toe. Eerst kijken, ervaren, ruiken, kennismaken, na goedkeuring van mijn zoon een afspraak gemaakt op een tijdstip dat het niet al te druk was. Stap voor stap, is het mij gelukt om mijn zoon mee te nemen naar de kapsalon. De eerste paar keer zat hij bij mij op mijn schoot, tv aan en de zapper in zijn handen, daarna lieten wij beide onze haren knippen, en zaten wij gezellig naast elkaar. Nog steeds onrustig, nog steeds een beloning nodig, maar de kapper is nu een succesvolle actie na bijna 12 jaar. Ik zelf vind de kapper ook vreselijk om dezelfde reden. Hartelijke groet van Diana

    • Hoi Diana, bedankt voor je uitgebreide reactie! Wat schrijf je dat duidelijk, hoe het ongeveer voor hem moet zijn. Wat fijn dat het met je zoon nu zo goed gaat. Geeft weer wat hoop voor ons. Ik heb zelf weleens geprobeerd te knippen (hoewel ik dat eigenlijk niet kan.., uit wanhoop ;)) maar dat maakte niets uit. Mijn zoon is 6 (bijna 7), en we hopen natuurlijk dat het op een keer beter zal gaan. We zien al vooruitgang bij het nagels knippen, dus wie weet. Sterkte met je “auti-nest”, lijkt me loodzwaar, meerdere kinderen met autisme… Liefs, Esther

  5. Pffff, ik was aan het googelen om te kijken of er speciale kappers zijn die onder deze omstandigheden kunnen knippen…
    Ik heb met natte ogen je stukje gelezen! Het lijkt alsof je over MIJN zoon schrijft!!! Milan heeft PDDNOS en reageert precies hetzelfde. Wij beschrijven hem als een wild dier dat in de val zit op de kappersstoel…
    Ik probeer het soms zelf als hij slaapt. Dat is één keer gelukt, sindsdien word hij wakker zodra ik begin.
    Het is zo naar om hem zo tekeer te zien gaan bij zo iets (voor ons) onbenulligs!
    Helaas kan ik nog geen tips vinden op internet en blijven we het maar doen zoals we het de laatste paar keer gedaan hebben: we gaan naar een supersnelle mannelijke kapper (op de een of andere manier zijn mannen minder zenuwachtig) hier in de stad, Milan gaat bij een van ons op schoot, dan klemmen we onze armen gekruist over zijn armen zodat we zijn hoofd ook kunnen vasthouden, zijn benen tussen onze benen en de kapper gaat vliegensvlug te werk om het in ieder geval iets korter te krijgen.
    Na de knipbeurt zit alles onder het snot, speeksel, tranen en haar maar Milan heeft een kort koppie en word op de terugweg al weer rustig om vervolgens thuis trots het resultaat te laten zien…

    Ik wens je heel veel succes en sterkte met de komende knipbeurt!! En mocht je ooit de gouden tip hebben, zou je dan alsjeblieft contact op willen nemen?

    Vriendelijke groeten,
    Chantal

    • Hoi Chantal, ellendig gedoe hè, die kapper. Vorige week is m’n zoon weer geknipt, ging íets minder dramatisch dan de keer ervoor. Hij heeft geoefend met zijn speltherapeute op school, veel “kappertje gespeeld”, heeft misschien iets gescheeld. Hij heeft in elk geval niet continu keihard gegild… Sterkte jij, en als ik De Tip heb, hoor je hem! 😉

      • Hoi, ik ben mama van een zoontje met klassiek autisme. Hij is nu drie, binnen een maand vier. Vanaf zijn eerste jaar gaan we naar de kapper. De eerste keren deed ik het zelf, snel, snel in de zetel. Maar ik gaf het op. We vonden na wat rondzoeken een superlieve kapster (in antwerpen, waar wij wonen). De kapster was verwittigd maar had ervaring. Ze liet zich niet afschrikken door het gebrul en wild gedoe. De eerste kappersbeurt was met begeleiding van veel traantjes. We moesten hem knevelen, de tien minuten leken een uur en was pure hel. We hebben bewust de volgende kappersbeurt niet te ver uitgeschoven. Zo kende hij de mevrouw nog en de omgeving. Elke keer ging het langzaam beter, zelfs zover dat we er nu versteld van staan. Hij gaat ongeveer om de twee maanden, niet met volle plezier maar wel zonder gedoe. We bereiden het wel heel grondig voor. Hij heeft een foto van de kapster en haar hondje (we noemen de kapster bij naam als een vriendin en hij mag altijd met het hondje spelen). Hij mag altijd een koekje voor het hondje meenemen. De foto van de kapster hangen we een week vooraf op de juiste dag. We doen er de volgende dagen luchtig over maar vermelden het wel eens kort hoe leuk het gaat zijn en hoe knap zijn haartjes worden. Kappertje spelen thuis is ook al frequenter, fundels en boekjes kijken heeft ook geholpen over het hoe en waarom aan hem uit te leggen. Onze kapster is echt formidabel zonder twijfel. Ze denkt eraan om eenmaal per half jaar speciale internaten te bezoeken om daar dergelijke kindjes te gaan kappen. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn tips, maar waarschijnlijk heb je dat wel al zelf geprobeerd… Het kan maar helpen. Veel moed!

  6. Heel herkenbaar onze zoon Milan wordt zometeen geknipt, hij heeft exact hetzelfde. Wij doen het wel met tondeuse, met schaar geprobeerd maar dat lukt bij Milam niet. Gelukkig is mamma kapster. Ben blij als het weer voorbij is. Maar veel verder is hij ook heel lief.
    gr tiny

  7. Vandaag je blog pas ontdekt. Ik, Rachel, moeder van Isa 10 jaar (een lieverd) en zoontje Stijn 5 jaar klassiek autisme met een verstandelijke beperking ( ook een schat!) Veel wat je schrijft is heel herkenbaar. De slapenloze nachten, de rare eetgewoontes. De impact op je gezin. Maar het kapperverhaal had zo het verhaal van onze Stijn kunnen zijn. Hij loopt nu al met een veel te lange coupe, maar heb de kracht nog niet kunnen vinden om onze kapster te bellen. Ik vind het fijn je verhalen te lezen, het geeft je het gevoel dat je niet de enige bent…

  8. Ja lijkt me een goed idee van een van de bovenstaande reageerders: de tijd tussen de knipbeurten verkleinen zodat het gewoonte wordt. Eigenlijk zou er ‘ elke dag’ geknipt moeten worden tot het voor iedereen gewoon is. De heftige reactie op een knipbeurt komt vermoedelijk deels door de onvoorspelbaarheid van iets wat na zes weken pas weer gebeurt.
    Zou farmacotherapie ook iets kunnen opleveren? Zoals de melatonine in kleine dosis nu een enorm verschil in jullie leven maakt, is er misschien ook een middeltje waarvan hij een beetje doezelig wordt? Zoals volwassenen een ‘roesje’ krijgen bij angst en paniek voor een ingreep? Ik weet niet of er iets relatief onschuldigs bestaat? Bespreken met de arts? Soms kan een klein hulpmiddel zo veel verschil maken. Voor allemaal. sterkte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s